بررسی Whalefall: ارزش تماشای تکه‌های درون یک نهنگ اسپرم را دارد

آستین آبرامز در نقش جی گاردینر در یک موقعیت چسبناک در Whalefall

من به تعقیب و گریز ادامه خواهم داد: سقوط نهنگ، فیلمی درباره غواصی که توسط یک نهنگ اسپرم بلعیده می‌شود و تنها یک ساعت فرصت فرار دارد، زمانی که بر روی همان سناریو تمرکز می‌کند، فوق‌العاده است. اما هر صحنه‌ای که در یک سیتاس اتفاق نمی‌افتد - و تعداد شگفت‌انگیزی وجود دارد - یک کار طاقت فرسا برای نشستن است.

بحث در مورد قدرت پیش فرض، برگرفته از رمانی به همین نام اثر دنیل کراوس، که فیلم را با کارگردانی برایان دافیلد نوشته، سخت است. این مخمصه کابوس‌آمیز منحصربه‌فرد دقیقا در سمت راست حالت معقول قرار می‌گیرد تا چیزها خیلی مضحک به نظر نرسند، و گپ‌های زیادی را پس از تماشا با دوستان در مورد کارهایی که ممکن است در چنین موقعیت‌های تاسف بار انجام دهید، تضمین می‌کند. یعنی اگر بتوانید کسی را متقاعد کنید که آن را با شما تماشا کند - حتی یک نفر از آشنایان من بلیت یدکی را که پیشنهاد داده بودم، نگرفته یا حتی از طریق تریلر معده‌ای که می‌خواهم بگذرد، آن را نگرفته است.

https://www.youtube.com/watch?v=Dw-5ZGapGTQ

ستاره نگون بخت داستان ما جی است، با بازی آستین آبرامز در حال ظهور، که همه نقش های اخیر او را می توان به عنوان "مردی که بدترین روز زندگی خود یا هر کسی را سپری می کند" توصیف کرد. جی غواص طبیعی نیست، اما پدرش، میت (جاش برولین مخصوصا گریزل)، او را در تمام عمرش در معرض سفرهای ناخواسته در زیر امواج قرار داده است. میت در عین حال یک پشت نقره ای جنگ طلب است که میخ های دانش بقا را به مغز پسرش می کوبد و یک روحانی معنوی است که با ریتم های خط ساحلی کالیفرنیا که در آن زندگی می کند، به ویژه نهنگ های محلی هماهنگ شده است.

با رسیدن جی به بزرگسالی و بدتر شدن وضعیت سلامتی میت مانع از غواصی او می شود، رابطه آنها بیشتر تیره می شود و این دو از هم جدا می شوند. شکاف آنها هرگز فرصتی برای التیام پیدا نمی‌کند، زیرا مدتی بعد از اینکه جی برای ادامه تحصیل به آیووا نقل مکان می‌کند، میت با پریدن به دریا جان خود را می‌گیرد. در سالگرد مرگ میت، جی به خانه برمی گردد و تصمیم می گیرد جسد گمشده پدرش را پیدا کند.

هیچ یک از این عصبانیت با ظرافت خاصی روی صفحه نمایش داده نمی شود، اما این در ابتدا من را آزار نداد. این فیلم به دلیلی نیاز داشت تا جی را در نهنگ قرار دهد و به او قدرتی بدهد که سعی کند از آن خارج شود، و یک طرح ترومایی پدر و پسر مطمئنا به ما امکان می‌دهد هر چه سریع‌تر به چیزهای خوب برسیم. بر این اساس، طولی نمی‌کشد که غواصی جی به جنوب می‌رود – که در تعقیب یک ماهی مرکب توسط نهنگ گرفتار می‌شود، او را به ماهیچه‌های شکاف آن می‌برند. این گواهی بر نقاط قوت Whalefall است که این صحنه هنوز هم دردناک است حتی وقتی می دانید که در راه است.

به نوعی، وضعیت جی زمانی که او در داخل نهنگ قرار می گیرد بدتر می شود. برای جلوگیری از خراب کردن ماهیت دقیق این دردسرها، بیایید بگوییم که او تنها موجودی نیست که نهنگ بلعیده است و همه چیز به طور فزاینده ای خونین می شود. همه اینها به طرز وحشتناکی وحشتناک هستند، همانطور که حرکت دستگاه گوارش نهنگ باعث ایجاد کلاستروفوبیا، فشردن و جویدن فرم شکننده جی می شود. اگر کسی نمونه های بیشتری از این زیرژانر "ترسناک پریستالتیک" دارد، برای من ارسال کند.

هنگامی که جی می‌تواند خود را آرام کند، تنها با استفاده از وسایل غواصی، جتسم در نهنگ و خاطراتش از آموزه‌های پدرش، نقشه‌ای برای فرار می‌کشد. این ترکیبی عجیب از مک‌گیور و میلیونر زاغه‌نشین است، فقط باریک‌تر و بر روی زمین‌های احساسی متزلزل ساخته شده است. روایت درونی جی لزوما با صدای بلند به عنوان دیالوگ در فیلم بیان می‌شود، و باعث می‌شود که احساس بی‌هنر و بی‌همتی کند و ترس او را از بین ببرد.

و در بیان یک داستان مرسوم پدر و پسر در کمترین شرایط متعارف، Whalefall اغلب به هزینه مادر و خواهران جی، که به ندرت چیزی بیشتر از شخصیت‌های سهام ثبت می‌کنند، انگیزه مردانه‌گرایی را به جان می‌خرد. در واقع، مشخص نیست که چرا میت - که بعدا مشخص شد متعصب یا سنت‌گرا نیست - زمان زیادی را صرف تلاش برای ترغیب جی به غواصی می‌کند، در حالی که دختران سرزنده‌اش ممکن است مناسب‌تر باشند.

در آخرین گام فیلم، احساسات گرایی به یک ثبت واقعا غیرقابل تحمل تغییر می کند و لحن تحسین برانگیز وحشیانه آنچه را که پیش از آن آمده بود، تضعیف می کند. برای من، Whalefall بهتر به عنوان یک ترسناک تمام عیار عمل می کرد، نه یک مراقبه شبه عرفانی در مورد معایب والدین ما - اما شاید فقط بخشی از من هنوز در آن نهنگ گیر کرده است.