بازنگری اوا گونزالس، هنرمند غیر امپرسیونیست را به نقشه برمی گرداند

مروری بر گذشته نگر برای ایوا گونزالس، که امروزه بیشتر به عنوان تنها شاگرد رسمی ادوارد مانه شناخته می شود، مدت هاست که به تعویق افتاده است. این اصلاح برای سال 2020 برنامه ریزی شده بود، زمانی که شاتو-موزه دی دیپ قرار بود نمایشی را به عنوان بخشی از جشنواره Normandie Impressionniste سازماندهی کند، اما به دلیل شیوع بیماری همه گیر متوقف شد تا زمانی که کاخ کوچک مانتو را به خود گرفت، جایی که «Eva Gonzales (1847-1883): یک دیدگاه هنرمند آزادانه در ژانویه 1883 است.

به گفته استفانی کانتاروتی، همکار، تاخیر شش ساله اتفاقی بود. اکنون، پرتره مانه از اوا گونزالس (1870) از گالری ملی و گونزالس Une loge aux Italiens (حدود 1874) از موزه اورسی، می‌توانند شامل Le Moineau اثر گونزالس (حدود 1865 تا 1865 تا 7 تیم بعدی) شوند. ناشناخته بودن مکان یکی از حدود 70 اثر او که اکنون در معرض دید قرار گرفته است، آن پرتره ظریف دختری جوان با گنجشک، مهارت او را در پاستل نشان می دهد. کانتاروتی به ARTnews گفت: «در پایان، زمان به نفع ما کار کرد.

این نمایشگاه اکتشافات بیشتری از جمله بازنگری در سال تولد این هنرمند را به همراه دارد. کانتاروتی گفت: «آنچه به ما گوشزد کرد نحوه نوشته شدن تاریخ در شناسنامه بود. پس از بررسی دقیق این سند، متوجه شدیم که او در سال 1847 به دنیا آمده است، نه در سال 1849. تحقیقات عمیق همچنین منجر به تغییر نام و تغییر نام چندین نقاشی شد: برای مثال، La Fenêtre (1869-1870)، به Le Catéchisme تغییر نام داد، در حالی که La Psyché، که اکنون به سال‌های 1868-1869 مربوط می‌شود، قبلا به سال‌های 1869-70 مربوط می‌شد.

برای بیش از یک قرن، از زمانی که منتقد Camille Laurent Mauclair در سال 1904 گونزالس را با امپرسیونیسم مرتبط کرد، آثار این هنرمند مرتبا از طریق این دریچه ارزیابی و ارزیابی مجدد شده است. نمایشگاهی در سال 1993 در موزه مارموتان مونه پاریس، که او را در کنار دو هنرمند زن مشهور امپرسیونیسم، مری کاسات و برت موریسو به نمایش گذاشت، در تقویت این ارتباط مؤثر بود. نمایشگاه پتی کاخ اما رویکرد متفاوتی دارد.

کانتاروتی گفت: «من شخصا با این وابستگی مخالفم. "من مبارزه کردم تا اطمینان حاصل کنم که اصطلاح "امپرسیونیسم" در هیچ ماده ارتباطی ظاهر نشود. این نمایشگاه به هیچ وجه او را به عنوان یک امپرسیونیست معرفی نمی کند."

اوا گونزالس، La Servante ou À la barrière، حدود. 1865-70 پتی کاخ

این بیانیه حقیقت تاریخی هنری دارد، زیرا گونزالس هرگز در هیچ یک از نمایشگاه های امپرسیونیستی شرکت نکرد. ماریان ماتیو، محافظه کار، گفت: «استراتژی او مانند مانه، تثبیت خود در سالن بود.

گونزالس و موریسو اشتراکات زیادی داشتند: آنها از خانواده های پرورش یافته بورژوا بودند، به دلیل استقلال شدیدشان مورد انتقاد قرار گرفتند، از خواهران خود به عنوان الگو استفاده کردند، پس از ازدواج نام دختر خود را امضا کردند و با مانه دوستان صمیمی بودند. با این حال، موریسو پس از روتوش اساسی یکی از نقاشی‌های مانه در سال 1870، بیشتر در برابر سرپرستی مانه مقاومت کرد، در حالی که گونزالس در نهایت از راهنمایی‌های او استقبال کرد. متیو افزود: «موریسو به دنبال رهایی خود از ایده وابستگی هنری بود، حتی اگر این به معنای تبدیل شدن به بخشی از یک آوانگارد نوظهور باشد.

در مقابل، گونزالس شجاعانه ادعای وفاداری خود به مانه را داشت که در آن زمان شخصیتی بحث برانگیز بود.

گذشته نگر گونزالس همچنین این سوال را مطرح می کند که چرا این وفاداری تا حد زیادی برای بخشی از زندگی اولیه او پنهان مانده است. گونزالس در سال 1868 استودیوی چارلز چاپلین، اولین معلم خود را که فکر نمی‌کرد یک زن مجرد باید استودیوی خود را داشته باشد، ترک کرد و سال بعد، پس از ملاقات آن دو در سالن نقاش آلفرد استیونز، شاگرد مانه شد. زمانی که گونزالس به سالن 1870 مراجعه کرد، ریشه‌های آموزشی گونزالس بیشتر از بین رفت. او به عنوان شاگرد چاپلین ثبت نام کرد، اما Enfant de troupe (1869-1870)، یکی از دو نقاشی انتخاب شده، به وضوح بر روی Le Fifre مانه (1866) کشیده شد.

نمایش یک پسر جوان با لباس نظامی که در حال به دست گرفتن یک بوگ در پس زمینه ای تاریک و خنثی است، Enfant de troupe توسط دولت فرانسه خریداری شد، تنها اثر او که در طول زندگی خود وارد یک مجموعه عمومی شد و احتمالا این خرید مدیون ارتباطات پدرش، نویسنده برجسته، امانوئل گونزالس است.

اوا گونزالس، L'Enfant de troupe، 1870. عکس ©Maitetxu Etcheverria/Musée de Gajac, Villeneuve-sur-Lot

مانه که وضعیت را پیچیده تر کرد، در سالن 1870 پرتره 6.25 فوتی خود از اوا گونزالس را به نمایش گذاشت. آرماند لاپونت، رمان‌نویس و روزنامه‌نگار، یکی از دوستان خانوادگی، این پرتره را شکست خورده خواند و گونزالس را به خاطر موافقت با مانه سرزنش کرد. از قضا، در سال 1874، اولین سالی که او به عنوان شاگرد مانه در سالن ثبت نام کرد، ارسال او، Une loge aux Italiens، از مرد و زنی که در یک جعبه تئاتر نشسته بودند، توسط هیئت منصفه رد شد.

ارزیابی سبک گونزالس دشوار است، زیرا او خیلی جوان - در 36 سالگی، با سال تولد اصلاح شده - برای آشکار کردن میزان کامل توانایی های او درگذشت. او خود را به موضوعاتی که به طور سنتی برای زنان هنرمند در آن زمان مناسب می‌دانستند، محدود کرد: پرتره‌های خانواده و دوستان، صحنه‌هایی از زندگی خانگی و اوقات فراغت، و طبیعت بی‌جان. چنین موضوعاتی به او کمک کرد تا از بحث و جدل دوری کند و شهرت پیدا کند. به گفته منتقد ژان ماری تاست، «پشت صحنه‌ها و مناظر صمیمی او انرژی شدیدی نهفته است، آتشی فروزان که به محض اینکه ایوا قلم مو را روی بوم می‌گذارد، خود را نشان می‌دهد.

تمام جادوی تاریک نت آبی.» تحت حمایت مانه، سبک او خود به خود بیشتر شد. اگر بیشتر زنده می‌ماند، چقدر شعله او می‌سوخت، یک سوال باز باقی می‌ماند.

اوا گونزالس، پرتره ژان گونزالس، حدود. 1873-74. مجموعه خصوصی / با احترام ساتبی

در پتی کاخ، بازدیدکنندگان مسیر زمانی گسترده‌ای را در طول حرفه گونزالس دنبال می‌کنند، با انحرافات موضوعی که رابطه او با همسرش، هنری گوئرارد، و مشارکت هنری آنها، از جمله زمان گذراندن با هم در نرماندی را بررسی می‌کنند. گونزالس که یک زیبایی مشهور با هیکلی ظریف و کمد لباسی زیبا و تداعی کننده موقعیت اجتماعی او بود، خواستگاران واجد شرایط را رد کرده بود، قبل از اینکه عاشق گوئرارد، حکاکی با استعدادی شود که با مانه، پل گشه، کامیل پیسارو و پل سزان و دیگران همکاری می کرد.

این زوج در سال 1879 ازدواج کردند و تا زمان مرگ گونزالس در سال 1883 با هم ماندند. گوئرار بعدا با خواهر شوهرش ژان ازدواج کرد، که به نظر می‌رسد گونزالس در تابلوی رد شده‌اش در سالن، Une loge aux Italiens، پیش‌بینی کرده بود: مرد و زن در واقع ژان گوئنار هستند. کانتاروتی گفت: «مطمئنا برای یک سناریوی فیلم عالی موادی وجود دارد. با این حال، ما ترجیح دادیم به واقعیت ها پایبند باشیم.»

بخش پایانی در دو بخش باز می شود. یکی فراتر از مرگ گونزالس نگاه می‌کند، و پاستیل‌های ژان را که با لباس عروسی اوا ژست گرفته بود (شاید پیش‌بینی دیگری از جانب گونزالس)، عکس‌های گذشته‌نگر پس از مرگ گونزالس در سال 1885، و پرتره نوربرت گوئنوت از ژان‌رآسون، گرد هم می‌آید.

نیمی دیگر بر کارهای پایانی هنرمند، از جمله Miss et Bébé (1877-1878) تمرکز دارد که پرستار بچه ای را در حال مراقبت از یک دختر بچه نشان می دهد. کانتاروتی می‌گوید: «ما می‌توانیم تکامل را از پایان چینی‌مانند ترکیب‌بندی‌ها به سبک چاپلین به سمت لمسی پرانرژی‌تر ببینیم. «در آثار ثابت نشده پاستل روی بوم که در ایالات متحده برگزار می‌شود، استفاده او از رنگ‌های تند به‌طور فزاینده‌ای چشمگیر است، همراه با آزادی بیشتر در قلم‌مویش». در Pommes d’Api که متعلق به موسسه هنر مینیاپولیس است و برای آوردن به پاریس شکننده‌تر از آن بود، درخشندگی قرمزها و زردهای گونزالس این را نشان می‌دهد.

اسیدیته سیب

اوا گونزالس، خانم و ببه، حدود. 1877-78. گالری ملی هنر، واشنگتن، دی سی.

غیبت تقریبا گونزالس در بیشتر روایت‌های تاریخی هنر اواخر قرن نوزدهم در فرانسه چه دلیلی دارد؟ این نمایشگاه نشان می دهد که او در طول زندگی خود از موفقیت قابل توجهی برخوردار بود و ژان ریمون گوئرارد سعی می کرد تا جایی که می تواند کمک های مادرش را در گفتگو حفظ کند. اما بر خلاف جولی مانه، دختر برت موریسو، او به‌تنهایی تلاش می‌کرد تا میراث گونزالس را زنده نگه دارد.

جولی مانه توسط چهره هایی مانند استفان مالارمه، کلود مونه و ادگار دگا احاطه شده بود که به او کمک کردند تا موقعیت موریسو را به عنوان یک امپرسیونیست برجسته ارتقا بخشد، همچنین همسرش ارنست روآرت که در همان زمان برای به رسمیت شناختن مجموعه و آثار پدرش می جنگید.

کانتاروتی دلیل دومی را ارائه کرد: «او در موزه‌های ملی فرانسه چندان به نمایش درآمده است». موزه اورسی دارای رز La Matinée (صبح صورتی)، پاستل 1874 است که دولت فرانسه در سال 1885 آن را به دست آورد. بیش از 135 سال می گذرد تا کاخ پتی تابلوی رنگ روغن La Servante یا À la barrière (حدود 1865-1821 از مجموعه خصوصی، در حال حاضر در 2000000) را خریداری کند. کانتاروتی اشاره کرد که در سراسر فرانسه و خارج از کشور پراکنده شده است.)

اوا گونزالس، La Promenade à âne (Henri et Jeanne)، حدود. 1880-82. عکس دیوید امینی/موزه و آرشیو بریستول

گونزالس اغلب در رابطه با دیگران توصیف شده است - به عنوان دختر یک نفر یا شاگرد کسی - و بسیاری از پیوندهایی که او را با این محیط هنری و ادبی مرتبط می کند، ساخته شده است. کانتاروتی که این نمایشگاه را اولین قدم به سوی شناخت و تحقیق بیشتر می‌داند، گفت: «اما چیزی که مرا شگفت‌زده کرد این بود که او در نوع خود جالب بود. با بیش از صد اثر، از جمله تقریبا دو سوم از او، ما هرگز به بازسازی مقیاس گذشته نگر 1885 نزدیک نبوده‌ایم.

این فرصتی برای عموم مردم است که بفهمند او چه هنرمند برجسته ای بوده است - و من فکر می کنم مردم به طرز خوشایندی شگفت زده خواهند شد."