بدبینی سیاست اقلیمی ترامپ

پرزیدنت ترامپ قبلا تغییرات اقلیمی را یک «فریب» و «کلاهبرداری» خوانده بود. اما ماه گذشته، زمانی که آژانس حفاظت از محیط زیست پیشنهاد لغو این نتیجه‌گیری را داد که انتشار گازهای گلخانه‌ای از بخش برق «ممکن است به طور منطقی پیش‌بینی شود که سلامت یا رفاه عمومی را به خطر بیندازد»، واقعیت تغییر آب و هوا را زیر سوال نبرد. در عوض، این سازمان ادعا کرد که کاهش زیاد انتشار گازهای گلخانه ای برای جلوگیری از آسیب کافی نخواهد بود و کشور بهتر است هیچ کاری انجام ندهد. این نهیلیسم مطلق است. همچنین کاملا اشتباه است.

بخش برق دومین تولید کننده گازهای گلخانه ای در ایالات متحده است (تنها حمل و نقل بیشتر منتشر می کند) که تقریبا 24 درصد از انتشار گازهای گلخانه ای این کشور را تشکیل می دهد. ایالات متحده به نوبه خود، پس از چین، دومین تولید کننده بزرگ گازهای گلخانه ای در جهان است که تقریبا 12 درصد از کل گازهای گلخانه ای جهان را به خود اختصاص می دهد. اگر بخش برق ایالات متحده یک کشور بود، ششمین تولیدکننده گازهای گلخانه‌ای خواهد بود (اگر کشورهای اتحادیه اروپا به‌جای یک حوزه قضایی واحد در نظر گرفته می‌شدند، پنجمین کشور بود).

استدلال EPA مشابه استدلالی است که آژانس در فوریه مطرح کرد، زمانی که گفت که حذف چنین گازهای گلخانه ای از بخش حمل و نقل نیز تفاوت قابل ملاحظه ای ایجاد نمی کند. کنار هم قرار دادن این دو ادعا، وقاحت را بزرگتر می کند: EPA استدلال می کند که حذف یا کاهش قابل ملاحظه حدود نیمی از انتشار گازهای گلخانه ای ایالات متحده بیهوده خواهد بود و به طور معنی داری سرعت تغییرات آب و هوایی را کاهش نمی دهد. از منطق EPA نتیجه می‌گیرد که حذف یا کاهش قابل ملاحظه انتشار گازهای گلخانه‌ای هر بخش دیگر از اقتصاد بی‌معنی‌تر خواهد بود.

و همین امر در مورد انتشار گازهای گلخانه ای هر بخش از هر کشور، در هر نقطه از جهان صدق می کند.

در واقع، بر اساس استدلال EPA، هیچ کاری که کسی نمی تواند در جایی انجام دهد، تفاوتی ایجاد نمی کند. (همچنین، در همین راستا، ادعای قانونی دارد مبنی بر اینکه در وهله اول صلاحیت تنظیم انتشار گازهای گلخانه‌ای را ندارد.) رویکرد آژانس شبیه به این است که بگوید خوردن یک قرص نان بدون کالری است تا زمانی که نان به اندازه کافی نازک بریده شود – همه آن‌ها آنقدر نازک هستند که می‌توانند مهم باشند.

[ بخوانید: جنبش آب و هوا اکنون چه می کند؟ ]

اینها استانداردهایی هستند که من به خوبی می شناسم. از ژانویه 2023 تا ژانویه 2025، زمانی که من به عنوان مدیر دفتر اطلاعات و امور نظارتی کاخ سفید خدمت می کردم، مسئولیت بازنگری کلیه مقررات مهم شاخه های اجرایی، از جمله این مورد، را بر عهده داشتم. واقعیت این است که برخی از آن برش ها اصلا نازک نیستند. انتشار گازهای گلخانه ای در بخش برق ایالات متحده خسارت زیادی ایجاد می کند.

در سال 2022، بخش برق بیش از 1.5 میلیارد تن دی اکسید کربن، بیش از 68000 تن اکسید نیتروژن و بیش از 35000 تن متان منتشر کرد که هر سه گازهای گلخانه ای قدرتمند هستند. کاهش این آلودگی - و آسیب های آب و هوایی و سلامتی که ایجاد می کند - به شدت برای زندگی روی زمین مفید خواهد بود.

مزایای جهانی استانداردهای آلودگی کربن سازمان حفاظت محیط زیست، که دولت بایدن در سال 2024 اعلام کرد و دولت ترامپ اکنون به دنبال لغو آن است، 20 میلیارد دلار در سال تخمین زده می شود - مجموعا شامل صرفه جویی در جلوگیری از تغییرات آب و هوایی و کاهش آلودگی محلی که به سلامت انسان آسیب می زند. از این مجموع، چندین میلیارد دلار خسارت اقتصادی اجتناب شده به طور خاص متوجه آمریکایی ها خواهد شد.

گزارش موسسه سیاست صداقت تخمین می‌زند که انتشار گازهای گلخانه‌ای یکساله از بخش برق ایالات متحده می‌تواند باعث مرگ زودرس سالانه 5300 مرگ زودرس اضافی در اثر امواج گرما و آتش‌سوزی‌های جنگلی در ایالات متحده شود. این رقم تعداد قابل توجهی از مرگ و میرهای اضافی ناشی از آلاینده های کمکی مانند ذرات معلق که نیروگاه ها منتشر می کنند را شامل نمی شود. با قرار دادن بزرگی این تأثیر، این گزارش خاطرنشان کرد که 5300 مرگ و میر «بیشتر از آمار سالانه ایالات متحده است.

مرگ و میر ناشی از عفونت کلیه، آنفولانزا، تصادفات با سلاح گرم، مننژیت، برونشیت، آپاندیسیت و سالمونلا در مجموع.

EPA در لغو پیشنهادی محدودیت های انتشار، این اثرات را نادیده می گیرد. در عوض، آژانس تخمینی ارائه می‌کند که نشان می‌دهد حتی اگر انتشار گازهای گلخانه‌ای بخش برق ایالات متحده حذف شود، تأثیرات آن بر میانگین دمای سطح جهانی و افزایش سطح دریا ناچیز خواهد بود. این آژانس به طور کامل شواهد علمی را نادیده می‌گیرد که نشان می‌دهد افزایش نوسانات الگوی آب و هوا، مانند موج طوفان، نه میانگین اندازه‌گیری‌ها مانند دما، بیشترین تأثیرات منفی تغییرات آب و هوا را به همراه دارد.

رویکرد EPA مانند این است که بگوییم یک ساختمان اداری راحت است اگر میانگین دمای آن 70 درجه باشد، بدون اینکه بررسی کنیم که آیا برخی از اتاق ها 90 درجه هستند و برخی دیگر در 50 درجه.

EPA هیچ استدلال خوبی برای زیر سوال بردن شواهد موجود ندارد. روند دولت بایدن برای تعیین آسیب های اقتصادی ناشی از گازهای گلخانه ای طی چندین سال آشکار شد و شامل نظرات عمومی قوی و بررسی همتایان بود. EPA همه اینها را در سه مرحله کنار می‌گذارد: اول، تصدیق می‌کند (برخلاف منافع خود) که بر اساس ماده مربوطه قانون هوای پاک، «شاخص مناسب تأثیر، انتشار یا غلظت نیست، بلکه تأثیرات سلامت و رفاه عمومی است». دوم، اگر چه این نشان می دهد که پیامدهای منفی از بین بردن به خطر می افتد

یافته‌ها با مرگ‌های پیش‌بینی‌شده اضافی اندازه‌گیری می‌شوند، برای مثال، EPA در واقع چنین تأثیراتی را در نظر نمی‌گیرد. سوم، EPA تمام تخمین‌های چنین پیامدهایی را با استفاده از یک کلمه کنار می‌گذارد: عدم قطعیت‌ها. از نظر آن، عدم قطعیت برآوردهای دقیق خسارات آتی را کاملا بی اعتبار می کند.

[ بخوانید: تغییر آب و هوا باعث جابجایی کوه ها می شود ]

پنهان شدن در پشت عدم قطعیت ها ترفند بی رحمانه ای است که دولت ترامپ از آن استفاده کرده است. در دادرسی های متعدد از فوریه به بعد، "عدم قطعیت" را دلیلی برای توقف تخمین آسیب محلی ناشی از آلاینده های خطرناک هوا، مانند ذرات معلق و ازن ذکر کرده است. برای دهه‌ها، این تخمین‌ها بر اساس متون علمی گسترده‌ای ارائه می‌شدند، اما EPA اساسا فرض می‌کند که این آلودگی هیچ اثر منفی بر سلامتی ندارد، زیرا هر عواقبی که وجود داشت بسیار "نامشخص" بود.

یک کنجکاوی: در پیشنهاد لغو یافته‌های در معرض خطر، این آژانس جدیت تغییرات آب و هوایی را مورد مناقشه قرار نمی‌دهد. این پیشنهاد به طور طولانی یک مطالعه ژوئیه توسط آکادمی ملی علوم در مورد انتساب رویدادهای آب و هوایی شدید به تغییرات آب و هوایی جهانی را مورد بحث قرار می دهد - مطالعه ای که به خوبی در جریان اصلی علم آب و هوا است. EPA با مطالعه آکادمی مخالفت نمی کند و بنابراین به طور ضمنی می گوید که تغییرات آب و هوایی یک مشکل جدی است، اما نمی تواند هیچ کاری برای بهبود پیامدهای شدید منفی انجام دهد.

اما این نیز اشتباه است. البته، اگر با اقدامات جاه طلبانه دیگر کشورها همراه باشد، مزایای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ایالات متحده افزایش می یابد. اگر ایالات متحده بر این باور بود که سایر کشورها به اندازه کافی در این جبهه عمل نمی کنند، به جای لغو محدودیت های خود، می توانست از قدرت قابل توجه خود در صحنه جهانی برای ترغیب سایر کشورها به انجام کارهای بیشتر استفاده کند.

دولت ترامپ برعکس عمل می‌کند: از توافق پاریس خارج شد که بر اساس آن کشورها، از جمله ایالات متحده، متعهد شدند به اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای دست یابند، و به طور کلی مشارکت در مذاکرات بین‌المللی آب و هوا را متوقف کرد.

دولت ترامپ صرفا بدبین نیست. همچنین غیر منطقی و اشتباه است. اگر نیهیلیسم آن به سیاست ملی ما تبدیل شود، همانطور که پیشنهاد می کند، همه متحمل عواقب آن خواهند شد.