برنی سندرز ناگهان همه جا است

هنگامی که نمایش جاده ای برنی سندرز در اوایل این ماه به جنوب از طریق مین سفر کرد، جمعیت با هر توقف بیشتر و بلندتر می شد. حدود 650 نفر در یک مرکز همایش در بانگور حاضر شدند، سپس 700 نفر در یک کلیسای سابق در لویستون جمع شدند و در نهایت بیش از 1000 نفر یک سالن ورزشی دبیرستانی در بیدفورد را پر کردند. سندرز به دنبال تروی جکسون، کاندیدای دموکرات سنا بود، و وفاداران به همراه ضربه ها سر تکان می دادند. او مدیکر برای همه و افزایش مالیات میلیاردرها را پیشنهاد داد.

او نابرابری‌های ثروت («فحاشی») و دونالد ترامپ («خطرناک‌ترین رئیس‌جمهور» تاریخ آمریکا) را با همان شور و حرارت محکوم کرد.

چیزی که در مورد ظاهر سندرز در میانه یکی از سخت‌ترین رقابت‌های مجلس سنا شگفت‌آور بود، کمتر حرف‌های او بود و بیشتر اینکه اصلا آنجا بود. اواسط اکتبر در سال انتخابات معمولا فصل شلوغ سندرز نیست. سناتور ورمونت آخرین بار در دوره اول ریاست جمهوری بیل کلینتون رقابت سختی را در ایالت خود داشت.

و اگرچه سندرز می‌تواند مانند معدود سیاستمداران مترقی دیگر جمعیتی را به خود جذب کند، اما نامزدهای دموکرات معمولا او را در طول انتخابات مقدماتی در آغوش می‌گیرند و سپس او را در حاشیه می‌کشند، زمانی که عشق خود به سرمایه‌داری و دو حزب‌گرایی را کشف می‌کنند.

با این حال، در پاییز امسال، تقاضای سندرز بسیار بیشتر از حد معمول است. او برای دموکرات‌ها در برخی از رقابتی‌ترین میدان‌های نبرد مبارزه می‌کند، نه تنها با مشارکت مردم در دانشگاه‌ها - نقشی که در سال‌های قبل به او محول شده بود - بلکه متقاعد کردن رای‌دهندگان در مناطق جمهوری‌خواه نیز به او سپرده شده است. سندرز از مین به فلوریدا و سپس به تگزاس و میشیگان رفت.

اینکه سندرز، یک دهه پس از اولین نامزدی‌اش برای ریاست‌جمهوری، خود را در اوج نفوذش می‌بیند، با توجه به اینکه او اخیرا 85 ساله شده است و دموکرات‌ها در دو سال گذشته دست خود را بر ضد سالاری حزبشان فشار داده‌اند، قابل توجه‌تر است. بر اساس گزارش YouGov، سندرز محبوب‌ترین مقام منتخب کنونی در آمریکا است - فقط باراک اوباما و آرنولد شوارتزنگر بازنشسته رتبه‌بندی بالاتری دارند.

بسیاری از نامزدهای اولیه امسال که سندرز از آنها حمایت می کرد، مخالفان تشکیلاتی را در ایالت ها و مناطقی که ترامپ در سال 2024 انتخاب کرده بود، شکست دادند و اکنون به نظر می رسد که آماده کمک به دموکرات ها برای بازپس گیری اکثریت مجلس نمایندگان و احتمالا سنا هستند. و هنگامی که انتخابات ریاست جمهوری سال 2028 این حزب به صورت رایگان برای همه آغاز می شود، حمایت سندرز می تواند یکی از جوایز مورد تقاضای کمپین باشد.

رو خانا، نماینده کالیفرنیا، یکی از چندین دموکرات که احتمالا تلاش می‌کنند ردای سندرز را به کاخ سفید ببرند، به من گفت: «او به‌عنوان یکی از مهم‌ترین رهبران سیاسی قرن بیست و یکم دیده خواهد شد». (اینکه آیا ارائه چنین تمجیدی به جلب نظر سندرز کمک می کند یا خیر، سوال دیگری است.) خانا خاطرنشان کرد که درخواست سندرز ممکن است در حال افزایش باشد، دقیقا به این دلیل که او برای کاندیداتوری نامزد نمی شود، و اگر قصد نداشته باشد تا اواسط 90 سالگی در سنا بماند، بعید است که دوباره این کار را انجام دهد.

اما در مصاحبه‌های چند هفته گذشته، نامزدها، استراتژیست‌ها و رأی‌دهندگان در سراسر طیف سیاسی، ارتباط ناگهانی سندرز در اکتبر را به جریان اصلی ایده‌هایی نسبت دادند که او سال‌ها از آن‌ها دفاع کرده است. حمله به شرکت های بزرگ در حال حاضر مشخصه هر دو طرف است. بر اساس نظرسنجی اخیر، حدود دو سوم رأی دهندگان آمریکایی از پیشنهاد سندرز «مدیکر برای همه» حمایت می کنند، که مدت ها توسط جمهوری خواهان به عنوان پزشکی اجتماعی شده مورد تمسخر قرار می گیرد. دموکرات‌هایی که با شکست دوم مقابل ترامپ ضربه خوردند، در حال تجدیدنظر در مفروضات خود در مورد آنچه مردم واقعا می‌خواهند، تجدید نظر می‌کنند.

فیل گاردنر، مشاور دموکرات‌های میانه‌رو، به من گفت: «هر کسی که می‌خواهد در انتخابات در حال حاضر پیروز شود، پوپولیست است. او درباره سندرز گفت: «به طور فزاینده‌ای متوجه می‌شویم که ایده‌های او ارزش و محبوبیت بیشتری نسبت به آنچه مردم در سال 2016 تصور می‌کردند، دارند.»

سندرز نشانه های آشکاری از کاهش سرعت، چه از نظر سیاسی و چه فیزیکی، نشان داده است. در هر یک از راهپیمایی‌های او در مین، زمانی که نوبت سندرز برای سخنرانی جکسون بود، تله‌پیشگرهایی که برای سخنرانی جکسون در محل بودند، پایین آمدند. دستیاران او می گویند که او مکررا با سؤالاتی در مورد تدارکات یا سیاست چک می کند.

(دو گفتگوی خود من با آنها قطع شد زیرا سندرز در حال تماس با خط دیگر بود.) سندرز همچنین سریعتر از سیاستمداران بسیار جوانتر ترس فزاینده مردم در مورد هوش مصنوعی را تشخیص داد و او یکی از تهاجمی ترین رهبران چپ در تقاضای مقررات بیشتر صنعت و تعلیق مراکز داده جدید بوده است. دموکرات‌ها نه تنها برای حضور او در ایالت‌ها و مناطق کلیدی، بلکه برای کمک مالی او نیز التماس می‌کنند: او در طول این انتخابات میلیون‌ها دلار برای نامزدها جمع‌آوری کرد و هفته گذشته یک میلیون دلار برای تقویت ایالات متحده عبدالالسید داد.

نامزدی سنا در میشیگان

[ بخوانید: تنها چیزی که می تواند برنی و بنن را متحد کند]

بر خلاف بسیاری از سیاستمداران، سندرز از صحبت زیاد در مورد خودش اجتناب می کند. در طول سخنرانی های خود در مین، او تنها اشاره ای اجمالی به نفوذ فزاینده خود داشت. در یک نقطه، او اشاره کرد که چند سالی است که درباره الیگارشی صحبت می کند. او به جمعیت در بنگر گفت: «قبل از اینکه در مورد آن صحبت کنم، مردم می‌گفتند: الیگارشی چیست؟ سپس با تشویق بلند افزود: «مردم می‌دانند الیگارشی امروز چیست».

سندرز را بعد از سخنرانی ملاقات کردم و وقتی از او خواستم که درخواست گسترده‌اش را توضیح دهد، او ابتدا شانه‌هایش را بالا انداخت که انگار می‌خواهد این سوال را رد کند. اما او نمی‌توانست کاملا رضایت خود را از این احساس پنهان کند که پس از گذشت چندین دهه در حاشیه بحث‌های سیاسی، کشور در مسیر او حرکت می‌کند. سندرز به من گفت: «فکر می‌کنم مردم آمریکا دستخوش دگرگونی عظیمی در دیدگاه‌های خود شده‌اند. بنابراین شاید برنی سندرز در این سال‌ها آنقدرها هم دیوانه نبوده است.»

اس اندرز همیشه روابط پیچیده ای با حزب دموکرات داشته است. او دو بار به دنبال نامزدی برای ریاست جمهوری شد، اما همچنان دوست دارد به رای دهندگان یادآوری کند که به عنوان یک نماینده مستقل برای انتخابات مجلس سنا شرکت کرده است. (همراه با دیگر مستقل سنا، آنگوس کینگ مین، او با دموکرات‌ها تشکیل جلسه می‌دهد.) علی‌رغم این تمایز، او سخنان خود را در مین با ترغیب رای‌دهندگان به کنار گذاشتن هرگونه ملاحظات به جز برچسب حزبی هنگام رای دادن آغاز کرد.

سندرز گفت: «اگر می‌خواهید دونالد ترامپ و سیاست‌های فاجعه‌بار او را پاسخگو نگه دارید، تنها راه ما انتخاب یک سنا دموکرات است.» هدف این میدان، بسیاری از مستقل‌ها و دموکرات‌هایی بود که در سال‌های گذشته از سناتور سوزان کالینز، یک جمهوری‌خواه میانه‌رو حمایت کرده بودند.

[ بخوانید: مین تغییر کرده است. سوزان کالینز این کار را نکرده است. ]

در همان زمان، سندرز همچنین انتقادهای فراوانی از دموکرات‌ها وارد کرد و آنها را متهم کرد که به کمک‌کنندگان مالی شرکت‌ها سرکوب می‌کنند و نیازهای طبقه کارگر را نادیده می‌گیرند. سندرز به من گفت: «حزب دموکرات به طور قابل توجهی مسئول ظهور ترامپیسم است. وی تصریح کرد که امیدوار است انتخاب فهرستی از نامزدهای مترقی سنا - که شامل جکسون، السید، پگی فلانگان در مینه‌سوتا و انجی نیکسون در فلوریدا می‌شود- حزب را مجبور کند که سیاست‌هایی را که قبلا خیلی رادیکال می‌دانست، دنبال کند.

هر چهار این نامزدها همچنین خواستار جایگزینی چاک شومر به عنوان رهبر دموکرات ها در سنا شده اند. سندرز هنوز تا این حد پیش نمی رود، اما او به من گفت که از رهبری «که برای مدیکر برای همه بجنگد» حمایت خواهد کرد – موضعی که شومر هنوز از آن استقبال نکرده است. سندرز نیز می‌تواند در شکل‌دهی سیاست‌های حزبی حرف بیشتری داشته باشد: اگر دموکرات‌ها اکثریت را به دست آورند، او در صف ریاست کمیته قدرتمند سنا در امور بهداشت، آموزش، کار و بازنشستگی است.

یکی از دلایلی که سندرز در پاییز امسال بسیار شلوغ تر شده است این است که بسیاری از نامزدهای شرکت کننده در رقابت های بزرگ حداقل تا حدی از او برای تشکر از نامزدی خود می خواهند.

سندرز بیش از 80 نامزد را برای دفاتر فدرال، ایالتی و محلی در سال جاری تایید کرد - دستیاران او به من گفتند که مجموع آنها بیشتر از آنچه در گذشته حمایت کرده بود. بر اساس شمارش آنها، نزدیک به 75 درصد از آنها برنده مقدماتی خود شدند. او چند اشتباه داشت. مهم‌تر از همه، سندرز یکی از حامیان اولیه نامزدی گراهام پلاتنر در سنا در مین بود و از طریق یک سری از مناقشات در کنار او ایستاد. سندرز پس از متهم شدن پلاتنر به تجاوز جنسی به دموکرات‌ها پیوست و پلاتر را رد کرد. (وقتی او را مطرح کردم، سندرز به من گفت: «بیایید وارد پلاتنر نشویم.)

بسیاری از کاندیداها بدون دریافت تایید سندرز به دنبال آن بوده اند. گاهی اوقات یک جستجوی ساده در گوگل نشان می دهد که یک نامزد آنقدر که ادعا می کند مترقی نیست. یأس یک دور دیگر است. او گفت: "نامزدهایی که ما از آنها حمایت نمی کنیم، اوه، برنی هستند، از من حمایت می کنند. تو ناجی من خواهی بود. من کاری نمی کنم [برای پیروزی]، اما به نام تو در ادبیاتم نیاز دارم. که ما از آن حمایت نمی کنیم."

در برخی موارد، عدم تایید سندرز می تواند به اندازه برکت او تأثیرگذار باشد. در طول انتخابات مقدماتی ویسکانسین برای فرمانداری، نه سندرز و نه نماینده الکساندریا اوکاسیو کورتز، از فرانچسکا هونگ، سوسیالیست دموکراتی که در حالی که در سکوی نزدیک به سندرز همسو بود، پیشتاز رای‌گیری شد، حمایت نکردند. او همچنین از حمایت متحدان سندرز مانند خانا و انقلاب ما برخوردار بود، گروهی که از مبارزات انتخاباتی او در سال 2016 منشعب شد اما دیگر به سناتور وابسته نیست.

هنگ در نهایت با کمتر از 4000 رای در سراسر ایالت به دیوید کراولی که مورد حمایت تشکیلات بود شکست خورد، نتیجه آنقدر نزدیک بود که تایید سندرز ممکن بود تفاوت را ایجاد کند.

رهبران دموکرات که نگران این بودند که نامزدی هونگ برای حزب در طول انتخابات عمومی هزینه داشته باشد، پیروزی اندک کراولی را تشویق کردند. سندرز به من گفت که پشیمان نیست. او گفت که تمرکز او در سال جاری عمدتا روی کمپین های فدرال بوده است. سندرز گفت: "من چیزی در مورد مشکلات پیش روی ویسکانسین نمی دانم." (این ممکن است درست باشد، اما برخی از تأییدات دیگر او شامل افرادی است که برای سرپرستی شهرستان در آیووا، شورای شهر در تمپ، آریزونا، و شهردار فونتانا، کالیفرنیا نامزد می‌شوند.)

نامزدهایی که سندرز در رقابت‌های مجلس نمایندگان آمریکا تأیید کرده است، موقعیت جدید او را نزدیک به مرکز ائتلاف دموکرات نشان می‌دهد. چندین نامزد از این دست حمایت سگ‌های آبی را نیز به دست آورده‌اند، گروهی که مدت‌ها نظم مالی را در اولویت قرار داده است و در گذشته احتمالا از اتحاد با سندرز که هزینه‌های آزاد می‌کند دوری می‌کردند. وجه مشترک این «سگ‌های برنی»، پیشینه طبقه کارگر است - این گروه شامل یک آتش‌نشان در پنسیلوانیا و یک کارگر آهن‌آر در اوهایو است - و یک پیام پوپولیستی.

سام فورستاگ، دودکشی که می‌دوید تا کرسی جمهوری‌خواهان را در مونتانا برگرداند، به من گفت که اگر برنده شود، هم به ائتلاف سگ آبی و هم به گروه پیشرو کنگره می‌پیوندد. فورستاگ در سال گذشته با گروهی کار می کرد که از کارگران خدمات جنگلی در برابر کاهش بودجه دولت ترامپ دفاع می کرد، زمانی که سندرز به تور «مبارزه با الیگارشی» در میسولا پایان داد و از او پرسید که آیا فورستاگ، رهبر اتحادیه و کارمند فدرال، صحبت خواهد کرد یا خیر. این تجمع در یک بعد از ظهر چهارشنبه 9000 نفر را به خود جلب کرد و بلافاصله پس از آن، فورستاگ تصمیم گرفت که نامزد انتخابات شود.

فورستاگ چیزی جز ستایش از مردی که کار سیاسی او را آغاز کرد، نداشت. او به من گفت که سندرز "یکی از گروه بسیار کوچکی از افراد در سنای ایالات متحده است، چه رسد به مجلس، که مردم می توانند بگویند که فقط حقیقت را می گویند. حتی اگر شما با همه چیز موافق نباشید، او کسی نیست که به یک رئیس حزب وابسته باشد، و این در سیاست امروز بسیار نادر است."

حداقل در سمت مجلس، سندرز خواستار خلوص ایدئولوژیک نیست. دموکرات‌هایی مانند برایان پویندکستر، که نماینده ماکس میلر، یک جمهوری‌خواه در ناحیه تحت کنترل ترامپ در خارج از کلیولند، و ربکا کوک، نامزد در غرب ویسکانسین، در مدیکر برای همه رقابت نمی‌کنند. سندرز به من گفت که با آن مشکلی ندارد. او گفت: «آزمایش تورنسل وجود ندارد. وقتی از او پرسیدم که آیا نگران رقیق شدن نام تجاری خود است یا خیر، برای لحظه ای بیشتر شبیه یک رهبر حزب متعارف بود تا یک شورشی ضد نظام.

سندرز با اشاره به کوک به عنوان مثال گفت: "او از یک منطقه نسبتا محافظه کار می آید. او منطقه خود را بسیار بسیار خوب می شناسد و من به قضاوت او اعتماد دارم." او افزود: "اگر او در شهر نیویورک شرکت می کرد، شاید متفاوت بود."

سندرز تنها کمپین مورد علاقه پیشرونده در مسابقات سخت swing-state در پاییز امسال نیست. اوکاسیو کورتز نیز در کنار جکسون و السید قرار گرفته است و جکسون سناتور الیزابت وارن را پس از دیدار سندرز به مین دعوت کرد. در همین حال، برخی از دموکرات‌ها هنوز عجله ندارند تا با سندرز در خانه ظاهر شوند. فورستاگ به من گفت که با نزدیک شدن به پایان رقابت های انتخاباتی او با هموطنان مونتان، نه سندرز، مبارزات انتخاباتی خواهد کرد.

در تگزاس، جیمز تالاریکو، پرچمدار حزب برای سنا، در مراسم سندرز شرکت نکرد، و همچنین نامزد دموکرات برای فرمانداری، جینا هینوجوزا، شرکت نکرد.

اینکه آیا دیدارهای سندرز و متحدان مترقی او به دموکرات ها در میدان های جنگ سنا کمک می کند یا آسیب می رساند، باید هفته آینده مشخص شود. در مین، کالینز فرصتی را برای تصرف مرکز سیاسی حس کرد: زمانی که جکسون میزبان سندرز و سپس اوکاسیو-کورتز بود، با جو مانچین، سناتور سابق دموکرات ویرجینیای غربی، به مبارزات انتخاباتی پرداخت. کالینز در حالی که در کنار مانچین ایستاده بود به خبرنگاران گفت: «تروی مطمئنا حق دارد هر کسی را که می‌خواهد برای کمپین انتخاباتی با او در مین دعوت کند. "تا اینجا از چپ دور حزب بوده است."

جکسون شرط می‌بندد که حتی نزدیک به پایان دوران حرفه‌ای سندرز، او همچنان می‌تواند رای‌دهندگان جدیدی را معرفی کند. در راهپیمایی در لویستون، رابرت لاگرانج، آشپز بازنشسته ای را دیدم که برای دیدن سندرز آمده بود و به من گفت که امسال برای اولین بار در زندگی خود رای خواهد داد. او گفت: «فقط فکر نمی‌کردم رای من مهم باشد. دیگران به من گفتند که از دیدن سندرز در طول انتخابات عمومی شگفت زده شدند. مری گیلمن، یک معلم بازنشسته از بلفاست، به من گفت: «مردم اکنون با تمام این اتفاقات مایلند به او گوش دهند.

دوین کمپبل، یک ماهیگیر 26 ساله اهل بوثبای، گفت که از اینکه می بیند دموکرات هایی مانند جکسون به جای جانشینان «مرکزگرای تهاجمی» با سندرز کمپین می کنند، خوشحال است. کمپبل به من گفت: «این نشان می‌دهد که حزب دموکرات سرانجام پس از انتخابات گذشته درس خود را آموخته است.

[ بخوانید: حزبی که نباید نامش ذکر شود]

سندرز همچنین در دو سال گذشته زمانی را با Run for Something کار کرده است، گروهی که در اولین دوره ریاست جمهوری ترامپ تشکیل شد و به استخدام نامزدهای اولین بار اختصاص داشت. رئیس آن، آماندا لیتمن، یکی از بلندترین صداهای دموکرات بوده است که از رهبران قدیمی حزب خواسته است کنار بروند. او گفته است که افراد بالای 75 سال نباید برای یک دوره دیگر نامزد شوند. اما او هیچ تناقضی در محبوبیت پایدار سندرز در اواسط دهه نهم او نمی بیند. لیتمن به من گفت: "آیا سناتور سندرز باید دوباره برای انتخاب مجدد نامزد شود؟ مطلقا نه."

این به این معنی نیست که او در حال حاضر نیست، اما بخشی از راهی که فکر می‌کنم او در حال اثبات خودش است، برنامه‌ریزی جانشینی است.» از لیتمن پرسیدم که آیا سندرز را در حال عبور از مشعل می‌بیند یا آن را نگه داشته است. او طفره رفت: "او از قدرت نهادی استفاده می کند که باید برای عبور از آن آماده شود."

سندرز اکنون با استقبال گرم تری از مهمانی روبرو می شود که مدت ها او را در کنار هم نگه داشته بود - و او مدت هاست که به طور کامل از پذیرفتن آن امتناع می کند. این قدردانی مجدد ممکن است برای جاه طلبی های سندرز برای ریاست جمهوری خیلی دیر آمده باشد، اما پیام دموکرات ها در گرگ و میش دوران ترامپ بیشتر و بیشتر شبیه پیام او به نظر می رسد.