هوانورد گمشده آملیا ارهارت: آیا می توان معما را حل کرد؟

تلاش آملیا ارهارت برای تبدیل شدن به اولین زنی که به دور کره زمین در خط استوا پرواز می کند، زمانی که او و دریانوردش فرد نونان در ژوئیه 1937 بر فراز اقیانوس آرام ناپدید شدند، به یک رمز و راز پایان یافت.

با 90مین سالگرد ناپدید شدن او در افق، یک اکسپدیشن جدید در حال انجام است تا در نهایت تعیین کند که در وسعت اقیانوس آرام چه اتفاقی افتاده است. و این اکسپدیشن دارای شواهد جدیدی است که معتقد است.

تیمی از دانشگاه پوردو در ایندیانا و موسسه میراث باستان شناسی (ALI) قرار است روز شنبه به جزیره خالی از سکنه نیکومارورو بروند تا مشخص کنند که آیا هواپیمای ناپدید شده ارهارت یک ناهنجاری در تالاب جزیره است یا خیر.

نیکومارورو، بخشی از جزیره‌ای کم ارتفاع در اقیانوس آرام، کیریباتی، مدت‌ها محل مرگ ارهارت و نونان بوده است.

این جفت در 2 ژوئیه 1937 از گینه نو به سمت جزیره هاولند پرواز کرده بودند، جایی که قرار بود قبل از ادامه مسیر به هاوایی و تکمیل دور زدن در کالیفرنیا، سوخت گیری کنند.

با این حال، چیزی در مسیر اشتباه رخ داد، و حتی اگر یک کشتی گارد ساحلی ایالات متحده می توانست مخابره های رادیویی ارهارت را بشنود و لاکهید الکترا او باید به طرز وسوسه انگیزی نزدیک شده باشد، او هرگز پیدا نشد.

یکی از آخرین پیام ها می گفت که او در حال دویدن در یک خط ناوبری شمال به جنوب است که به او بهترین شانس را برای یافتن زمین قبل از تمام شدن سوختش می داد. آن خط از نیکومارو می گذشت.

در سال 1988، محققان گروه بین‌المللی برای بازیابی هواپیماهای تاریخی (TIGHAR) اولین کسانی بودند که پیشنهاد کردند ارهارت می‌توانست به نیکومارورو برسد و بر روی صخره‌های مرجانی حاشیه‌ای آن فرود آید.

اولین بازدید تیغار از جزیره در سال 1989 بود و این گروه هفت بار دیگر به این جزیره بازگشته است و مصنوعات قانع کننده ای از جمله آلومینیوم و پلکسی گلاس هواپیما را از شیشه جلو به دست آورده است.

یک بطری عطر، یک زیپ ساخته شده در پنسیلوانیا در اواسط دهه 1930، قطعاتی از یک چاقوی جیبی با همان مارک که در فهرست موجودی هواپیما و پاشنه کفش زنانه ذکر شده بود وجود دارد.

تحقیقات بایگانی نشان داد که بقایای انسانی کشف شده در این جزیره در سال 1940 در ابتدا تصور می‌شد که متعلق به ارهارت یا نونان باشد - اما در هرج و مرج جنگ اقیانوس آرام گم شدند.

با وجود جستجوها، هیچ کس هنوز مصنوع "تفنگ سیگار" را پیدا نکرده است، چیزی که فقط می تواند از پرواز محکوم به فنا باشد.

رهبر اکسپدیشن، ریک پتیگرو، مدیر اجرایی موسسه میراث باستان شناسی (ALI)، معتقد است که این عناصر ممکن است شواهد غیرقابل انکاری را کشف کرده باشند.

یک طوفان استوایی قدرتمند در سال 2015 از اقیانوس آرام مرکزی عبور کرد و ویژگی های جغرافیایی این جزیره و تالاب آن را تغییر داد. تصاویر ماهواره‌ای گرفته شده در سال‌های بعد نشان می‌دهد که بدنه و بال‌های هواپیما در آب کم عمق دماغه تارایا چگونه است.

وب‌سایت ALI می‌گوید: «این شی در تصاویر ماهواره‌ای دقیقا اندازه مناسبی برای نشان دادن بدنه و دم الکترا دارد. همچنین به نظر می‌رسد که بسیار بازتابنده است و احتمالا فلزی است. در آب بسیار کم‌عمق، عمدتا پوشیده از رسوب، در مکانی قرار دارد که جریان از طریق گذرگاه تاتیمان، دهانه اقیانوس و صخره، جسمی را به داخل تالاب شناور می‌آورد.

تیم 17 نفره پتیگرو قصد دارد تمام تلاش خود را بر روی مکانی متمرکز کند که تصاویر نشان می دهد ممکن است زباله ها در آن قرار داشته باشند، با استفاده از عکاسی پهپاد، سنجش از دور با مغناطیس سنج و واحدهای سونار. اگر نتایج اولیه مثبت باشد، یک لایروبی هیدرولیکی برای حفاری رسوب به کار گرفته خواهد شد.

بر اساس طرح اعزامی ALI، "هنگامی که بخش کافی از شی را در معرض دید داشته باشیم، باید بتوانیم آن را شناسایی کنیم." اگر از آلومینیوم هواپیما ساخته شده باشد و شکل خاص و الگوهای پرچ الکترا را داشته باشد، می دانیم که بقایای هواپیمای ارهارت را پیدا کرده ایم.

بسیاری از نظریه ALI بر اساس تحقیقات و کار میدانی انجام شده توسط TIGHAR است، اما مدیر اجرایی آن، Ric Gillespie، متقاعد نشده است که محققان این "تفنگ سیگار" را پیدا کنند.

گیلسپی به دویچه وله گفت: "شیئی که در تصاویر ماهواره ای قدیمی که پتیگرو معتقد است لاشه هواپیما است، قابل مشاهده است، شبیه بقایای هواپیما نیست." "به نظر می رسد یک درخت پاندانوس مرده است که در طوفان از ریشه کنده شده و در Taraia شسته شده است."

گیلسپی خاطرنشان کرد: "پتیگرو فکر می کند که لاشه هواپیما دیگر قابل مشاهده نیست زیرا در گل و لای مدفون شده است." او هرگز به آن مکان نرفته است و نمی‌داند که لجن آنجا فقط چند اینچ عمق دارد.»

او گفت که تیم‌های تیغار در سال‌های 2001 و 2007 با فلزیاب‌ها همان مکان را جست‌وجو کردند و نقاشی‌های خالی را ترسیم کردند. با این حال، گیلسپی متقاعد شده است که ارهارت در نیکومارورو بوده است.

او گفت: "فکر می کنم هواپیما بلافاصله پس از شستن از لبه صخره غرق شد و در موج سواری تکه تکه شد." اجزای اصلی در نهایت در زمین لغزش‌های زیر آب دفن شدند یا با مرجان رشد کردند.

دوروتی کاکرین، که بیش از 35 سال به عنوان متصدی موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان در واشنگتن دی سی، پیشرفت در جستجوی ارهارت را زیر نظر داشت و از زمان بازنشستگی اخیرش به این کار ادامه می‌دهد، می‌گوید ارهارت هنوز برای بسیاری از مردم جذاب است "زیرا "بزرگ‌ترین راز حل نشده و حل نشده قرن" است.

او دیدگاه متفاوتی نسبت به آنچه در سال 1937 اتفاق افتاد دارد. او استدلال می‌کند که اگر سوخت ارهارت در حالی که هنوز به هاولند نزدیک بود تقریبا تمام می‌شد، پرواز 640 کیلومتری (400 مایلی) دیگر به نیکومارورو غیرممکن بود. کاکرین همچنین می‌گوید که مواردی که به عنوان شواهدی مبنی بر وجود یک مرده در جزیره ذکر می‌شوند را می‌توان توسط سایر بازدیدکنندگان و با یک سکونتگاه کوچک که چندین سال در آنجا وجود داشت توضیح داد.

او گفت: «من معتقدم که ارهارت و نونان بر اساس حقایق پرواز در مجاورت جزیره هاولند بودند، اما قبل از اینکه سوختشان تمام شود نتوانستند آن را پیدا کنند.

او گفت: «جزیره هاولند یک ذره کوچک در نور صبحگاهی یک دریای وسیع بود.

کاکرین معتقد است که الکترا در بستر دریا نزدیک به هاولند است. این یک نظریه است که دیگران نیز پیشرفت کرده اند و در سال های اخیر چندین جستجو در منطقه انجام شده است.

با این حال، اگر رهبری پتیگرو نتیجه دهد، معمای نزدیک به 90 ساله هوانوردی به پایان خواهد رسید.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.