«نه جنگ، نه صلح»: فلسطینی‌های غزه در میان بیماری، ناامیدی و ویرانه‌ها حضور دارند.

مردم از تغییر زندگی‌ها می‌گویند که پس از حملات 7 اکتبر حماس در سه سال پیش و پس از آن حمله اسرائیل، غیرقابل تشخیص است.

احمد اشتعیوی شش صندلی دارد. آنها ارزان و پلاستیکی و کتک خورده هستند، اما جزو با ارزش ترین دارایی های راننده و مکانیک 43 ساله هستند.

اشتیوی به همراه دو دخترش در چادری در نزدیکی دیرالبلاح در مرکز غزه زندگی می کند. خانه سابق آنها در شمال، در شهر ویران شده بیت لاهیه، غیر قابل سکونت و غیرممکن است.

او هفته گذشته گفت: "وقتی روی آن صندلی ها می نشینم، به یاد می آورم که در خانه در باغ نشسته بودم، صبحانه می خوردم و چای می نوشیدم. آنها مرا یاد زندگی من در آنجا می اندازند."

چهارشنبه، سالگرد یورش شبه نظامیان حماس در 7 اکتبر 2023 به جنوب اسرائیل است که منجر به کشته شدن 1200 نفر، بیشتر غیرنظامیان، و حمله نظامی بی امان اسرائیل شد که منجر به کشته شدن 73000 فلسطینی، عمدتا غیرنظامی، مجروح شدن تعداد بیشتری و مجروح شدن بخش هایی از غزه به ویرانه شد.

هنگامی که لیان الجبور، یک نوجوان 15 ساله اهل شهر جنوبی خان یونس، سعی می کند کمی نظم را به پناهگاه موقت شلوغی که با والدین، برادران و خواهرانش در المواسی، نواری از خط ساحلی در جنوبی ترین انتهای غزه مشترک است، بیاورد، زندگی قبل از جنگ را به یاد می آورد.

الجبور گفت: "وقتی چادر را مرتب می کنم، خانه خود را به یاد می آورم و به یاد می آورم که چگونه آن را مرتب می کردم. اتاقم و نحوه مرتب کردن تختم را به یاد می آورم. وقتی ملحفه ای را روی میز می گذارم و رختخواب را مرتب می کنم، مکان شبیه خانه قدیمی ما می شود."

"ما به سختی چیزی با خودمان از خانه مان بردیم. همه چیز را پشت سر گذاشتیم و تنها چیزی که برداشتم کیف مدرسه ام بود. این با ارزش ترین چیزی است که اکنون دارم. این خیلی مرا به یاد روزهای مدرسه ام می اندازد. من دوست داشتم به مدرسه بروم و با دوستانم آنجا ملاقات کنم."

در سراسر غزه، فلسطینی‌ها برنامه‌های روزمره پر از چالش‌هایی را توصیف می‌کنند که هیچ چیز در زندگی قبلی آنها را برای آن آماده نکرده است: کمبود آب و غذای مغذی، حداقل مراقبت‌های بهداشتی، بیماری، بیکاری، فروپاشی اقتصادی و تهدید مستمر مرگ یا جراحت.

با وجود آتش بس یک سال پیش، حملات هوایی اسرائیل همچنان ادامه دارد. فلسطینی هایی که به «خط زرد» که غزه را به مناطق تحت کنترل ارتش اسرائیل و حماس تقسیم می کند نزدیک شده اند، به ضرب گلوله کشته شده اند. در سال گذشته، مجموع تلفات 1400 نفر افزایش یافته است.

به گفته مقامات بهداشتی، در روزهای اخیر، حملات اسرائیل تشدید شده است و به گفته مقامات بهداشتی، حداقل دو فلسطینی در روز سه شنبه در غزه کشته شدند. ارتش اسرائیل گفته است که این حملات شبه نظامیان را هدف قرار داده است.

روز چهارشنبه، پزشکان غزه اعلام کردند که در حملات هوایی در بیت لاهیه و خان ​​یونس حداقل دو فلسطینی کشته و تعدادی دیگر زخمی شدند.

یکی از امدادگران بین‌المللی که اکنون در امان، اردن مستقر است و در بسیاری از درگیری‌ها در غزه کار می‌کرد، گفت: «این چیزی است که ما از آن می‌ترسیدیم... آتش‌بسی که فقط آتش‌بس نیست». "زندگی روزانه وحشتناک است. مردم دیگر گرسنه نیستند، اما هنوز سوءتغذیه دارند. کارکنان محلی ما به ما می گویند که این فقط مرحله بعدی درگیری است."

رامیز الکباروف، هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل برای اراضی اشغالی فلسطین، ماه گذشته به شورای امنیت سازمان ملل گفت که با وجود افزایش تدارکات وارد غزه، وضعیت بهداشت همچنان بحرانی است، با "بیماری‌های عفونی ... در میان شلوغی مکان‌های آوارگان و آب، شرایط بهداشتی و بهداشتی ناکافی".

الکباروف گفت که بودجه ناکافی برای تلاش‌های امدادی «کمبود تجهیزات پزشکی، سوخت و پاسخ‌های بشردوستانه کلی» را تشدید کرد، در حالی که «محدودیت‌های ورود اقلام حیاتی بشردوستانه اعمال‌شده توسط اسرائیل» آمادگی‌ها را برای هوای سرد کند می‌کرد.

مقامات اسرائیلی کمبود را رد می کنند و می گویند که تدارکات کافی به غزه می رسد و روزانه بیش از 600 کامیون وارد غزه می شود.

صالح کیلانی 70 ساله اهل بیت لاهیه قبل از جنگ مزرعه و درختان زیتون داشت. "در این زمان از سال، حدود 60 ظرف روغن زیتون را فشار می دادم. اما همه آن را هم از دست دادم. اگر به خانه ام بروم ممکن است بمیرم و اگر به مزرعه ام بروم ممکن است بمیرم. این یک زندگی نیست. ما خسته شده ایم و امیدمان را از دست داده ایم."

کیلانی گفت که زندگی قبل از درگیری بسیار دور به نظر می رسید. او گفت: "ما هرگز به دیدن درختان پرتقال و هلو، مزارع سبز، انگور و انجیر فکر نمی کردیم. این چیزها به سادگی بخشی از زندگی ما بودند. اکنون وقتی آنها را می بینیم، شگفت زده می شویم."

حماس که به سرعت اقتدار خود را بر 2.3 میلیون فلسطینی که در سومین غزه زندگی می‌کنند که تحت کنترل ارتش اسرائیل نیستند، مجددا تحمیل کرد، یک مدیریت ابتدایی را بازسازی کرده است که آموزش ناقص، برخی خدمات مراقبت‌های بهداشتی و پلیس محدود مبتنی بر بازدارندگی را از طریق مجازات‌های اغلب خودسرانه ارائه می‌دهد.

طرح دونالد ترامپ برای پایان قطعی جنگ در غزه با پیشرفت اندکی در جهت خلع سلاح حماس، تامین امنیت خروج نیروهای اسرائیلی و آغاز کار گسترده بازسازی، متوقف شده است. کیلانی گفت: "بزرگترین ترس من این است که این وضعیت ادامه پیدا کند. ما در دوره ای زندگی می کنیم که می توان آن را نه جنگ و نه صلح توصیف کرد."

تنها زمانی که اسراء ابوطیبه وجود خود را قبل از جنگ به یاد می آورد، زمانی است که به حرفه قبلی خود می رسد: آرایشگر.

این جوان 26 ساله در بنی سهیلا، شهری در شرق خان یونس و اکنون در منطقه تحت کنترل اسرائیل زندگی می کرد. از پنج برادر او، دو نفر در درگیری کشته شدند، دو نفر مجروح شدند و یکی از آنها در میان بیش از 1500 فلسطینی غزه در بازداشت در اسرائیل است.

او گفت: "قبل از جنگ زندگی من آرام و خوب بود." می‌توانستم بدون ترس و محدودیت به هر کجا که می‌خواستم بروم. ما در خانه خودمان زندگی می‌کردیم. ماشین لباسشویی، شیر آب و باغ داشتیم. خانه متعلق به ما بود و ما در آنجا راحت زندگی می‌کردیم.

"اکنون ما در یک چادر زندگی می کنیم. زندگی ما به حمل آب و تهیه غذا از آشپزخانه جامعه بستگی دارد. یک کامیون آب به انتهای خیابان می آید و ... من می روم آن را جمع کنم زیرا مادرم نمی تواند آن را حمل کند."

مانند بسیاری از فلسطینی‌های غزه، خانواده‌اش چندین بار در جریان درگیری آواره شدند و همه چیز را از خانه قبلی خود از دست داده‌اند - به جز کلید خانه‌ای که مادرش نزد مادرش نگه می‌دارد.

ابوطیبه گفت: "تنها کاری که هنوز از زندگی قدیم انجام می دهم، کارهای زیبایی است. من موهای دختران را در چادرهای اطرافمان کوتاه می کنم و برای عروسی آرایش می کنم."

"این من را به دوران زیبا و شادی از زندگی مان می برد، زمانی که قبل از جنگ عروسی ها و دیگر مناسبت های شاد را جشن می گرفتیم. من را از بدبختی که در آن زندگی می کنیم دور می کند، حتی برای مدتی کوتاه."