بررسی روی: تاریخچه غیرمعمول یک مرد تبدیل به یک مراقبه سمت چپ در مورد هویت و زبان می شود

روی

تئاتر اوریلی

★★★★☆

مورسنت خنثی یک چیز عجیب ژئوپلیتیکی واقع در امتداد مرز هلند و پروس بود که از کنگره وین در سال 1815 پدیدار شد. تکه‌ای از قلمرو حاوی ذخایر ارزشمند روی بود که در معرض ادعاهای ارضی رقیب قرار داشت و بیش از یک قرن به عنوان یک مالکیت بین‌المللی وجود داشت.

این قطعه از جزئیات تاریخی نقطه شروع این نمایش جدید از شرکت مستقر در دوبلین Dead Center است که در تئاتر O'Reilly به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین به روی صحنه رفت. زینک که توسط کارگردانانش، بن کید و بوش موکارزل، از کتابی از دیوید ون ریبروک اقتباس شده است، بر روی مورد جوزف ریکسن، متولد مورسنت در سال 1903، تمرکز دارد که ملیتش به طور مکرر با دست به دست شدن قلمرو تغییر کرد.

داستان او در اینجا یک مراقبه در میدان چپ در مورد هویت، زبان و مرزهای ملی است که توسط یک بازیگر چند ملیتی و چند زبانه از پنج نفر انجام شده است.

کتی مین یونگ هنگام معرفی هویت غیرعادی ریکسن در یک مونولوگ فرانسوی که به تمام 23 زبان رسمی دیگر اتحادیه اروپا در صفحه عقب ترجمه شده است، لحن را تعیین می کند.

در بیش از 80 دقیقه، قطعاتی به زبان‌های آلمانی، لوکگزامبورگی، فلاندری، ایرلندی، فارسی، کره‌ای و شگفت‌آورتر از همه، اسپرانتو می‌شنویم (که علاقه‌مندان به دلیل پتانسیل برادری بین‌المللی که به دلیل وضعیت بی‌طرف قلمرو پیشنهاد می‌شود، به مورنت جذب شدند).

«زبان بین‌المللی» مدت‌هاست که به‌عنوان یک خط مشت تلقی می‌شود. یک نسخه اسپرانیستی لذت بخش از «عجیب فضایی» اثر دیوید بووی که نمایشنامه را می بندد، باید به رفع چنین اغماض کمک کند.

البته زبان انگلیسی نیز مشخص است، اما در اینجا به دلیل جایگاهش به عنوان آخرین زبان جهانی، نوع دیگری از «بی‌طرفی» ملایم و اجباری را تجسم می‌دهد.

بازیگران این نمایش که محصول مشترک تئاتر لیژ در بلژیک است، به نوبت قسمت‌هایی از زندگی ریکسن را روایت می‌کنند که با داستان‌ها و بازتاب‌های شخصی خودشان در هم آمیخته است. او پس از انضمام مورسنت به آلمان در طول جنگ جهانی اول، پس از اعطای وطنش به بلژیک بر اساس معاهده ورسای، به ارتش بلژیک اعزام شد. سپس ریکسن در طول جنگ جهانی دوم خود را دوباره به خدمت ارتش آلمان یافت. بسیاری از جزئیات به خودی خود غیر استثنایی هستند.

اما آنها به درستی ایده مرکزی روی را نشان می دهند که افراد ناتوان می توانند در نهایت از مرزها عبور کنند.

این مضمون در روایت ذهنی میلا معین زاده از تلاش آنها برای یافتن جایگاه خود به عنوان تبعیدی ایرانی که در کودکی به آلمان آورده شده است، طنین انداز می شود. تیمی کرید در همین راستا ابراز تاسف می‌کند که تاریخ او را وادار می‌کند به زبانی، انگلیسی، که مال خودش نیست، ارتباط برقرار کند، در حالی که با عصبانیت اذعان می‌کند که کمتر کسی می‌آید تا اجرای او را به زبان ایرلندی ببیند.

فابیو گودینیو اهل لوکزامبورگ به طور همزمان با نشان دادن تسلط کامل به چندین زبان و یادآوری اینکه چگونه این تسهیلات به این معنی است که او، مانند کشور سه زبانه‌اش، هرگز واقعا به نظر نمی‌رسد، بسیار سرگرم‌کننده است.

مینیمالیسم شیک مجموعه جادار نینا وتزل شکل بصری مبهم مناسبی را به این نشخوارها در مورد نیاز به ایجاد فضایی برای هویت های متنوع می دهد. نگاهی دیرهنگام به اتحادیه اروپا به عنوان «قاره ای بدون مرز» چند مناقشه سیاسی فعلی را از بین می برد. اما روی زیرکانه نشان می دهد که تفاوت های مشترک می تواند معتبرترین شکل وحدت باشد.

روی تا یکشنبه 4 اکتبر در تئاتر O'Reilly به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین حضور دارد.