با شروع کلاس سال 2026 در کالج، سایه ای نقاب دار باقی می ماند

برای کلاس Leaving Cert سال 2026، فصل جدید هیجان انگیزی به تازگی آغاز شده است و بسیاری از آنها به دانشگاه ها یا دوره های کارآموزی می روند. این مؤسسات مطالعه بیشتر مملو از چهره های پرشور و امیدوار آنها شده است.

اینها همان چهره هایی هستند که برای مدت قابل توجهی در پشت نقاب ها پنهان شده بودند، زیرا این گروه از جوانان در بحبوحه همه گیری همه گیر در حال انتقال به مدرسه متوسطه بودند. و بسیاری از این گروه نه تنها دبیرستان را پشت نقاب شروع کردند، بلکه باید از همکلاسی‌های خود فاصله می‌گرفتند و این سال‌های اولیه نوجوانی را از طریق قرنطینه و محدودیت‌های اجتماعی عبور می‌دادند.

به گفته اریک اریکسون، روانشناس رشد، وظیفه اصلی نوجوانی، هویت سازی است. این شامل کشف اینکه شما از طریق دوستی، بازخورد از همسالان و مشارکت اجتماعی است. برای کلاس سال 2026، فرصت اجتماعی شدن و شروع «شغل» شکل‌گیری هویت، درست زمانی که آنها وارد یکی از شکل‌گیرترین دوره‌های زندگی‌شان شدند، قطع شد. ما نباید این را فراموش کنیم، و همچنین نباید فراموش کنیم که این وقفه همچنان می‌تواند، به روش‌های ظریف، اکنون که فصل بعدی و مراحل اولیه بزرگسالی را آغاز می‌کنند، بر آنها تأثیر بگذارد.

برای این گروه، گذار به دوران نوجوانی دقیقا در لحظه ای اتفاق افتاد که جهان تعطیل شد. یک روز آنها در کلاس ششم دبستان شرکت می کردند و روز دیگر به طور ناگهانی تمام شد. آنها با وجود تلاش زیاد کارکنان مدرسه در آموزش از راه دور، به پایان تدریجی سالهای دبستان خود که همگروهان قبلی بودند، نرسیدند. آنها سپس در سپتامبر 2020 دبیرستان را با ماسک، فاصله گذاری اجتماعی و بقیه شروع کردند.

هیچ راهرویی پر از دوستان احتمالی وجود نداشت - در عوض، اگر مردم خیلی نزدیک شوند، ترس وجود داشت. ماسک خواندن حالات چهره را غیرممکن می کرد. بسیاری از دانش‌آموزان برای مدت طولانی توسط معلمانشان قابل شناسایی نبودند - اصلا اهمیتی ندارد که دوستان جدید بالقوه آنها را بشناسند. وقفه در فعالیت‌هایی مانند ورزش نیز بخشی از معامله در طول کووید بود، و در حالی که مردم اغلب از آن دوره از نظر از دست دادن یادگیری یا اختلال آموزشی صحبت می‌کنند، بررسی تأثیر بالقوه این همه بر رشد روانی نیز حیاتی است.

سوال اصلی که نوجوانان در سطح ناخودآگاه با آن درگیر هستند این است که "من کیستم؟" – و این سوال تا حد زیادی در طول زمان با برخوردهای اجتماعی، ریسک‌های اجتماعی، عضویت در باشگاه‌ها یا تیم‌ها، اشتباه کردن، خواندن حالات چهره و یادگیری ذره ذره، نحوه سازگاری آنها با انواع مختلف افراد برطرف می‌شود. به دلیل محدودیت‌های کووید، فرصت‌ها برای کار بر روی تکلیف هویت‌سازی برای مدت قابل توجهی با مشکل مواجه شد و در نتیجه، بسیاری از جوانان از تعامل اجتماعی کنار رفتند یا برای ارتباط اجتماعی به تلفن‌های خود روی آوردند.

به‌عنوان یک روان‌درمانگر سیستمی، با بزرگسالان جوانی در مرحله ابتدایی بزرگسالی آشنا می‌شوم که احساس عدم اطمینان در مورد اینکه چه کسی هستند و جایگاهشان در جهان چیست را توصیف می‌کنند. برخی با اضطراب اجتماعی دست و پنجه نرم می کنند و احساس می کنند باید بهتر از آنچه می توانند موقعیت ها را مدیریت کنند. برخی تمایل به احساس اعتماد به نفس بیشتر از خودشان را توصیف می کنند، به ویژه در موقعیت های اجتماعی با افرادی که تازه کار هستند.

همه این مبارزه زمانی معنا پیدا می‌کند که نگاهی وسیع‌تر به آنچه این گروه انعطاف‌پذیر از جوانان در چارچوب سفر توسعه‌شان با آن دست و پنجه نرم می‌کردند داشته باشید. اگر بخشی از نوجوانی آنها در مرحله ابتدایی به دوری از تماس نزدیک با همسالان، برقراری ارتباط از طریق صفحه نمایش یا تلاش برای مدیریت اضطراب شدید آنها سپری شود، کاملا طبیعی است که نتیجه این است که اعتماد به نفس آنها در موقعیت های اجتماعی بیشتر شود.

اگر فردی بدون درک روشنی از شخصیت خود به 18 سالگی برسد، مهم است که این واقعیت به او یادآوری شود که کووید بخشی از زمانی را که در حالت ایده‌آل برای این کار در اختیار داشت، دزدیده است. تغییر انتقاد از خود، در صورتی که موقعیت‌های اجتماعی را برای درک خود دشوار می‌دانند، بخشی از چیزی است که بسیاری از جوانان در مورد خودگفتاری درونی‌شان به آن نیاز دارند.

این فصل بعدی فقط در مورد مدارک تحصیلی نیست. این در مورد جوانان است که فرصتی برای ادامه کار شناخت خود را به دست می آورند

اگر هر یک از این گروه احساس کنند از نظر اعتماد به خود یا مهارت‌های اجتماعی‌شان «عقب‌مانده» هستند، یا اگر احساس می‌کنند هنوز احساس روشنی از خود ندارند، می‌توان به آنها یادآوری کرد که کووید برخی از تجربیات عادی روزمره را که معمولا به جوانان کمک می‌کند تا در آن احساس ثابت هویت خود مستقر شوند، از بین برده است. دانستن اینکه شما کی هستید می آیید - اما ممکن است کمی بیشتر طول بکشد.

چرا ایرلند را انتخاب کردید؟ فارغ التحصیلان از سراسر جهان نظرات خود را ارائه می دهند

اریکسون معتقد بود که هر مرحله از رشد روانشناختی افراد با رسیدن به نتیجه ای پایان می یابد که سپس به عنوان حقیقت در ضمیر ناخودآگاه ذخیره می شود. سپس این حقیقت بخشی از آنچه بر رفتار تأثیر می گذارد تبدیل می شود. اگر نتیجه یا حقیقتی که به دست می‌آید این باشد که «من از نظر اجتماعی خوب نیستم»، تأثیری بر نحوه برخورد یک جوان به برخورد اجتماعی بعدی خواهد داشت – چه در دانشگاه به جوامع بپیوندد یا به گروه‌های اجتماعی جدید نزدیک شود.

اگر هر یک از کلاس های سال 2026 در این مرحله جدید کمی نسبت به خود نامطمئن هستند، به یاد داشته باشید که انجام "وظیفه" شکل گیری هویت قطع شده است و بنابراین ممکن است کامل نباشد.

بنابراین، این فصل بعدی فقط در مورد مدارک تحصیلی نیست. این در مورد جوانان است که فرصتی برای ادامه کار شناخت خود را به دست می آورند. خودشناسی، برای همه، قدرت است، و آگاه شدن از آنچه به طور ناخودآگاه برای خود اتفاق می افتد، از نظر رشد روانی طبیعی. این بدان معناست که جوانان قدرت را به زندگی خود بازگردانند. این فرآیند به سلامت روان آنها کمک می کند.

در آن سال‌های سخت کووید، بسیاری از فرصت‌های یادگیری عملا از کلاس 2026 گرفته شد. بیایید امیدوار باشیم که جایی که این جوانان در حال حاضر در زندگی قرار دارند، بتواند چیزی بیش از موفقیت تحصیلی را پرورش دهد.

قدرت اعتماد به نفس: "موفقیت مزمن سطوح بالایی از نفوذ ایجاد می کند ... می تواند به سر مردم برود"

بیایید امیدوار باشیم که فضایی برای تغذیه و رشد روانی نیز وجود داشته باشد. این چیزی است که همه آنها سزاوار آن هستند. آن مک کورمک یک روان درمانگر سیستمی مستقر در دوبلین است