بدون تجدید سیاسی، اسرائیل گیر می ماند - سرمقاله

با گذشت سه روز از انتخابات محوری اسرائیل، بسیاری از سوالاتی که اسرائیلی ها در مورد انتخابات داشتند بی پاسخ مانده است. این کشور همچنان در بن بست سیاسی گرفتار است و هیچ یک از طرفین نمی توانند مسیر روشنی را به پیش ببرند. برای بسیاری، نتایج به‌طور قابل‌توجهی شبیه به نتایج انتخابات بن‌بست اسرائیل در سال‌های 2019 و 2020 است. متأسفانه، بسیاری از سیاستمداران نیز همینطور هستند. پس از کشتار 7 اکتبر، سال‌ها آشوب، و جنگی بی‌پایان که جامعه اسرائیل را تغییر داده است، می‌توان انتظار داشت که میل سیاسی بیشتری داشته باشد.

در عوض، اسرائیلی‌ها یک بار دیگر به چهره‌های آشنا، بحث‌های آشنا و یک بن‌بست آشنا رها شده‌اند. شاید ناامیدکننده‌ترین نتیجه از این انتخابات این باشد که، به استثنای حزب یاشار به رهبری گادی آیزنکوت، نیروهای سیاسی جدید تلاش کرده‌اند تا وارد گفتگو شوند. چه کسی با برنامه‌های آنها موافق باشد یا نباشد، شکست این احزاب در به دست آوردن جذابیت معنادار باید نگران هر کسی باشد که می‌خواهد نظام سیاسی اسرائیل را متحول کند. برای مثال، حزب Haredi Public به رای‌دهندگان حریدی جایگزینی واقعی برای احزاب اولترا ارتدوکس ارائه کرد.

با این حال، تا بعدازظهر پنجشنبه، تنها 10145 رای دریافت کرده بود که آن را از نمایندگی پارلمان دور می‌کند. مردم آفر وینتر، رهبر اسرائیل، که با فهرستی چشمگیر از نامزدهای تازه وارد رقابت شد، از کنست نیز کوتاهی کردند و کمتر از 100،000 رای قبل از شمارش آراهای دو پاکتی به دست آوردند.

عملکرد حزب او توسط کمپین هدفمند لیکود بیشتر تضعیف شد، اگرچه به نظر می رسد که او بدون توجه به آستانه انتخاباتی 3.25 درصد فاصله زیادی داشت. تلاش یواز هندل برای جلب نظر نیروهای ذخیره که به دلیل سال ها خدمت خسته شده بودند، نتوانست از آستانه انتخاباتی عبور کند. معاون او، یارون زله‌خا، مبارزات انتخاباتی خود را حول محور مسائل اقتصادی بنا کرد که سایر احزاب عمدتا آن را کنار زدند. آنها نیز با توجه به نتایج شمارش شده تاکنون نتوانستند پیام های خود را به نمایندگی پارلمانی ترجمه کنند. این احزاب در ایدئولوژی، حوزه ها و اولویت های خود متفاوت بودند.

برخی ساختارهای سیاسی مستقر را به چالش کشیدند، در حالی که برخی دیگر به دنبال این بودند که موضوعات مورد غفلت را دوباره در دستور کار قرار دهند. شکست آنها لزوما به این معنی نیست که ایده‌های آنها فاقد شایستگی است، یا اینکه رأی دهندگان بالقوه آنها در جستجوی گزینه‌های جایگزین اشتباه می‌کردند. با این حال، نشان می‌دهد که چقدر برای صداهای جدید تثبیت خود در سیاست اسرائیل دشوار شده است. برخی هشدارهای مهم وجود دارد. یاشار به هر حال یک حزب جدید است و موفقیت آن در ورود به گفتگوهای سیاسی نشان می دهد که تجدید هنوز امکان پذیر است.

کنست آتی همچنین شامل بسیاری از نمایندگان مجلس جدید در احزاب مستقر خواهد شد. تغییر سیاسی همیشه مستلزم ایجاد یک جنبش سیاسی کاملا جدید نیست. نفتالی بنت، نخست وزیر سابق، که در کنست قبلی غایب بود، به عرصه سیاسی بازگشت.

یایر گولان، یکی دیگر از چهره های آشنا از کنست های گذشته، به خط مقدم بازگشته است. طرف دیگر در طرف دیگر طیف سیاسی، موشه فیگلین ممکن است به عنوان یک جایگزین جدید معرفی شود، اما او به سختی تازه وارد است، زیرا قبلا یک دهه پیش در کنست خدمت کرده است. هیچ مشکلی ذاتا با بازگشت سیاستمداران با تجربه به زندگی عمومی وجود ندارد. تجربه مهم است و رای دهندگان حق دارند رهبران آشنا را انتخاب کنند اگر معتقد باشند که این رهبران می توانند انجام دهند.

همچنین نباید تازگی به خودی خود با شایستگی اشتباه گرفته شود. احزاب جدید می توانند ناامید شوند و سیاستمداران جدید می توانند همان عادات قدیمی را وارد کنست کنند. اما مردم اسرائیل که از 7 اکتبر متحمل چنین آسیب های عمیقی شده اند، باید بتوانند از سیستم سیاسی خود انتظار بیشتری داشته باشند تا رقابتی دیگر بین اردوگاه های عمیقا ریشه دار. بن بست سیاسی اسرائیل تنها با چهره های تازه حل نخواهد شد.

در حال حاضر، اختلافات بین اردوگاه‌های سیاسی کشور بسیار عمیق است و هر دولتی که از مذاکرات کنونی بیرون بیاید، باید پاسخی برای مسائل دشواری بیابد که سال‌ها اسرائیلی‌ها را از هم جدا کرده است. اما اگر بتوان از نتایج انتخابات یک درس گرفت، این است که بدون صداهای جدید و ایده‌های جدید، این کشور در خطر باقی ماندن در همان چرخه بی‌ثباتی سیاسی بین 20 و 219 مکرر انتخابات است. رهبران از ایجاد یک دولت باثبات

فرصت از دست رفته در بهترین حالت و فاجعه در بدترین حالت. کشور به تجدید سیاسی نیاز دارد - نه به این دلیل که هر حزب جدید مستحق کرسی است، بلکه به این دلیل که دموکراسی که نمی تواند برای جایگزین ها جا باز کند، در خطر رکود قرار می گیرد. تا زمانی که اسرائیل راهی برای شکستن این الگو پیدا نکند، بن بست باقی خواهد ماند - و کشور به مبارزه برای یافتن راهی به جلو ادامه خواهد داد.