بررسی پارسیفال - پناهگاه‌ها، دوربین‌های مداربسته و فمبات‌ها در چشم‌اندازی گریزان از شاهکار عرفانی واگنر

خانه اپرای سلطنتی، لندن اجرای جدید وحشیانه و قدرتمند اپرای آخر واگنر توسط اوگنی تیتوف تا حد امکان توضیح کمتری دارد. کریستین گرهاهر یک آمفورتاس متقاعد کننده و چشم وحشی است و یاکوب هروشا و ارکستر اپرای سلطنتی عالی هستند

جام، زخم، نیزه: برخی از تله‌های روایی اپرای پایانی واگنر بلافاصله به عنوان نمادین قابل تشخیص هستند. برخی دیگر - زن، ناجی، عفت، اغوا، رنج، مرگ - سخت‌تر است که در نیمه‌نور بین معنای تحت اللفظی و استعاری قرار گرفته‌اند. موسیقی واگنر به طرز شگفت انگیزی درخشان ترین است. منتقدان آن در مورد تعهد اثر به خلوص نژادی، زن ستیزی و مذهبی بودن آن بحث کرده اند.

سوالی که اولین ساخته اوگنی تیتوف برای اپرای سلطنتی مطرح می کند این است که آیا ما واقعا به داستانی که پارسیفال می گوید - سقوط، نفرین، رستگاری از طریق پاکی - اعتقاد داریم و اگر بخواهیم به چه معناست.

صحنه‌پردازی تیتوف تا حد امکان کمتر توضیح می‌دهد. در مجموعه‌های اتین پلاس، قلمرو جام یک پناهگاه زیرزمینی است که از بلوک‌های سنگی به یاد ماندنی تراشیده شده است که به آرامی در اطراف صحنه می‌چرخند. صفحه‌های دوربین مداربسته و یک دستشویی کثیف وجود دارد که در آن Amfortas - پادشاه سقوط کرده - توسط شوالیه‌های Grail در دستگاه تنفسی پاک می‌شود. استر بیالاس، طراح صحنه و لباس، شوالیه‌های آنوراک را دارد. کوندری (تجسم دوگانگی باکره و فاحشه) در ابتدا چرم سیاه می پوشد و بعدا سفید باکره می پوشد.

در یک لحظه نادر از تفکر واقعی، تیتوف پارسیفال را در حالی که قو شلیک کرده را در دست می‌گیرد و تا زمانی که ارکستر از مرگش خبر می‌دهد، به شدت تکان می‌خورد. به خواندن ادامه دهید...