با وجود سیاست‌های قوی، انتقال عادلانه برای زنان کنیایی گریزان است

آنا فاتوما زن 31 ساله ای است که یک کیبانداسکی در روستای تومبونی، شهرستان کیتوی در شرق کنیا اداره می کند. کیبانداسکی یک زبان عامیانه شهری کنیایی برای یک غذاخوری شهری مقرون به صرفه و در فضای باز است، که اغلب یک کلبه کوچک ساخته شده از ورقه های آهنی، چوب سه لایه یا بوم است. آنها در بین مشتریان کم درآمد محبوب هستند. در داخل، دود حاصل از هیزم زیر قابلمه های در حال جوش در هوا آویزان است، در حالی که لکه های تیره از دوده ته نشین شده دیوارهای اطراف مناطق پخت و پز را مشخص می کند. گرمای غذا، دود و فضای تنگ کیبانداسکی را مرطوب و ناراحت می کند. کیبانداسکی فتوما یکی از این غذاخوری‌های کوچک کنار جاده است.

او هر روز ساعت 6 صبح باز می شود و تا حدود 8:30 بعد از ظهر به پختن و سرو غذا می پردازد. گران ترین وعده غذایی در منوی او 250 شیلینگ کنیا، حدود 2 دلار قیمت دارد. او این کسب و کار را در سال 2024 شروع کرد و امیدوار بود که وضعیت مالی او و همسرش سام را بهبود بخشد. او می‌گوید: «گاز پخت و پز گران است. من نمی‌توانم آن را اینجا بخرم و از آن استفاده کنم. کونی، هیزم راحت‌تر پیدا می‌شود و استفاده از آن ارزان‌تر است. زغال چوب گزینه ترجیحی من است، اگرچه گران است. فاطمه اغلب خودش هیزم را جمع آوری می کند. این کار او را با یک کمردرد مداوم روبرو می کند.

در بعضی روزها، او به کسی پول می دهد تا آن را جمع کند تا بتواند آنقدر زود به آنجا برسد و به قول خودش «هتل» را باز کند. او می گوید: "Kamgongo kanauma. کمرم درد می کند." "پرداخت پول به کسی برای جمع آوری هیزم ایده آل نیست، اما گاهی اوقات مجبور می شوم این کار را انجام دهم. همچنین این است که مطمئن شوم هتل را زودتر باز می کنم." روال او ممکن است دور از ذهن به نظر برسد... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است