بررسی قیام: به نظر می رسد لمس پل گرین گراس او را رها کرده است. و هیچ نشانی از رابین هود نیست

این درام قرون وسطایی غم‌انگیز، تا این مرحله، به دلیل تلاش عجیب (و اگر منصفانه بگوییم، مختصر) توسط توزیع‌کنندگان آمریکایی برای گره زدن داستانش با رابین هود، شهرت بیشتری به دست آورده است.

برای روشن‌تر شدن، هیچ اشاره‌ای به آن قهرمان بادوام در برداشت گیج‌کننده پل گرینگراس درباره شورش دهقانان وجود ندارد. (توزیع کنندگان بریتانیا خاطرنشان کردند که مطالب بازاریابی "مراجعه به رابین هود توسط ما صادر یا تایید نشده است".)

اگر در مراحل بعدی چشمان خود را به هم بزنید تا حدودی متوجه می شوید که روابط عمومی آمریکایی در چه چیزی بوده است. اما این یک رابطه بداخلاق و غرق در گل و لای با مردان شادتر - یا زنان - کمتر از آنچه شما انتظار دارید در هنگام سوزاندن یک حیوان خانگی با آن روبرو شوید است.

در سال 1381 است و با عقب نشینی مرگ سیاه، شورای ریچارد دوم، که هنوز یک پادشاه پسر است، تصمیم می گیرد مالیات بر جمعیتی را که برهنه شده اند افزایش دهد. زمانی که مأموران مالیات به صورت دستی و عمومی اندام تناسلی شهروندان زن را بررسی می کنند تا مشخص کنند که گرین گراس در سنین بزرگسالی هستند، متوجه می شوید که گرین گراس به کجا می رود. به نظر می رسد جزییاتی را که هیچ کس نمی سازد. هنوز هم تعجب می کند که آیا آن را به چنین سرگرمی گنگ هو تعلق دارد.

یک کشاورز تنها به نام پلومن (اندرو گارفیلد) که همسر و فرزندان خود را به دلیل طاعون از دست داده است، درگیر درگیری با مالیات گیرندگان می شود که باعث شورش های گسترده تری در سراسر سرزمین می شود.

وارد Cosmo Jarvis شوید که نقش رهبر مشهور شورشیان وات تایلر را بازی می‌کند، و جیمی بل، به همان اندازه که جان بال روحانی مخالف است. در نهایت تصمیم گرفته می شود که شورشیان به لندن راهپیمایی کنند و از پادشاه درخواست اصلاحات کنند. خوب پیش می رود. بعدش بد میره

گرین گراس، کارگردان مشهور سینمای یونایتد 93 و فیلم های بورن، تنها وظیفه نویسندگی را بر عهده می گیرد که نتایج متفاوتی به همراه دارد. این فیلم به این نکته اشاره می‌کند که تایلر، که در جنگ صد ساله برای انگلستان جنگید، به هیچ وجه جمهوری‌خواه نبود. "خائنان پادشاه ما را دزدیده اند!" شورشیان (شاید ساده لوحانه) شعار می دهند. "شاه را آزاد کن!"

برخی از شباهت‌های عجیب و غریب معاصر در بالای میله پرچم قرار دارند. می توان زمزمه های اشغال وال استریت را در اعتراضات خشمگین حس کرد.

گیج‌کننده‌تر توصیف مختصر یک نهاد حاکمیتی از دهقانان است - که بازتاب تقصیری که هیلاری کلینتون در سال 2016 دریافت کرد - به‌عنوان «این افراد رقت‌انگیز» است. صبر کن؟ آیا این فیلم واقعا لحظه شکل‌گیری رادیکالیسم انگلیسی را با ناآرامی‌های واشنگتن در 6 ژانویه 2021 مقایسه می‌کند؟ احتمالا نه. این بیشتر شبیه یکی از چندین لحظه بی دقتی در فیلمی است که در تمام طول آن نظم و انضباط ندارد. نمی توان انکار کرد که این تصویر عمدتا طرفدار دهقانان است.

اگرچه ممکن است گهگاه رهبران شورش گمراه به نظر برسند، اما پادشاه و دربارش زمزمه می کنند و هق هق می کنند که گویی برای افراد بد در راه اندازی مجدد Blackadder امتحان می دهند. طعم آن نمایش هنوز در میان مخالفان قوی تر است، بسیاری از آنها فقط چند شلغم از بالدریک کم دارند.

بازیگران تیپ بالا به سختی کار می کنند. گارفیلد به‌طور مشخص به‌عنوان یک همه‌مرد چهره‌ی اسکوا دارد – تک‌نام او به شعر روایی هم‌زمان پیرس پلومن اشاره می‌کند – که رنج یک ملت را بر دوش می‌کشد.

جارویس و بل صداهایی دارند که در هر هیاهویی شنیده می شود. توماسین مک کنزی یک دیدگاه زنانه را اضافه می کند. استنلی تاونسند، هنرپیشه ایرلندی کاریزماتیک غیرقابل تخریب، به عنوان قاضی اعظم پادشاه، تهدید غرغر می کند.

با این حال، هیچ کدام نمی توانند بر فیلمنامه ای غلبه کنند که نه درام انسانی ایجاد می کند و نه ظرافت سیاسی. بدتر از آن، به نظر می‌رسد که لمس معروف گرینگرس به دلیل خشونت‌های پیش‌راننده و تقلب‌ها او را موقتا رها کرده است.

سکانس‌های نبرد با تسلیم شدن گهگاه به اسلوموشن تنبل قبل از بازگشت به گراسراما، به همان اندازه نمایش‌هایی از برنامه‌های تاریخی با بودجه متوسط ​​در تلویزیون احساس می‌کنند.

یه چیز دیگه کمترین چیزی که در مورد پایان احمقانه گفته می شود زودتر اصلاح می شود و کمترین مقدار خراب می شود.

از جمعه 9 مهر در سینماها