بازیابی بلایای طبیعی در استرالیا شکاف های مسکن را آشکار می کند و به سه اولویت اشاره می کند

توسط دیوید ساندرسون، دارین مک اوی، دولانی هالوتیگالا، میتول وهانواتی، تیموتی هفرنان، گفتگو

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Andrew Zinin

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تابستان امسال، استرالیا ممکن است با برخی از شدیدترین شرایط آتش‌سوزی جنگلی خود مواجه شود که دلیل آن شدت ال نینو است. و برای بسیاری از استرالیایی ها، خاطرات بلایای طبیعی فاجعه بار هنوز به طرز دردناکی تازه است.

آتش‌سوزی‌های تابستان سیاه در سال‌های 2019-2020 باعث تخریب در مقیاسی شد که هرگز در استرالیا دیده نشده بود و بیش از 3000 خانه ویران شد. و سیل بزرگ سال 2022 صدها جامعه را در سراسر ایالت های مختلف ویران کرد و به پرهزینه ترین رویداد بیمه در تاریخ استرالیا تبدیل شد.

در حالی که بیشتر رویکرد مدیریت بلایای ما به درستی بر پیشگیری تاکید دارد، در واقعیت این تنها بخشی از تصویر است. هر دو فاجعه هزاران نفر را آواره و نیازمند مسکن فوری کرد، زیرا آنها با کار دشوار بازسازی خانه و زندگی خود روبرو بودند.

تحقیق ما پیامدهای آنها را بررسی کرد - چه چیزی در برآوردن نیازهای فوری مسکن مردم و حمایت از بهبود بلندمدت مسکن بهترین کار را داشت. سه درس کلیدی پدیدار شد که از ما می‌خواهد در رویکرد کنونی خود، پیش از فاجعه بعدی تجدید نظر کنیم.

اولین یافته ما این است که باید از روستاهای مسکونی موقت با مقیاس بزرگ و گران قیمت با زیرساخت های مرتبط اجتناب شود. با وجود نام، چنین مسکن موقت به ندرت سریع تحویل داده می شود و چیزی جز موقتی است.

تهیه مسکن، آماده‌سازی سایت‌ها و ساخت‌وساز می‌تواند ماه‌ها طول بکشد و فقط مشکلات را به آینده سوق می‌دهد.

چنین روستاهایی ویژگی کلیدی بهبود تابستان سیاه نبودند. در عوض، غلاف‌های مسکن فردی به املاک قربانیان آتش‌سوزی تحویل داده شد. اما روستاهای موقت پس از سیل سال 2022 با ساخت 11 روستای موقت پرهزینه ظاهر شدند.

اعلام مسکن موقت با کیفیت بالا از نظر سیاسی پس از یک فاجعه خوب به نظر می رسد زیرا به نظر می رسد تصمیم گیرندگان "کاری انجام می دهند". اما زمانی که علاقه رسانه‌ها کاهش پیدا کرد، مردم نیز در بلاتکلیفی در مورد آنچه در آینده می‌آیند، رها می‌شوند.

با پایان یافتن بازه زمانی کوتاه استفاده از مسکن چه اتفاقی برای مردم می افتد؟ وقتی شوراها زمینی را که در آن ساخته شده است را پس بگیرند، تکلیف مسکن موقت چه می‌شود؟

اگر روستاهای اسکان موقت خارج شوند، بلافاصله پس از از دست دادن خانه های مردم چه اتفاقی باید بیفتد؟

واقعیت این است که بسیاری برای زندگی با خانواده و دوستان خود به جای دیگری می روند، در حالی که کسانی که توانایی مالی دارند ممکن است به اقامتگاه موقت نقل مکان کنند.

برای کسانی که نمی توانند، باید اطمینان حاصل کنیم که مکان های اسکان موقت مجهز و ایمن از قبل شناسایی شده و بلافاصله پس از یک فاجعه آماده استفاده هستند.

یکی از گزینه ها تغییر کاربری RV موجود و پارک های تعطیلات است. همچنین موردی برای استفاده از غلاف های نسبتا کم هزینه یا سوله های مقاوم سازی شده وجود دارد، به ویژه در جایی که می توانند از زیرساخت های موجود استفاده کنند و به مردم اجازه دهند در هنگام بازسازی در زمین خود بمانند.

در حالی که اینها اقداماتی برای برآوردن نیازهای اولیه فوری هستند، چه چیزی می تواند برای کمک به بهبود درازمدت افراد انجام شود؟

اگرچه بازیابی موضوعی بزرگ و پیچیده است، دومین درس واضح از تحقیق ما اهمیت اولویت دادن به بهبودی جامعه محور است. ارائه پشتیبانی هماهنگ از سوی سازمان های کمک کننده یکی از بخش های این امر است.

به عنوان مثال، مراکز بازیابی اداره بازسازی NSW به دنبال گردآوری خدمات هستند تا افراد مجبور نباشند چندین سازمان را به طور مستقل هدایت کنند.

یکی دیگر، شناخت نقش محوری سازمان های محلی و حصول اطمینان از برخورداری از پشتیبانی و منابع برای کمک است. از شوراهای محلی نیز اغلب انتظار می رود که حجم کار قابل توجهی را برای بازیابی به عهده بگیرند، اما با منابع محدود.

دولت های ایالتی و فدرال باید با جدیت بیشتری از این امر حمایت کنند و اطمینان حاصل کنند که دولت محلی ظرفیت، بودجه و اختیار لازم برای ایفای نقش خود را به طور مؤثر دارد.

سومین درس از تحقیقات ما این است که جوامع نیز چیزی جز همگن هستند. نسبت اجاره‌دهندگان به صاحبان خانه یکی از این تقسیم‌بندی‌ها است.

صاحبان خانه های آسیب دیده با بیمه نامه نیاز به پشتیبانی سریع بیمه دارند. با این حال، هزینه بیمه در حال افزایش است - یا برای برخی از آنها در دسترس نیست - و دولت باید برای رسیدگی به این مشکل فزاینده با بیمه‌گران همکاری کند.

بسیاری دیگر املاک خود را اجاره می کنند و مالکان را به پیچیدگی بازیابی می افزایند. کمک نقدی یکی از راه‌هایی است که به اجاره‌نشینان می‌توان تا حدودی توانایی اعمال نمایندگی در بازیابی را بدهد (همانطور که برای صاحبان خانه نیز این کار را می‌کند). شواهد جهانی مبنی بر اینکه کمک‌های نقدی پس از یک فاجعه مفید، کارآمد و مؤثر هستند، بسیار زیاد است.

همه اینها می تواند روی کاغذ نسبتا ساده به نظر برسد. البته واقعیت این است که یک فاجعه رخ داده است و بهبودی نیاز به زمان دارد. آسیب، فروپاشی خانواده و از دست دادن را به معادله اضافه کنید.

احیای مسکن نیاز به شناخت این واقعیت ها دارد. پشتیبانی باید انعطاف‌پذیر، پایدار و پاسخگو باشد تا اینکه از طریق راه‌حل‌های بالا به پایین و بدون مشورت درست و واقع‌بینانه دیکته شود، همانطور که اغلب اتفاق می‌افتد.

هر ساله در 13 اکتبر، روز جهانی کاهش خطر بلایا از سوی سازمان ملل متحد، با هدف ارتقای آگاهی، کاهش و آمادگی در برابر خطر بلایا برگزار می شود. موضوع امسال بر تاب آوری در خانه تمرکز دارد.

در استرالیا، با افزایش فراوانی و مقیاس بلایای طبیعی، این امر از ما می‌خواهد که برنامه‌ریزی بهبود را به همان اندازه جدی بگیریم که برای شرایط اضطراری فوری آماده می‌شویم.

اگر بخواهیم "بهتر بسازیم"، "بهتر" به معنای درس گرفتن از فاجعه قبلی، جدی گرفتن آمادگی و قرار دادن جوامع آسیب دیده در مرکز همه تصمیمات است.

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.