برای وزیر امور خارجه گیدئون سار، میدان نبرد دیپلماتیک اسرائیل به اندازه میدان نظامی مهم است

برای نزدیک به دو سال، گیدئون سار، وزیر امور خارجه، یک هدف دیپلماتیک را دنبال می‌کند که با توجه به جو بین‌المللی کنونی پیرامون اسرائیل، ممکن است تقریبا غیرقابل تصور به نظر برسد: متقاعد کردن دولت‌های خارجی برای انتقال سفارت‌های خود به بیت‌المقدس.

این بخشی از یک مبارزه گسترده‌تر بر سر جایگاه اسرائیل در نظام بین‌الملل است – مبارزه‌ای که ساعار به طور فزاینده‌ای آن را جزء امنیت ملی در کنار جنگ‌هایی که در مرزهای اسرائیل در جریان است می‌بیند. انتظار می‌رود ماه آینده، کلمبیا دهمین کشوری باشد که سفارت خود را در اورشلیم راه اندازی می‌کند. اسرائیل همچنین با جمهوری دموکراتیک کنگو برای افتتاح سفارت به تفاهم رسیده است، اگرچه هنوز تاریخی مشخص نشده است. برای ساعار، این اعداد قابل توجه است.

او گفت که کمتر از دو سال پیش زمانی که او به ریاست جمهوری رسید، اورشلیم تقریبا نصف تعداد سفارتخانه های خارجی امروزی داشت. او گفت: «من فکر می کنم مهم است. این یکی از نشانه‌های این است که حتی در این دوره چالش‌برانگیز، ما توانسته‌ایم روابط دیپلماتیک خود را گسترش داده و تعمیق کنیم و در عین حال با کشمکش‌ها و موانع در عرصه‌های دیگر دست و پنجه نرم کنیم.» پیشرفت به خودی خود اتفاق نمی‌افتد. ساعار گسترش حضور دیپلماتیک وزارت امور خارجه در بیت المقدس را یکی از اهداف قابل اندازه گیری خود قرار داد. "من هم روی آن کار می کنم.

این به خودی خود اتفاق نمی‌افتد.» برای ساعار، به رسمیت شناختن دیپلماتیک در نهایت یک نبرد بر سر روایت‌های رقیب است – و اسرائیل نمی‌تواند این عرصه را بی‌پاسخ بگذارد. او گفت: «مبارزه برای حقوق ما روایتی است در مقابل روایت. یا این چیز دیگری است که در بهترین حالت باید تقسیم شود؟» انتقال سفارت به اورشلیم تصمیم آسانی برای یک دولت خارجی نیست.

چنین دولت هایی می دانند که ممکن است با انتقاد فلسطینی ها، کشورهای عربی و سایر بخش های جامعه بین المللی مواجه شوند. ساعار استدلال کرد که به همین دلیل است که هر تصمیمی برای انتقال سفارت اهمیت دارد. او گفت که گفت و گوها اغلب مدت ها قبل از روی کار آمدن یک رهبر آغاز می شود. با کلمبیا، او قبل از انتخابات موضوع را با رئیس جمهور منتخب آبلاردو د لا اسپریلا در میان گذاشت.

او این موضوع را با معاون رئیس جمهور نائورو در سفر به فیجی در میان گذاشت و اخیرا آن را با نخست وزیر اسلوونی مطرح کرد. ساعر گفت که شرایط از کشوری به کشور دیگر متفاوت است، اما اصل یکسان است: اسرائیل باید بخواهد. "سخت - این یعنی ممکن." او گفت: «این بدان معنا نیست که آسان است.

اما در بسیاری از جاها ممکن است.» روابط اسرائیل و بریتانیا به «پایین بی‌سابقه» بدتر می‌شود. اگر اورشلیم نشان‌دهنده کمپین دیپلماتیک طولانی‌مدت سار باشد، بریتانیا جنبه سخت‌تر رویکرد او را نشان می‌دهد. روابط بین اورشلیم و لندن تحت دولت کارگر، به‌ویژه پس از تحریم‌های مرتبط با تحریم‌های اسرائیل برای اعمال شهرک‌سازی در کرانه باختری، به‌طور قابل‌توجهی بدتر شده است.

ساعار روابط را در سطح "پایین بی سابقه ای" توصیف کرد. اسرائیل با اقدامات خود از جمله بستن کنسولگری بریتانیا در بیت المقدس شرقی، محدودیت در فعالیت نمایندگان بریتانیایی که با مسائل مربوط به تشکیلات خودگردان فلسطین و غزه سروکار دارند، و اعلام برخی از شخصیت های انگلیسی به عنوان "شخصا غیر ارادی" به من پاسخ داد. هر کس مانند دولت کارگر با رویکردی یکجانبه، طرفدار فلسطین و ضد اسرائیل علیه اسرائیل اقدام کند، کارایی خود را از دست خواهد داد.

او گفت: «به عنوان یک کشور، ما آماده نیستیم که اجازه دهیم حملات علیه خود بی پاسخ بماند.» او معتقد است که پاسخ می تواند بر محاسبات دولت های دیگر نیز تأثیر بگذارد. «اگر ما به این شیوه عمل نمی کردیم، من شک ندارم که کشورهای دیگر نیز گام های مشابهی برمی داشتند.» اما ساعار در حال حاضر فراتر از سیاست محافظه کار کنونی اسرائیل به انتقاد از دولت کارگر است. او گفت که نایجل فاراژ، رهبر اصلاحات بریتانیا، نشان داده است که حزبش در صورت به قدرت رسیدن برخی از اقدامات را لغو خواهد کرد.

برای ساعار، این اپیزود واقعیت اساسی دیپلماسی را نشان می‌دهد: دولت‌ها تغییر می‌کنند. ایران چالشی منحصربه‌فرد برای دیپلماسی اسرائیل ارائه می‌کند ایران چالش متفاوتی را ارائه می‌کند. با وجود سلسله جلساتی که عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران در جریان مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک برگزار کرد، از جمله دیدار با وزرای خارجه غربی، سار این استدلال را رد کرد که تهران از آخرین تحولات منطقه ای از نظر دیپلماتیک تقویت شده است. او گفت: «فکر نمی کنم ایران از نظر دیپلماتیک قوی تر شده باشد.

من فکر می‌کنم ضعیف‌تر شده است.» وی با اشاره به کمپین بین‌المللی علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، خاطرنشان کرد: بسیاری از کشورها این سازمان را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داده‌اند و همچنین اقدامات برخی از دولت‌ها برای کاهش روابط دیپلماتیک با تهران. او همچنین به سرکوب اعتراض‌ها و فعالیت‌های منطقه‌ای ایران اشاره کرد. با این حال، ساعار ادعا نکرد که ایران منزوی شده است. او گفت: «دنیا دنیای بدبینانه‌ای است».

«معمولا همه به هر طریقی با همه گفتگو می کنند.» او افزود که سیاست بین‌الملل «همچنین بازی منافع است». ساعر در حال حاضر توافقی را در افق نمی بیند. اما او همچنین از اعلام مرگ دیپلماسی خودداری کرد. او گفت: «واقعیت پویا است. همچنین می‌تواند تغییر کند. اما برای اسرائیل، یک موضوع ثابت می‌ماند: برنامه هسته‌ای ایران. ساعر گفت: «بالاترین تعهد ما جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای است.

"این تغییر نکرده است." وی افزود، در صورت لزوم، اسرائیل اقدام خواهد کرد. منطق مشابهی در مورد حوثی ها نیز صدق می کند، اگرچه ساعار بین مقابله با تهدید و مسئولیت هر بحران منطقه ای تمایز قائل شد. وی تهدید حوثی‌ها را جدی توصیف کرد، اما این ایده را رد کرد که اسرائیل باید به طور خودکار مداخله کند. او گفت: «فکر نمی‌کنم کشوری وجود داشته باشد که در سال‌های اخیر بیش از دولت اسرائیل در آسیب رساندن به حوثی‌ها و تضعیف حوثی‌ها کمک کرده باشد.» او افزود که اسرائیل نمی‌تواند همه مشکلات جهان را حل کند.

سار گفت: «نه حتی همه مشکلات خاورمیانه.» در عوض، سار گفت، اورشلیم همچنان به کانال‌های گفتگوی محتاطانه خود ادامه می‌دهد، در حالی که در راستای منافع ملی خود عمل می‌کند. آمریکای لاتین برای پیشرفت‌های دیپلماتیک در برابر پس‌زمینه افزایش فشار بین‌المللی، ساعر آمریکای لاتین را یکی از مناطقی می‌بیند که اسرائیل همچنان می‌تواند دامنه دیپلماتیک خود را گسترش دهد. او سال جاری را «سال آمریکای لاتین» در وزارتخانه اعلام کرد و استدلال کرد که این قاره فرصت‌های قابل توجهی برای پیشرفت‌های دیپلماتیک ارائه می‌دهد. کلمبیا روشن‌ترین نمونه است.

در یک دوره نسبتا کوتاه، اسرائیل از یک روابط بسیار تیره در زمان رئیس جمهور سابق گوستاوو پترو به سمت گسترش روابط با جانشین وی، از جمله انتقال برنامه ریزی شده سفارت کلمبیا به اورشلیم، حرکت کرد. برای ساعر، درس این است که اسرائیل نمی تواند به سادگی منتظر نتایج انتخابات باشد. او قبل از اینکه سیاستمداران به قدرت برسند شروع به ایجاد روابط کرد. او ملاقات با د لا اسپریلا را تقریبا یک سال قبل از انتخابات به یاد می آورد، زمانی که رئیس جمهور آینده هنوز در نظرسنجی ها نسبتا پایین بود. سار گفت: "شما روابط ایجاد می کنید."

او به هندوراس به عنوان نمونه دیگری از ارزش بلندمدت چنین تعاملی اشاره کرد. اسرائیل تیم‌های پزشکی از جمله چشم‌پزشکان را به آنجا می‌فرستد، در حالی که سایر پروژه‌ها بر آب، کشاورزی و سلامت تمرکز دارند. همچنین در مورد ایجاد روابط بین افراد و شرکت ها است. این کار یک بعد استراتژیک نیز دارد.

ساعار خاطرنشان کرد که دولت ترامپ مجددا بر نیمکره غربی تأکید کرده است و به مشارکت اسرائیل در آمریکای لاتین برای واشنگتن اهمیت بیشتری بخشیده است. او گفت که مکزیک همچنان چالش برانگیز است، در حالی که سایر کشورهای منطقه در جهت‌های سیاسی متفاوتی حرکت می‌کنند. او گفت: «حتی در کشورهایی که ما پیشرفت کرده‌ایم، هنوز گام‌های بیشتری برای برداشتن داریم.

هفته گذشته، او سخنرانی هربرت کیکل، رهبر حزب آزادی اتریش را ستود و آن را تا حدی به دلیل اشاره به گذشته نازی اتریش، ابراز تاسف نسبت به یهودیان و ارجاعات مثبت به اسرائیل، مهم خواند. برای چندین دهه، اسرائیل به دلیل نگرانی های پیرامون تاریخ ایدئولوژیک خود از این حزب فاصله گرفت. ساعار گفت که این نگرانی ها به طور ناگهانی از بین نرفته اند. اما او معتقد است که سخنرانی کیکل زمینه ای را برای آغاز گفت و گو فراهم می کند.

هنوز تصمیمی برای عادی سازی نیست.» این تمایز عمدی است. ساعار گفت که اسرائیل گوش خواهد داد، سوال خواهد پرسید و تعهدات را بررسی خواهد کرد. این به طور خودکار یک سخنرانی را به رسمیت سیاسی تبدیل نمی کند. او گفت: «ما با ذهنی باز وارد این گفت و گو خواهیم شد.» در نهایت ساعار به استدلالی که برای تعریف رویکرد او آمده است بازگشت: اسرائیل نمی تواند دیپلماسی را در درجه دوم قدرت نظامی قرار دهد. او گفت: در دوران تصدی وی، بودجه وزارتخانه افزایش یافته است، پنج نیروی اسرائیلی تمام منابع دیپلماتیک عمومی را تخصیص داده اند.

دیپلماسی و نبرد بر سر وجهه بین المللی اسرائیل. اهمیت این کارزار به ویژه در طول جنگ آشکار شده است. اسرائیل با تهدیدهای نظامی، اما همچنین با فشار دیپلماتیک، اقدامات اقتصادی، اقدامات حقوقی، و مبارزات بین‌المللی بر سر مشروعیت خود مواجه است. ساعار بر نبرد روایتی گسترده علیه اسرائیل تمرکز می‌کند.

ساعر با اشاره به فیلم نازا که در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد و به گفته او اسرائیل را در حال نسل کشی با آلمان نازی مقایسه می کند، این ایده را رد کرد که دولت به سادگی می توانست جلوی نمایش را بگیرد. «ما چه می توانستیم بکنیم؟ او پرسید. «به اتاق‌های تدوین بروید و آن را تغییر دهید؟» برای ساار، تمرکز بر روی یک فیلم، نبرد بزرگ‌تر را از دست می‌دهد. او گفت: «این یک مورد نیست. "این بخشی از یک جنگ بسیار گسترده تر است." این ممکن است ایده اصلی پشت تصدی سعار در وزارت خارجه باشد.

میدان جنگ می تواند تعیین کند که چه اتفاقی در زمین می افتد. اما او استدلال کرد که میدان نبرد دیپلماتیک تعیین می کند که اسرائیل پس از پایان جنگ چقدر فضای مانور خواهد داشت.