برای نوآ کوهن بازیگر اسرائیلی، 7 اکتبر هم شخصی و هم حرفه ای است

نوآ کوهن ماه ها صرف ساخت فیلمی برای بازسازی 7 اکتبر کرد، اما هیچ کدام از آن ها نمی تواند با فیلمی که او هنوز در ذهنش می بیند مقایسه شود. زمانی که سه سال پیش حملات حماس به جوامع جنوب اسرائیل آغاز شد، کوهن (نسبتا) از مرز غزه دور بود. او به یاد می آورد: "من با شریک زندگیم و سگمان در آپارتمانم در تل آویو بودم. اخبار شروع شد - فکر می کنم مادرم به من پیام داد که تلویزیون را روشن کنم - و ناگهان چیزی را که تماشا می کنیم باور نکردیم." اما کمی بعد، زمانی که گزارش‌های خبری کسب و کار تیره‌آمیز قرار دادن نام‌ها را روی صفحه نمایش آغاز کردند، این موضوع واقعی شد.

او نمی تواند جلوی اشک خود را بگیرد، می گوید: "شما شروع به دیدن قربانیان می کنید و فکر می کنید "من با آن شخص به مدرسه رفتم." یا "آنها دوست دوست من هستند." "مرگ همه جا بود، با افراد زیادی که شما می شناسید." کوهن در اواسط سپتامبر در یک رستوران هتل در جشنواره فیلم تورنتو نشسته است و به تازگی فیلم اسرائیلی عشق های ما را به نمایش گذاشته است که یکی از اولین درام های فیلم درباره این روز دردناک است. این روند نوعی درمان برای او بوده است - و او امیدوار است که اسرائیلی‌ها در این زمینه بزرگ بنویسند.

فیلم لاوز به نویسندگی و کارگردانی آوی نشر، فیلمساز اسرائیلی OG، روایتی صمیمی اما گسترده از آن روز را روایت می کند که از طریق انبوهی از اسرائیلی های به هم پیوسته و دارای تنوع قومیتی که آن روز را زندگی می کردند - یک جفت افسر پلیس مجبور به حضور در خط مقدم در غیاب ارتش شدند. یک زن جوان مذهبی و یک مرد جوان سکولار در حال دویدن در مزارع نزدیک جشنواره نوا در میان اجساد و تروریست ها. یک مرد سرسخت ارتش سابق به نام شبی که با گروهی از تازه کاران نوجوان مشتاق، اوضاع را به دست خود می گیرد. و شخصیت کوهن، لیری، زن جوانی که در نهایت به S

اتاق امن کیبوتس در خارج از اسرائیل با مادر دوست پسرش در حالی که افراد مسلح حماس آنها را محاصره کرده و در نهایت خانه را به آتش کشیدند تا آنها را بیرون برانند. در پس زمینه یک روز وحشتناک، فیلم عبری زبان احساسات فردی را آشکار می کند و هم قبل و هم در حین حمله زندگی می کند، البته مشکلات روزمره با تراژدی متوقف نمی شود، فقط در تعامل با آن است. کوهن می‌گوید: «وقتی اتفاق غم‌انگیزی رخ می‌دهد، داستان‌های انسانی – افراد فردی و آنچه که از سر می‌گذرانند – گم می‌شوند.»

این چیزی است که ما سعی می کنیم در فیلم به آن احترام بگذاریم.» (نشر می‌گوید هدفی مشابه برای فیلم داشت: «ما می‌خواستیم آن را نه فقط یک لکه تاریک، بلکه می‌خواهیم فردیت آن‌ها را به خاطر بسپاریم، می‌خواستیم دنیا بداند که هر یک از این افراد خاص هستند.» او روی صحنه در اولین نمایش TIFF به تماشاگران گفت.

او دو سال پیش در حماسه کتاب مقدس مریم (مریم باکره) نتفلیکس نقش یک شخصیت بسیار متفاوت را بازی کرد. او این تصویر از یک زن مدرن اسرائیلی را کمی به خانه نزدیکتر، اما همچنین دردناک و دشوار یافت، هر صحنه او را به آن آسیب برمی گرداند. "فکر می کنم کمک کرد و آسیب زد؟" او می‌گوید کوهن یکی از صحنه‌های برجسته فیلم را دارد که شامل آمبولانس، پدری که از کودکی جدا شده و یک آهنگ دوران کودکی را شامل می‌شود - و شخصیت او حتی از آن آگاه نیست. مانند چند لحظه در اواخر فیلم، در میان قتل عام در آغوش می‌گیرد و آشتی با وجود یا به دلیل آسیب اتفاق می‌افتد.

نشر، که در سال 1970 آهنگ نمادین محلی The Band (نوعی M*A*S*H اسرائیلی) را ساخت، از شیوه توسعه غیرمتعارفی استفاده کرد که یادآور مایک لی و دیگر سگ‌های متد هنری با زندگی است. برای مثال، به عنوان بخشی از فرآیند انتخاب بازیگر، او از بازیگران خواست که درباره جزئیات زندگی شخصی خود صحبت کنند. کوهن و شالوم مایکلشویلی که نقش پدرش شابی را بازی می کند، هر کدام وارد اتاقی شدند و در مورد روابط چالش برانگیز پدری و دختری خود صحبت کردند.

کوهن با ترکیبی ناباورانه/ خنده شیطانی می گوید: «سپس از دریافت فیلمنامه و دیدن تکه های کاملی از آنچه در آنجا گفتیم شگفت زده شدم. ما عشق ها که توسط Shari Redstone به همراه لن و امیلی بلاواتنیک تهیه شده است یک نمایش خصوصی در WGA در لس آنجلس برگزار کرده است و به دنبال توزیع گسترده تر در ایالات متحده است که در آخر هفته آینده در اسرائیل منتشر می شود، به ویژه پس از سالگرد اما درست قبل از انتخابات ملی.

این فیلم انتقادات عجیب و غریبی را برانگیخته است - از جمله، به صراحت، از یک بررسی در این نشریه - که تقریبا منحصرا از دیدگاه اسرائیلی‌ها گفته می‌شود، شکایتی که کوهن متفکرانه به آن پاسخ می‌دهد. «فیلم دیدگاه‌های مختلفی را از افرادی که آن روز را پشت سر گذاشته‌اند به تصویر می‌کشد.

به تصویر کشیدن آن نیازی به پاک کردن دیدگاه کسانی که این کار را نکرده‌اند و چیزهای سخت دیگری را پشت سر گذاشته‌اند، ندارد. او حتی بیشتر از تماس‌های بایکوت فیلم‌های اسرائیلی از سوی افرادی مانند مارک روفالو و اما استون ناراحت است. «خاموش کردن هنرمندان به دلیل سیاست‌های دولت، گفتگو را بسته است. و آیا ما نیازی به باز نگه داشتن آن نداریم؟» او می گوید این یک اصل است که در مورد فیلم نیز صدق می کند.

منظورم این است که برای شنیدن داستان‌های مردمش، مجبور نیستید با دولت موافق باشید.» کوهن می‌گوید که سال گذشته روند پس از سانحه جدیدی را در کشور مادری او آشکار کرده است. او با اشاره به 251 نفری که اکنون همه به خانه بازگردانده شده اند یا اجسادشان به خانه بازگردانده شده اند، می گوید: «تا زمانی که همه گروگان ها به خانه نرسیدند، واقعا نمی توانستید غمگین شوید. بنابراین واقعا ما حتی در پایان سال اول سوگواری نیستیم. و سالهای بسیار بیشتری وجود خواهد داشت.» اما او می افزاید: «فیلم کمی امید می دهد. ما می خواهیم مردم پس از تماشای آن نیز این احساس را داشته باشند."