برنده شدن جایزه نوبل ادبیات تنها نشان دهنده نبوغ بی نهایت آن کارسون است | یییون لی

هنگامی که پسرانش مردند، نویسنده کتاب غاز به درس غم، ترجمه کارسون از چهار نمایشنامه اوریپید روی آورد. او در مورد کار «تداوم کننده زندگی» یک نویسنده خارق العاده تأمل می کند • از کجا شروع کنیم: آن کارسون • «لذت‌ها در انتظارند!»: مارگارت اتوود و دیگر نویسندگان درباره آن کارسون

این مضحک است که با نوشتن یک قطعه کوتاه در مورد کار آن کارسون موافقت کنیم. این کار غیرممکن است، مانند حل مسئله ریاضی تقسیم صفر بر صفر. اگر کسی قدرت حل آن را داشت، شاید در تلاش برای نوشتن در مورد کار آن کارسون اطمینان داشت. من می گویم تلاش، موفق نشد. در تلاش برای انجام این کار، تاکید می کنم که همه کلمات در موقعیت های شدید کوتاه می آیند، که نه تنها شامل خسارات غیرقابل درک (در مورد من از کودکان) می شود، بلکه شامل بیان هر چیزی در مورد کار آن کارسون نیز می شود.

می توان با سخنان کارسون شروع کرد. «کلمات، اگر به آنها اجازه دهید، آنچه را که می‌خواهند و باید انجام دهند، انجام می‌دهند.» (زندگی نامه سرخ) اما اینکه بگذاریم کلمات در خواسته ها و آرزوها و سرخوردگی ها و سردرگمی های خودشان وجود داشته باشند، بگذاریم کلمات با درد غیرقابل بیان فریاد بزنند یا با لبخندی چشمک زن معما بگویند یا با یکدیگر عشق ورزیدن - چند نفر از ما به این نوع تسلط بر کلمات دست یافته ایم؟ اما، اوه نه، تسلط در اینجا کلمه اشتباهی است. فقط خردسالان و حریصان و نویسندگان تشنه قدرت می خواهند که استاد کلمات باشند.

کارسون سخنان او را مطیع یا دستکاری نمی کند. او به آنها اجازه می دهد که باشند. و به خود اجازه می دهد که توسط کلمات - او و قدیمی ها به انگلیسی فراموش نشدنی توسط او - هدایت شود. ادامه مطلب...