با افزایش شتاب در بحث وحدت ایرلند، اتحادیه‌گرایی چگونه پاسخ می‌دهد؟

سی سال پیش، فیلیپ مک‌کینی هرگز به این موضوع فکر نمی‌کرد که چگونه در نظرسنجی مرزی درباره اتحاد ایرلند رأی خواهد داد.

سرباز سابق بریتانیایی می‌گوید: «من را از وسط ببرید، من قرمز، سفید و آبی بودم.

حالا، او مطمئن نیست.

او می‌گوید: «فکر می‌کنم، به‌طور معقولانه‌ای، باید به اقتصاد آن نگاه کرد، هر چند که می‌افزاید: «فکر نمی‌کنم ظرف ۱۰ تا ۱۵ سال آینده این اتفاق بیفتد.»

دیدگاه کالوم بورکوفسکی نیز تغییر کرده است. او که در یک پیشینه پروتستان و اتحادیه در شبه جزیره آردز در جنوب داون بزرگ شده بود، «همیشه پاسپورت بریتانیایی داشت».

او می‌گوید: «به تازگی، من خودم به عنوان یک جوان ۲۱ ساله تصمیم گرفته‌ام که پاسپورت ایرلندی خود را بگیرم، زیرا احساس می‌کردم که برای داشتن هویت ایرلندی بازتر هستم.

او چگونه در نظرسنجی مرزی رای می دهد؟ "در واقع نمی دانم."

در 18 ماه گذشته، آن‌ها در میان گروهی از افراد با پیشینه‌های مختلف بوده‌اند که در گفتگوهایی که توسط موسسه خیریه هالیول تراست دری برای صلح‌سازی تسهیل می‌شود، این سوال را مورد بررسی قرار داده‌اند.

پروژه آینده نگری آن - با حمایت برنامه صلح پلاس اتحادیه اروپا - به دنبال تقویت بحث و بحث پیرامون مسائل قانون اساسی با ارائه اطلاعات دقیق و آگاهانه و تسهیل گفتگوهای سازنده است. مدیر برنامه سارا دادی می‌گوید: این «ضد صداهای اخیر» در مورد وحدت ایرلندی است.

در هفته گذشته، به لطف رئیس جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، که در سفر آخر هفته گذشته خود به دوبلین و دونبگ، ایرلند متحد را کاملا تأیید کرد و مکررا تأکید کرد: "دوست دارم آن را یکپارچه ببینم" و "در نهایت اتفاق خواهد افتاد"، هیچ کمبودی در صدا وجود نداشت.

دونالد ترامپ در اظهارات خود در سفر به دوبلین از وحدت ایرلند حمایت کرد

پرزیدنت کاترین کانولی بعدا فاش کرد که ترامپ از او پرسیده بود که آیا مسئله وحدت ایرلند در زمان حیاتش در دیدار خصوصی آنها در شنبه گذشته در Áras an Uachtaráin "حل خواهد شد". او به خبرنگاران گفت: "و من گفتم امیدوارم این اتفاق بیفتد."

به دنبال سفر ترامپ در روز دوشنبه، اولین وزرای ایرلند شمالی، اسکاتلند و ولز، همه ملی‌گراها، در یک «اجلاس برجسته» - به قول آنها - که در آن توافق کردند: «زمان وست مینستر رو به پایان است.»

حتی گوردون براون، نخست وزیر سابق بریتانیا، ماه گذشته به گاردین گفت: «ایرلند در درازمدت متحد خواهد شد».

برخی ممکن است بگویند همه شواهد نشان می دهد که شماره گیری در حال تغییر است.

با این حال، موضع دولت بریتانیا تغییر نکرده است، که مسئولیت نهایی برای فراخوان یا در غیر این صورت، نظرسنجی مرزی را بر عهده دارد، همانطور که در توافقنامه بلفاست، توافق مهم 1998 که زیربنای روند صلح ایرلند شمالی است، تنظیم شده است.

اندی برنهام، نخست وزیر بریتانیا که ماه گذشته از بلفاست بازدید کرد، واضح بود: یک نظرسنجی مرزی "خارج از میز" است.

اندی برنهام، نخست‌وزیر بریتانیا می‌گوید نظرسنجی مرزی درباره ایرلند متحد «خارج از میز» است.

اتحادیه گرایی از این اطمینان خوشحال شد. گاوین رابینسون، رهبر حزب اتحادگرای دموکراتیک (DUP) به ترامپ یادآوری کرد که آینده قانون اساسی ایرلند شمالی «توسط مردم ایرلند شمالی تعیین خواهد شد، نه با تفسیر در لندن، دوبلین یا واشنگتن».

جان باروز، رهبر حزب اتحادگرای اولستر (UUP) گفت که بر اساس "اصل رضایت... که در قانون از طریق توافقنامه بلفاست تصریح شده است"، "تنها افرادی که تصمیم آنها مهم است مردم ایرلند شمالی هستند."

جیم آلیستر، رهبر صدای اتحادیه سنتی (TUV) گفت که «آینده قانون اساسی ما به او [ترامپ] یا هیچ مقام خارجی دیگر بستگی ندارد».

سخنگوی برنهام پاسخ خود نخست وزیر بریتانیا را داد و گفت که اکثریت از همه پرسی حمایت نمی کنند و تا زمانی که وضعیت تغییر نکند، برگزار نخواهد شد.

تیم کایرنز، مفسر سیاسی و مشاور ویژه سابق DUP، می‌گوید: «هیچ‌کدام از این چیزها احتمال آن را [ایرلند متحد] کمتر یا بیشتر نمی‌کند، همان‌طور که اندی برنهام و آنچه او گفت احتمال آن را بیشتر یا کمتر نمی‌کند. تنها کاری که می‌کند این است که ستون‌ها را پر می‌کند.»

به عبارت دیگر، همانطور که بودید - اما نه کاملا.

همانطور که مری لو مک‌دونالد، رئیس‌جمهور سین‌فین روز پنجشنبه گفت، این یک هفته بزرگ برای گفت‌وگو پیرامون اتحاد مجدد ایرلند بود و با وجود همه اعتراض‌هایشان، در غیر این صورت، به وضوح اعصاب اتحادیه‌گرایی سیاسی را تحت تأثیر قرار داد، حتی به دلیل خجالت از حمایت قبلی DUP از ترامپ. پروفسور جان دویل، معاون تحقیقات دانشگاه شهر دوبلین و نویسنده کتاب پیش رو قبل از رای: برنامه ریزی برای ایرلند متحد که هفته آینده منتشر می شود، می گوید مداخله ترامپ "منعکس کننده این است که گفتگو در حال انجام است."

«برای پیروزی یا شکست [نظرسنجی مرزی]، بسته به عبارت سؤال»، احزاب اتحادیه‌گرا «نیازمند حمایت افرادی هستند که به احزاب اتحادیه‌گرا رأی نمی‌دهند.

«در حال حاضر نوعی از رضایت وجود دارد. دویل می‌گوید: «این فقط انکار این است که حرکت یا تغییری در رفتار یا افراد وجود دارد ...

اما من فکر می‌کنم هرچه این بحث بیشتر پیش می‌رود، اتحادیه‌گرایی اولستر نیاز به راه‌اندازی دارد.»

کایرنز می‌گوید: «من فکر می‌کنم اتحادیه‌گرایی برای مدت طولانی بر این واقعیت تکیه کرده است که این پرونده غیرقابل استیضاح است.

اتحادیه‌گرایی هنوز طوری عمل می‌کند که انگار مورد اتحادیه فقط خودش را نشان می‌دهد. یک مورد بسیار مثبت وجود دارد و ما باید آن را مطرح کنیم.»

جان هانا، یکی از بنیانگذاران گروه کمپین طرفدار بریتانیا Uniting UK، تلاش می کند تا این مورد را مطرح کند. او بحث کنونی را «ناسیونالیسم در حال صحبت با ملی‌گرایی» توصیف می‌کند و در پی تحولات هفته، «حمایت بسیاری از افراد طرفدار اتحادیه از بقیه بریتانیا»، مانند رهبر محافظه‌کاران، کیمی بادنوک، اطمینان یافت.

او می‌گوید: «آنها شاید صدای خفته‌ای در این گفتگوها بوده‌اند.

کمپین اتحاد بریتانیا برای وضعیت موجود نیست، بلکه برای «اتحادیه بهتر» است.

پس چگونه می توان از آن اتحادیه دفاع کرد؟

"این باید در دامنه خود در سراسر بریتانیا باشد، نه تنها بر پول از لندن متمرکز شود، بلکه بر بسیاری از مزایای دیگر تمرکز کند - ارتباطات خانوادگی، ارتباطات آموزشی، ارتباطات ورزشی ... و اینها به امنیت و دفاع اشاره نمی کنند. چیزهای زیادی وجود دارد که ما را متحد می کند."

مک‌کینی (67) در یک خانواده پروتستان و اتحادیه‌گرا در بلفاست بزرگ شد. او می گوید که خدمت در کنار اعضای نیروهای دفاعی ایرلند با سازمان ملل در قبرس "واقعا چشمانم را باز کرد... ما با هم راگبی بازی کردیم."

او به حزب اتحاد پیوست - او یکی از اعضای شورای سابق اتحاد است - "زیرا ما باید از سبز و نارنجی دور شویم" - با این حال او تصدیق می کند که چقدر برای بسیاری از اتحادیه گرایان دشوار است که در مورد یک ایرلند متحد بالقوه صحبت کنند.

او می‌گوید: «فکر می‌کنم بسیاری از پروتستان‌ها در پشت سرشان فکر می‌کنند: آیا ما تحت آزار و اذیت قرار خواهیم گرفت؟ آنها این ترس را دارند.

اما من گفته‌ام که اگر در [مکالمه] نیستید، اگر آنجا نباشید چگونه می‌توانید درباره چیزی صحبت کنید، و من می‌خواهم بشنوم که این افراد چه می‌گویند و چه چیزی به من پیشنهاد می‌دهند.»

در Forward Thinking، گفتگو ادامه دارد.

بورکوفسکی می‌گوید برای بسیاری از جوانان، «یک چیزی که به طور بالقوه آنها را از آرمان اتحادیه‌گرایانه دور کرده است، سیاست‌های اجتماعی است» - با اشاره به «ارزش‌های اجتماعی مسیحی» DUP و موضع آنها در مورد سقط جنین یا حقوق LGBTQ.

او می‌گوید: «به نظر می‌رسد که اتحادیه‌گرایی با سیاست‌های اجتماعی راست‌گرا همراه است، اما «کاوش در احزاب دیگر که چندان تندرو نیستند» می‌تواند «آنها را به مسیرهای مختلفی هدایت کند که در آن سیاست‌های دیگری را کشف کنند که در واقع مترقی‌تر هستند، اما همچنین اتحادیه‌گرا نیستند».

کارا گیلیلند موافق است. این جوان 25 ساله اهل دری از یک پیشینه مختلط، پروتستان بزرگ شده است، اما «هنوز دارای تربیت فرهنگی کاملا ایرلندی» است و طرفدار یک ایرلند متحد است.

او می‌گوید: «من فکر می‌کنم بسیاری از افراد هم سن و سال من نسبت به آنچه در استورمونت و وست‌مینستر می‌گذرد احساس بیگانگی می‌کنند.

DUP یک مثال بسیار واضح است، مثلا اگر در یک خانواده وفادار یا بریتانیایی بزرگ شوید و سیاست مترقی یا هویت جنسی متفاوتی داشته باشید... شما در آنجا خانه ندارید.»

دویل می‌گوید: «رای‌دهندگان جوانی هستند که مطمئنا رأی‌دهندگان بالقوه اتحادیه‌گرا هستند، اما رأی‌دهندگان فعلی اتحادیه‌گرا نیستند... موضع محافظه‌کارانه‌تر جریان اصلی سه حزب اتحادیه‌گرا برای آنها جذاب نیست».

من فکر نمی‌کنم که آنها فکر می‌کنند که [رهبری اتحادیه‌گرا] نیازی به انجام کار متفاوتی دارند... تا به آن 51 درصد برسند، و مطمئن نیستم که این قضاوت دقیقی باشد.»

DUP روز شنبه برای کنفرانس سالانه خود در بلفاست تشکیل خواهد شد، جایی که تمرکز حزب بر انتخابات مجلس و شورا در ماه مه خواهد بود.

برای رابینسون و DUP - در میان سر و صدای بلندتر در بحث پیرامون اتحاد ایرلند - این همان موضع "کسب و کار معمول، چیزی برای دیدن اینجا" خواهد بود که به اعضا ارائه می شود، با تمرکز قاطعانه بر انتخابات آتی.

به هر حال، همانطور که رابینسون در سخنرانی خود در کنفرانس سال گذشته بیان کرد: "در هیچ شرایطی تجزیه اتحادیه ما را در طول زندگی خود تصور نمی کنم."