برونو گیمارش با بازگشت آرسنال به روند شکست ناپذیری لیدز پایان داد

لیگ برتر: آرسنال 2 (کالافیوری 62، گیماراس 70) لیدز یونایتد 1 (جاستین 55)

آرسنال پس از یک وقفه بین المللی طولانی، از یک گل به ثمر رسید تا حریفان قدرتمندی را شکست دهد و فرم خود را به حالت اول بازگرداند. توپچی‌ها مقابل لیدز عالی نبودند و خط دفاعی همچنان آسیب‌پذیرتر از فصل گذشته به نظر می‌رسد، اما تاثیر نیمکت‌شان و اعتقادی که بعد از زدن گل تساوی در تیم غوغا کرد، نشان داد که آنها مقاومت قهرمانان را به دست آورده‌اند. یا همانطور که پشتیبانی خانه می گوید: "ما می دانیم که کی هستیم."

برخی جشن گلزنی را پیش بینی کرده بودند و برخی دیگر ناراحتی دیگری برای قهرمانان. با شروع بازی یک حس واقعی عدم اطمینان در مورد نتیجه وجود داشت.

نیمه اول بازی فشرده ای بود، اما نیمه ای که به هر دو طرف اجازه داد به چیزهای بیشتری امیدوار باشند. لیدز معمولا انعطاف‌پذیر بود، اما می‌توانست با دو لمس از زمین بلند شود. آرسنال بسیار پیچیده و در برخی مواقع به طرز نگران کننده ای آسیب پذیر بود، اما در عین حال نزدیک بود که خط دفاعی میهمان را از بین ببرد.

لیدز بهترین موقعیت‌ها را داشت و به نظر می‌رسید که ارسال‌ها از هر دو طرف زمین خط دفاعی آرسنال را متزلزل کند. در دقیقه 25، ارسال گابریل گودموندسون به خوبی توسط Jayden Bogle مواجه شد، اما به طور سهوی توسط آنتون Stach مهار شد. دو دقیقه بعد، بوگل دوباره محروم شد، این بار توپ شل را از روی ارسال آئو تاناکا برداشت و از زاویه بسته به رایا شلیک کرد. در حالی که تنها یک دقیقه به پایان نیمه مانده بود، دروازه بان آرسنال یک سیو کپی کربنی برای رد خود گودموندسون ایجاد کرد. اگر آرسنال در وقت استراحت با یک گل به ثمر می رسید، نمی توانست شکایت کند.

کمی ناامیدی در زمین نیز وجود داشت، جایی که به نظر می‌رسید که فلاش بک‌های اجراهای خشن قدیمی ذهن جمعیت را به خود مشغول کرده است. چیزهایی بود که کار می کرد، مانند انتخاب Noni Madueke - یکی از چهار تغییر - که بهتر از جیمز جاستین در سمت چپ بود. ارسال‌های مادوکه مستحق بهتری از مهاجمانش بود، مخصوصا کای هاورتز، که یک ضربه سر مستقیم از هشت قدم به جیمز ترافورد زد و در دقیقه 21 به گل رسید.

بدون هیچ تغییری در نیمه دوم، وقت دوم فرصتی را برای یک طرف فراهم کرد تا خود را تحمیل کنند و لیدز به درستی این دعوت را پذیرفت. در 15 دقیقه اول، آنها بر بازی مسلط بودند، آرسنال را در خط میانی غلبه کردند و فراتر از مدافعان کناری خود دویدند. جاستین و تاناکا هر دو دیده بودند که تلاش‌های دوربرد با فاصله کم پیش از اینکه میهمان در نهایت به گل باز شود، جاستین به خانه شلیک کرد، پس از اینکه گودموندسون از بن وایت فرار کرد و یک پاس کوتاه از سمت چپ ارسال کرد که رایا نتوانست آن را قطع کند.

این دقیقه 55 بود و نوآ اوکافور سه دقیقه بعد تقریبا اختلاف را دو برابر کرد، اما نتوانست ضربه آخر را به ارسال بوگل بزند. بازدیدکنندگان نمی دانستند که در نهایت این آخرین فرصت آنها خواهد بود. در عرض سه دقیقه، بازی در مسیر جدیدی قرار گرفت.

آرسنال به روشی که لیدز برای مدت طولانی تهدید می کرد، گل تساوی را بدست آورد. پاس عمقی مادوکه در تیرک عقب با وایت مواجه شد که ضربه سر او از ترافورد دور شد و ریکاردو کالافیوری برای دومین گل خود در لیگ برتر در این فصل به خانه فرستاد. سپس، قبل از شروع مجدد بازی، میکل آرتتا یک تعویض سه گانه انجام داد و برونو گیماراس را آزاد کرد. اگر آرسنال به این نقطه نگاه آشنا داشت، اگر بازتاب هایی از ضعف های آشنا وجود داشت، برزیلی به همه اینها پرداخت.

او نه تنها در تکل‌ها، نه تنها توپ را با سرعت حرکت می‌داد، بلکه مایوس بود که همه چیز سریع‌تر، تهاجمی‌تر و با قصد تیزتر پیش برود. 9 دقیقه بعد از ورود به زمین، او گل برتری را به ثمر رساند.

این هدفی بود که شایسته تصمیم گیری در مسابقه بود و بهترین چیزی را که توپچی ها برای رسیدن به آن تلاش می کردند منعکس می کرد. باز هم، بازی در سمت چپ گسترش یافت، اما در اینجا ساکا بود که با مادوئکه تعویض می‌کرد و با اودگارد یک و دو بازی می‌کرد. کاپیتان سپس یک پاس کوتاه به دکلن رایس زد که - با برونو که اکنون او را پوشش می دهد - به منطقه مخالف رفته بود. رایس بار اول توپ را با پاشنه پشتی به لبه محوطه رساند و برونو آماده بود تا توپ را بدون اشتباه به گوشه دروازه ترافورد هدایت کند.

موقعیت‌های بیشتری نصیب توپچی‌ها شد، از جمله اودگارد از فاصله دو یارد و ساکا، که نتوانست تک به تک با ترافورد انجام دهد، اما اشتباهات در نهایت اهمیتی نداشتند، این تغییر در این بازی بود. لیدز، به نوبه خود، زمین را به نظر شوکه ترک کرد. - نگهبان