بررسی دوج سیتی توسط پاتریک دیویت – یک سفر جاده‌ای وحشیانه و طفره‌روی

این داستان یک ترک تحصیلی دانشگاه در دهه 60 در سراسر ایالات متحده رانندگی می کند تا از فرستادن به ویتنام جلوگیری کند، هم به لذت خواننده و هم به هنر ادبی متعهد است.

پاتریک دیویت با وسترن «برادران خواهران» در سال 2011 در فهرست کوتاه بوکر موفق شد. اکنون، او یکی دیگر از ژانرهای مقدس آمریکایی را پذیرفته است: رمان جاده. آثار اخیر میراندا جولای و بن مارکوویتس، به روش های بسیار متفاوت، از ایده سفر جاده ای به عنوان راهی برای نمایش بحران میانسالی استفاده کرده اند. دوج سیتی همانطور که شایسته نویسنده ای است که از بسیاری جهات به گذشته بازگشته است، این ژانر را به ریشه های خود باز می گرداند: دهه 1960 و جوانی در مقابل میانسالی.

مختصری کوتاه - سفری بین‌المللی که توسط یک ترک تحصیل در دانشگاه UCLA که فقط با یک کیسه آمفتامین مسلح شده است انجام می‌شود - باعث می‌شود که این کتاب مانند یک ادای احترام به ایزی رایدر به نظر برسد. برای رمان های دی ویت معمول است که به جای کتاب های دیگر، با فیلم مقایسه شوند. اما در این مورد، چیز بسیار متفاوتی رخ می دهد.

این رمان در حالی آغاز می‌شود که قهرمان ما، لیلاند «لی» کلارک، پیش‌نویس اعلامیه‌اش را دریافت می‌کند – او قرار است به ویتنام فرستاده شود. او به تازگی از UCLA اخراج شده است به دلیل تعرض به یک دانش آموز، یک هیپی ثروتمند که او را تحسین می کند. این «رویداد خشونت‌آمیز» (به قول پدر لی «عجب یک مشت») به قیمت تعویق سربازی او تمام می‌شود. لی خود را یک مخالف وجدانی نمی داند - این فقط شکل دیگری از قهرمانی است و "اسطوره قهرمان در قلب نقد من از کل تمرین است". اما او نمی خواهد به ویتنام برود. او تصمیم می گیرد، در عوض، طفره برود - به کانادا برود.

خوانندگان جوان تر ممکن است با حسادت متوجه شوند که اخراج شدن از دانشگاه اهمیت بسیار کمتری دارد، وقتی ده ها یا صدها هزار دلار بدهی نداشتید. به خواندن ادامه دهید...