بررسی Alonetimes - تئاتر موسیقی دیوانه کننده، خنده دار و مهیج

سالن کنسرت سومن، مرکز شوارتزمن، آکسفورد شش نوازنده در اولین نمایش همکاری هیجان‌انگیز جنیفر والشی و فیلیپ ونبلز در بریتانیا، دنیایی از عامیانه آنلاین، تنهایی و پوچی را دنبال می‌کنند.

همانطور که صندلی‌هایمان را پیدا کردیم، یک شخصیت دروییدی که رشته‌ای از ویپ‌ها را به‌عنوان گردنبند پوشیده بود، روی صحنه نشسته بود که با پارچه‌های سفید و دود پوشانده شده بود و صداهایی شبیه به دهان در میان صدای بلند صدای خش‌خش و جغجغه‌های کوبه‌ای منتشر می‌کرد. سپس رقص چراغ قوه، ریورب و درام رعد و برق. بعدها مونولوگ هایی آمد که با صمیمیت بی سر و صدا ارائه می شد یا به عنوان نوعی رپ جنون آمیز و چت های متنی ناکارآمد خنده دار که بر روی پشت لباس پخش می شد، کوبیده می شد. ناگفته نماند که به رقص استراحت ها اشاره نمی کنیم.

یک سه‌گانه زاویه‌دار و فوق‌کنترل‌شده وجود داشت که به زبان باله مدرن مسلط بود و یک عدد سنتی دست‌به‌هف به‌عنوان اشعار فولکلور مصنوعی که با خط گوتیک اسکرول می‌شد و ضرب آهنگ مصنوعی سنگینی در زیر آن می‌تپید.

اولین همکاری جنیفر والشی و فیلیپ ونبلز - دو تن از متمایزترین سازندگان تئاتر موسیقی امروز - احتمالا The Alonetimes هرگز به کتاب بازی معمولی اپرا پایبند نبود. برنامه برای اولین نمایش خود در بریتانیا، این اثر را به عنوان "باستان شناسی تکه تکه داستان های شخصی" توصیف می کند. متناوبا: هیچ طرح خطی واحدی وجود ندارد، اما در عوض شش اجراکننده، که مدام وارد نقش‌های بی‌نام می‌شوند، بین نواختن ساز و آواز جابه‌جا می‌شوند، یک گروه کر یونانی فشرده تشکیل می‌دهند و به تنهایی در کانون توجه قرار می‌گیرند. به خواندن ادامه دهید...