با کوچک شدن رودخانه کلرادو، درخواست تخلیه دریاچه پاول افزایش می یابد

خشکسالی 27 ساله در جنوب غربی ایالات متحده - طولانی ترین دوره خشک در 1200 سال گذشته - تلفات جدی بر جریان رودخانه کلرادو وارد کرده است. تغییرات آب و هوایی باعث کوچک شدن برف در کوه‌های راکی ​​کلرادو می‌شود، که منشأ تقریبا 80 درصد جریان سالانه رودخانه است، و دمای بالاتر باعث ذوب برف‌ها در اوایل سال می‌شود که باعث کاهش رواناب در اواخر تابستان و پاییز می‌شود. آب و هوای گرمتر همچنین باعث افزایش تبخیر از 40 مخزن رودخانه، از جمله دو بزرگترین آن - دریاچه های پاول و مید - شده است.

ماه گذشته، دریاچه پاول، در مرز یوتا-آریزونا، در ارتفاع کمتر از 150 فوت بالاتر از استخر مرده، به پایین ترین سطح خود رسید، جایی که آب دیگر نمی تواند از طریق لوله های کنارگذر سد گلن کانیون برای رسیدن به دریاچه مید، پشت سد هوور، 300 مایلی پایین دست، عبور کند. سطح پایین آب تولید برق آبی از هر دو مخزن را کاهش داد، نحوه مدیریت اکوسیستم‌های رودخانه‌ای را پیچیده کرد و تحویل آب به ایالت‌های حوضه پایین آریزونا، کالیفرنیا و نوادا را کاهش داد.

کشاورزان در مزارع آیش هستند. توسعه دهندگان در برخی مناطق ساخت و ساز مسکن را به دلیل عدم تامین آب تضمینی متوقف کرده اند. و اداره احیاء «جریان‌های زیست‌محیطی» خود - انتشار آب سرد از پاول - را که ماهی‌های محافظت‌شده را تهدید می‌کند و مانع از ایجاد شن‌بارهایی می‌شود که زیستگاه حیات وحش در گراند کانیون را فراهم می‌کند، محدود کرده است. ناظران می گویند مهم نیست که رودخانه در آینده چگونه مدیریت می شود، اکوسیستم های پایین دست و بالا شاهد تغییرات قابل توجهی خواهند بود.

دولت‌های فدرال و ایالتی در مواجهه با چشم‌انداز حتی پایین‌تر از سطح رودخانه کلرادو، در تلاش هستند تا راه‌هایی برای برآورده کردن خواسته‌های رقیب منافع متفاوتی که بر جریان آن متکی هستند، از سرازیر کردن دریاچه پاول با آب منحرف‌شده از مخازن بالادست گرفته تا کاهش ۴۰ درصدی آب پایین‌دستی تا کاهش ۴۰ درصدی آب در پایین‌دست، برای حفظ آب‌های مزارع رودخانه‌ای‌شان، ارائه کنند. این بحران حتی باعث می‌شود برخی راه‌حلی را که زمانی غیرقابل تصور می‌دانستند، در نظر بگیرند: تخلیه کامل دریاچه پاول.

هنگامی که سد گلن کانیون در دهه 1960 ساخته شد، طرفداران مزایای آن را مطرح کردند: انرژی آبی ارزان، آب یارانه ای برای پرورش دهندگان پنبه و یونجه، املاک و مستغلات در ساحل دریاچه جدید، و زمین بازی برای قایقرانان. اما مخالفان از غرق شدن خود گلن کانیون، هزارتوی صخره‌ای قرمز رنگ از دره‌ها، مناره‌ها، صخره‌ها و غارهایی که حافظان محیط زیست آن را حتی زیباتر از گراند کنیون توصیف می‌کنند، ابراز تاسف کردند.

بعدی را بخوانید

رودخانه کلرادو در حال ناپدید شدن است - و اصلاحات عجیب و غریب می شوند

جیک بیتل

در طول دهه‌ها، برخی از حامیان محیط‌زیست برای برداشتن سد گلن کانیون و احیای دره استدلال کرده‌اند، اما این ایده همیشه به‌عنوان بسیار گران‌قیمت و به دلیل اینکه تولید برق را از بین می‌برد، بسیار غیرعملی است، رد می‌شد.

در حال حاضر، رویکرد معتدل‌تری در حال حمایت است، با گروه‌هایی مانند موسسه گلن کانیون که استدلال می‌کنند که سد را حذف نکنند، بلکه دریاچه پاول را از طریق تونل‌های انحرافی جدید که در زیر لوله‌های کنارگذر موجود، نزدیک به بستر رودخانه حفر می‌شوند، تخلیه کنند. طرفداران می گویند که جنبه های مثبت آن بسیار زیاد خواهد بود. این آب تولید برق آبی را در دریاچه مید افزایش می دهد. شکل‌های خیره‌کننده دره گلن و مکان‌های مقدس برای مردم بومی دوباره ظاهر می‌شوند. حیات وحش باز می گردد و زیستگاه ساحلی در بالا و پایین سایت سد در نهایت بازسازی می شود. این پلان Fill Mead First نام دارد.

اریک بالکن، مدیر اجرایی موسسه گلن کانیون گفت که برای بیش از چهار دهه، سد گلن کانیون یک دارایی بزرگ برای حوضه رودخانه محسوب می شد. اما اکنون "در حال تبدیل شدن به یک بدهی است، زیرا ممکن است در واقع از جریان آب به پایین دست جلوگیری کند. تمام فرضیات اصلی در اطراف سد روی سر آنها تغییر کرده است."

این به دلیل محدودیت های ساختاری سد است. اگر دریاچه به زیر حداقل استخر برق برسد، لوله‌های بزرگ آن - لوله‌های بزرگی که آب را به هشت توربین سد می‌فرستند - سرگردان، بلند و خشک می‌مانند. آب دریاچه در عوض از طریق لوله‌های بای‌پس آزاد می‌شود، لوله‌هایی که در زیر لوله‌ها قرار دارند اما کمتر از نیمی از ظرفیت خود را برای تخلیه آب دارند.

این لوله ها برای استفاده طولانی مدت ساخته نشده اند و ارسال حجم بالای آب از طریق آنها می تواند باعث ایجاد ارتعاشات، آبشستگی و سایر اثراتی شود که می تواند صدمات جبران ناپذیری به سد وارد کند. در حالی که اداره احیا مدت‌هاست در مورد تکیه بر لوله‌های بای‌پس برای رهاسازی آب هشدار داده است، پس از بازرسی و نصب مجدد آنها در سال 2025، اعلام کرد که در صورت نیاز ممکن است کار کنند.

اما چالش دیگری باقی خواهد ماند: تکیه بر لوله‌های باریک کار را برای ایالت‌های حوضه بالایی (کلرادو، نیومکزیکو، یوتا و وایومینگ) برای انجام تعهدات تحویل به ایالت‌های حوضه پایین و طبق توافق بین‌المللی مکزیک دشوارتر می‌کند.

سد گلن کانیون DEA / S. AMANTINI / Getty Images

اجازه دادن به جریان بیشتر آب از طریق سد گلن کانیون - با تخلیه دریاچه از طریق لوله‌های کنارگذر موجود و تونل‌های انحرافی تازه حفر شده در نزدیکی بستر رودخانه - دیگر از دست داده نمی‌شود. کاترین سورنسن، مدیر تحقیقات مرکز سیاست آب کیل در دانشگاه ایالتی آریزونا گفت: «این گفتگو تکامل یافته است.

جک اشمیت، مدیر مرکز مطالعات رودخانه کلرادو در دانشگاه ایالتی یوتا، گفت که ساختارهای آزادسازی پایین تر، "ایده ای کاملا منطقی" است و باید بخشی از بحث باشد. در مورد از دست دادن بالقوه پاول در انرژی آبی، طرفداران حذف سد می گویند که این مگاوات می تواند با انرژی خورشیدی جایگزین شود. نیروگاه خورشیدی جدید جمینی در نزدیکی لاس وگاس ظرفیت 690 مگاوات دارد. سد گلن کانیون در حال حاضر حدود 730 مگاوات ظرفیت دارد.

بعدی را بخوانید

آب آریزونا در حال خشک شدن است. این عجله مرکز داده را متوقف نمی کند.

جیک بیتل

ایالت های Lower Basin که عمدتا آب خود را از دریاچه مید می گیرند و می بینند که سهم آنها برای حمایت از دریاچه پاول متوقف شده است، از دولت فدرال خواسته اند تا همانطور که دولت بایدن در سال 2024 دستور داد به جای کاهش تحویل سد، اصلاح سد را با خروجی های پایین تر بررسی کند.

نمایندگان ایالت های Lower Basin در سال گذشته به وزیر کشور داگ بورگوم نوشتند: «بررسی محدودیت های زیرساختی ممکن است یکی از اقدامات بلندمدت باشد که به بهترین وجه می تواند به بهبود عملکرد و مدیریت سد گلن کانیون دست یابد.

سورنسن گفت: تخلیه کامل دریاچه پاول «می تواند [سالانه] تلفات تبخیر را تا چند صد هزار جریب فوت کاهش دهد. او گفت: «در رودخانه‌ای که بسیار کوچک‌تر از آن چیزی است که هر کسی انتظار داشت، این آب واقعا اهمیت دارد. اما در حالی که طرح موسسه گلن کانیون در حال افزایش است، او افزود: "با موانع زیادی روبرو است."

یکی از این موانع، دولت فدرال است که در بیانیه اخیر اثرات زیست محیطی خود - که در ماه اوت نهایی شد - که به راه‌های مدیریت کلرادو در 10 سال آینده پرداخته بود، حتی امکان تخلیه دریاچه پاول را به عنوان گزینه‌ای در نظر نگرفت.

مقامات در پیج، آریزونا، که دارای یک صنعت پر رونق تفریحی مبتنی بر آب است، نیز با تخلیه دریاچه مخالفت کرده اند. ائتلاف BlueRibbon که نشان دهنده تفریحات خارج از جاده و موتوری است، مخالفان را رهبری می کند. این لایحه مدلی به نام قانون فراوانی رودخانه کلرادو ارائه کرده است که آب تصفیه شده را به ایالت های حوضه پایین عرضه می کند و اجازه می دهد آب بیشتری در دریاچه پاول حفظ شود.

آب تصفیه‌شده از نمک‌زدایی آب دریا و آب شور با انرژی هسته‌ای و از طریق «استفاده مجدد از آب پیشرفته» که در آن فاضلاب با فناوری‌های فیلتر تمیز می‌شود، با هزینه تخمینی ۴۰ میلیارد دلار به دست می‌آید.

مانع دیگر زمان است: مطالعه، طراحی و ساخت تونل های انحرافی جدید احتمالا یک دهه طول می کشد. و برچسب قیمت می تواند میلیاردها باشد.

درختان پنبه ای که مدت ها غرق شده بودند در دریاچه پاول با کاهش سطح آب دوباره ظاهر شدند. کارولین کول / لس آنجلس تایمز از طریق گتی ایماژ

در همین حال، کاهش جریان کلرادو بر اکوسیستم‌های رودخانه‌ای تأثیر می‌گذارد که دانشمندان آن را «جدید» می‌نامند، زیرا 70 سال فعالیت انسانی به‌طور اساسی تغییر کرده است – که مهم‌ترین آن با حذف سیل‌های فصلی است. به دلایل متعددی، از جمله سطح پایین دریاچه، اداره احیا بسیاری از جریان های زیست محیطی از سد گلن کانیون را در سال های اخیر لغو کرده است، و کلرادو را از یک پالس بزرگ رسوب محروم کرده است، که بخشی از اکولوژی طبیعی رودخانه است.

این جریان ها شن بارها و سواحل مورد استفاده قایقرانان در گراند کانیون را بازسازی می کنند و زیستگاهی با آب های کم عمق برای ماهی های بومی در معرض خطر و در معرض خطر ایجاد می کنند.

این اداره همچنین گاهی اوقات آب سرد را از سد آزاد می کند تا دمای رودخانه را کاهش دهد و از باس های مهاجم و دوستدار آب گرم جلوگیری کند که در کشش گرند کانیون ساکن شوند و ماهی های بومی را جابجا کنند. اما به دلیل خشکسالی که در حال حاضر تولید برق آبی را کاهش می دهد، انتشار آن نیز محدود شده است.

کارشناسان می گویند که تخلیه کامل دریاچه به گلن کانیون اجازه می دهد تا زمانی که رودخانه رسوبات انباشته شده را خارج می کند، بهبود یابد. چوب‌های پنبه‌ای و بیدهای بومی ریشه می‌دهند و به بیرون راندن مهاجمان مانند گز کمک می‌کنند. سمورهای رودخانه ای، بیورها، پرندگان و دوزیستان به دره برمی گشتند. و طاق‌های سنگی قرمز غرق شده، پل‌های طبیعی، آمفی‌تئاترها و آبشارها، همراه با هزاران مکان مقدس برای بومیان آمریکا، به تدریج از گل و لای بیرون می‌آمدند.

تغییر در رژیم هیدرولوژیکی همچنین تأثیرات عمیقی بر صدها مایل اکوسیستم رودخانه در زیر سد گلن کانیون، از جمله در گراند کانیون خواهد داشت. اشمیت گفت: «این به شیوه‌هایی تغییر می‌کند که فقط تا حدی قابل پیش‌بینی است. "ناگهان رودخانه نوسانات زیادی خواهد داشت. رودخانه رسوب بیشتری خواهد داشت. رودخانه بسیار کدرتر می شود." گرند کانیون که پناهگاهی از ماهی‌های بومی است، ناگهان با ماهی‌های غیربومی غرق می‌شود که بسیاری از آنها برای ماهیگیری ورزشی به دریاچه پاول آورده شده‌اند. اشمیت اذعان می کند: «این فقط پیچیده تر می شود.

"همه اینها یک معامله در این دنیای انسان ساز است."

در حال حاضر، Fill Mead First رویایی است که با ادامه کاهش سطح رودخانه ها و افزایش دمای جهانی، توجه بیشتری را به خود جلب می کند. دولت فدرال در نهایت در مورد آینده سد گلن کانیون تصمیم خواهد گرفت، اما اریک بالکن، برای اولین بار، فکر می کند که یک رژیم جدید مدت هاست به پایان رسیده است. او گفت که حمایت از دریاچه پاول "لگد زدن قوطی به جاده است". "اما آنها در حال تمام شدن جاده هستند."

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان همانطور که رودخانه کلرادو کوچک می‌شود، درخواست‌ها برای تخلیه دریاچه پاول رشد می‌کنند در ۸ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شد.