بررسی حس و حساسیت: اقتباس کاملا قابل احترام آستن یک بعد از ظهر دلپذیر را ارائه می دهد

شجاع جورجیا اوکلی. سایه برداشت آنگ لی در سال 1995 از اولین رمان جین آستن به شدت بر این برداشت جدید کاملا قابل احترام و با بازی مناسب از کارگردان درام تحسین شده بلو جین مربوط به دوران تاچر است.

فیلم لی کیت وینسلت را به سمت لیست A سوق داد. دومین اسکار (این بار به عنوان نویسنده) را برای اما تامپسون به ارمغان آورد. در رونق هزاره ساله آستن که هنوز از بین نرفته است، یک گلوله اولیه شلیک کرد.

حال و هوا چگونه تغییر کرده است؟ همچنین باید به تأثیر غرور و تعصب جو رایت از سال 2005 اشاره کرد. آن فیلم مقداری کثیفی بیرونی را وارد آستنلند کرد. مانند بسیاری از اقتباس‌های ادبی از آن زمان، حس و حساسیت 2026 خود را در ارتباط نزدیک با طبیعت می‌داند. نور پاییزی برای همیشه شاخ و برگ های مرطوب را می شکند. این احساس وجود دارد که لباس‌های جذاب، گرفتاری عجیب و غریب روی بوته‌های خاردار عجیب را تحمل کرده‌اند.

با این حال همه اینها فقط بر کیفیت دندانپزشکی و فراوانی نرم کننده مو تأکید دارد. شاید بازیگر کلیدی Working Title Films باشد. این واقعیت Regency است، همانطور که استودیوی بریتانیایی Cool Britannia آن را درک می‌کند: دقیق، هوشمندانه، بی‌خطر.

هیچ کدام از اینها هضم فیلم را کمتر نمی کند. گروهی شایسته از بازیگران جوان گرد هم آمده اند تا (در میان چیزهای دیگر) تنش ابدی بین وظیفه و میل را بررسی کنند.

Caitríona Balfe شجاعانه قدم می گذارد تا نقش خانم داشوود را بازی کند. وقتی شوهرش می میرد، او و سه دخترش به سمت چیزی که برای فقر در این دنیا مهم است، سوق داده می شوند. دارایی آنها به برادر ناتنی دختران رسیده است و آنها مجبور شده اند از یک کلبه در دوونشایر بهترین استفاده را ببرند.

دیزی ادگار جونز، متوفی از Normal People، نقش الینور داشوود را بازی می‌کند. اسمه کرید مایلز، دختر سامانتا مورتون، ماریان عاشقانه‌تر است. Bodhi Rae Breathnach در حال افزایش، از Limerick، کادر را به عنوان مارگارت جوان روشن می کند.

این به معنای واقعی کلمه و به معنای واقعی کلمه حس و حساسیت کمتری نسبت به نسخه لی است. فیلم گرگ وایز در آن فیلم وسعت و حالتی شبیه به کوهی داشت. در مقابل، فرانک دیلان، که در فیلم جوجه تیغی اخیر بسیار خوب است، جان ویلوبی را روان‌رنجوری درون‌گرا می‌سازد. هیو گرانت، در فیلم لی، در نقش ادوارد فرارز، خواستگار الینور، بسیار جذاب بود. جورج مک کی در اینجا بیشتر یک معما است.

البته، تاکید بر مقایسه بین این نسخه و هر نسخه دیگری غیرمنصفانه است، اما این تضاد روشن می کند که چگونه رویکردهای سازگاری با دوره تغییر کرده است. اینجا حس جوانی و هراس نزدیک به جوانی نسبت به فیلم قبلی و باشکوه‌تر وجود دارد (البته فقط به این دلیل که جوانان اکنون جوان‌تر از گذشته به نظر می‌رسند). احساس واضح تری در فیلم اوکلی وجود دارد که پنجره ازدواج برای یک زن تازه دوران نوجوانی چقدر باریک است.

با این حال، فیلم جدید اغلب به طرز ناامیدکننده‌ای احساس می‌کند. این تا حدودی به فیلمبرداری مه آلود، اجراهای فشرده و تدوین آرام مربوط می شود. اما کمبود طنز نیز وجود دارد.

فیونا شاو در مورد همکاری با فیبی والر-بریج: "او مانند دختری است که ای کاش داشتم"

هیچ سرزنشی متوجه فیونا شاو رام نشدنی نیست، که به عنوان خانم جنینگز، با شور و شوق بی پایان خود، خطر لغزش دیسک را دارد. تعداد کمی از بازیگران دیگر دعوت می شوند تا پتانسیل کمیک معروف آستن را در آغوش بگیرند. این یک اثر آرام بخش است که تحت تأثیر جدیت هدف خود قرار گرفته است.

و با این حال. ساعت با شکوه در آغوش احساسی که همه طرفداران آستن انتظار دارند و سزاوار آن هستند، به پایان می رسد. شاید هیچ چیز بسیار بدیعی در رویکرد اوکلی وجود نداشته باشد، اما یک تیم حرفه‌ای پشت و جلوی دوربین به شخصیت‌های جاودانه فرصت می‌دهند تا به جایی که تعلق دارند برسند.

سارا ماس در مورد جین آستن و 250 سال تضعیف رمان عاشقانه

الینور در کتاب می‌گوید: «آرزو کردن، امید بود، و امید داشتن، انتظار بود». از این حس و حساسیت می توان انتظار یک بعد از ظهر دلپذیر را داشت. این چیز کوچکی نیست.

از جمعه 25 شهریور در سینماها