بررسی حس و حساسیت - دیزی ادگار-جونز رهبری هوشمندانه نسل بعدی رامکام آستن را بر عهده دارد

با ادگار جونز و اسمه کرید مایلز در نقش خواهران داشوود، این برداشت تازه از یک کلاسیک محبوب را نباید با آنگ لی اشتباه گرفت.

هیچ دلیلی وجود ندارد که کسی که روی اقتباس جدیدی از حس و احساس جین آستن کار می‌کند، ترس فیلم مشهور آنگ لی کارگردان و فیلمنامه‌نویس اما تامپسون در سال 1995 را ترسانده باشد، بیش از آن‌چه باید باشد یا از رمان اصلی آستن غافلگیر شود. گاوهای مقدس برای کشتن نیستند، بلکه باید دوباره اختراع شوند.

تصمیم برای ارائه نسل بعدی Sense and Sensibility، با یک بازیگر جوان جدید – برخلاف، مثلا یک ابی Northanger جدید یا یک چرخش جدید در The Watsons ناتمام – ممکن است بعضی ها را متحیر کند و در ابتدا من را متحیر کند، مانند شنیدن در مورد بازسازی Love Actually با بازی میلی بابی براون. اما معلوم می‌شود که این یک نسخه ضعیف‌تر و نشخوارکننده‌تر است، که در هوای بسیار ابری‌تر از 30 سال پیش و بدون صحنه عروسی پایانی با عجله اتفاق می‌افتد. خلق و خوی سردتر، اما به طرز جالبی سختگیرانه، هوشیار و متفکر است. همچنین تصمیمات عجیبی برای انتخاب بازیگر وجود دارد.

خواهرانی که در قلب داستان قرار دارند، الینور و ماریان داشوود، با بازی اما تامپسون و کیت وینسلت در سال 1995، اکنون توسط دیزی ادگار جونز و اسمه کرید مایلز ایفای نقش می‌کنند و رک و پوست کنده به نظر می‌رسد که چندان شبیه خواهرانی که فکر می‌کردیم می‌شناسیم نیستند. آنها شبیه زنان جوانی هستند که در دانشگاه به خوبی یکدیگر را می شناختند و اکنون در یک آپارتمان در لندن هستند. داستان بحران مالی و عاشقانه است.

خانم داشوود و سه دخترش که با خوشحالی یک ملک زیبا در ساسکس را اشغال کرده‌اند، مجبور می‌شوند به کلبه‌ی فروتن بارتون در دوون نقل مکان کنند، زمانی که پسرخوانده خانم داشوود، جان داشوود، اموالشان را به ارث می‌برد و عملا آنها را بیرون می‌کند. ادامه مطلب...