بزرگترین توهم نتانیاهو: اینکه امنیت اسرائیل به او بستگی دارد - نظر

هنگامی که بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد سخنرانی می کند، شاید برای آخرین بار به عنوان نخست وزیر اسرائیل، او در خانه ای خواهد ایستاد که 42 سال پیش به او آموخته بودند که دو راه ببیند. اسرائیلی ها در 27 اکتبر رای می دهند و نظرسنجی های کنونی بلوک او را با اکثریت کم می آورد. بنابراین، مخاطبانی که او برای اولین بار در سال 1984 در آنجا خواستار شد، ممکن است در آستانه شنیدن سخنان مردی باشند که از نظر قانون اساسی قادر به ارائه آن نبود. وقتی نتانیاهو به عنوان سفیر اسرائیل وارد نیویورک شد، دو توصیف از نهادی دریافت کرد که به صحنه بین المللی بزرگ او تبدیل می شد.

نتانیاهو بعدا به یاد آورد که لوباویچر ربه به او گفت که در "خانه ای با دروغ های فراوان" خدمت خواهد کرد، اما حتی در تاریکی یک شمع دیده می شود. یک دیپلمات کهنه کار آمریکای لاتین به دیگری پیشنهاد داد: "خانه زندگی جاودانه". او توضیح داد که در سازمان ملل هیچ قطعنامه‌ای واقعا از بین نرفت. نتانیاهو چهار دهه را صرف سیاست‌گذاری از هر دو خواهد کرد. او خود را به عنوان مردی معرفی کرد که از طریق دروغ‌هایی که دیگران از آن غافل بودند، دید، سپس این ادعا را به استدلالی تبدیل کرد که اسرائیل نمی‌تواند بدون او انجام دهد. در مصاحبه ای در سال 1988، او این روش را شرح داد: "حقایق غیرقابل انکار" را ایجاد کنید، آنها را به هم پیوند دهید

با "استدلال های قدرتمند"، از لفاظی استفاده کنید و "پیروزی های قابل مشاهده" را به دست آورید. با آنچه درست است شروع کنید، عدم اطمینان را در تهدیدآمیزترین شکل آن قرار دهید و خطر را به استدلالی برای ضرورت خود تبدیل کنید. زمین با امکاناتی همراه بود: تقویم سازمان آزادیبخش فلسطین در سال 1986، یک بمب کارتونی و نشانگر قرمز در سال 2012، 44 ثانیه سکوت در سال 2015. و با تثنیه بسته شد: «قوی و شجاع باش.» اما این فصل نیز در مورد جانشینی است.

موسی اسرائیل را برای یوشع آماده می کند. اقتدار می گذرد و مردم بدون او ادامه می دهند. جانشینی مشکل سیاسی بود که این سیاست نمی توانست حل کند. در زمان نتانیاهو، لیکود وارثی نداشت. رقبا کاهش یافتند، به خارج فرستاده شدند، یا از اختیارات محروم شدند. وفاداری امن تر از قامت شد. از سال 2019 تا 2022، پنج انتخابات حول محور مردی برگزار شد که حزب او نتوانست جایگزین او شود.

قضیه او بر تکینگی استوار بود: فقط او آمریکا را می‌فهمید، فقط او ایران را می‌فهمید، فقط او می‌توانست به خطر اعتماد کند. بقای سیاسی استعداد نبود و تبدیل به یک نظریه حکومت شد. حتی شکست هم موقتی بود. او در سال 1999 قدرت را از دست داد و یک دهه بعد بازگشت. در سال 2021 دوباره آن را از دست داد و 18 ماه بعد بازگشت.

شکست به یک وقفه تبدیل شد. قتل عام 7 اکتبر وعده اصلی نتانیاهو را زیر پا گذاشت: فقط او می تواند اسرائیلی ها را در امان نگه دارد. یک خطر واقعی از سال 2009، دولت‌های او حماس را قابل مهار می‌دانستند، به پول قطر اجازه می‌دادند تا به حاکمیت آن در غزه کمک کند و رقابت حماس با تشکیلات خودگردان فلسطین را از نظر استراتژیک مفید می‌دانست. شین بت (آژانس امنیتی اسرائیل) بعدا «سیاست سکوت» و پول قطر را از جمله دلایل تقویت نظامی حماس معرفی کرد.

نتانیاهو نه استعفا داد و نه مسئولیت آن را پذیرفت. این فاجعه باید استدلال ضروری بودن او را از بین می برد. در عوض، مقیاس آن دلیل دیگری شد که او نتوانست آنجا را ترک کند. جنگ باعث تعویق شد. وزیر امنیت ملی ایتامار بن گویر به دلیل آتش بس ژانویه 2025 دولت را ترک کرد و با از سرگیری درگیری ها بازگشت. نتانیاهو در برابر کمیسیون دولتی تحقیق در مورد 7 اکتبر مقاومت کرد. محاکمه جنایی او بارها توسط اورژانس های امنیتی قطع شد. انگیزه در کنار نکته است.

شرایط اضطراری باعث شد که پاسخگویی به خودی خود غیرمسئولانه جلوه کند: استعفای زودهنگام، تحقیقات نابهنگام، انتخابات خطرناک. بحران عبور نکرد. ایران خطری بود که نتانیاهو با اصرار بیشتر در سازمان ملل به آن بازگشت، آزمون عالی ادعای ضروری بودن او. حملات اسراییل و آمریکا به شدت به برنامه هسته ای آسیب وارد کرد. اما این کارزار به یک جنگ منطقه‌ای بدون پایان قابل قبولی گسترش یافت و در سراسر خلیج فارس و دریای سرخ گسترش یافت و در عین حال مسئله هسته‌ای را حل‌نشده باقی گذاشت. ایران تضعیف شده است، اما به قیمت درگیری که هنوز هیچکس به وضعیت نهایی سیاسی آن نرسیده است

فاجعه 7 اکتبر دلیلی شد که نتانیاهو نتواند در زمان جنگ آن را ترک کند. دستاوردهای نظامی علیه ایران دلیلی بر این شد که فقط او می تواند آنها را به دست آورد. هنگامی که نتایج متضاد نتیجه یکسانی را به همراه دارد، دیگر نمی توان ادعا را در برابر رویدادها آزمایش کرد. این به دلیلی برای ادامه حکومت او تبدیل شده است. بحث اکنون بر سر تل آویو است. بیلبورد لیکود، شهردار نیویورک، زهران ممدانی را در کنار رهبر ایران، رئیس جمهور ترکیه و رئیس حزب الله قرار می دهد. آنها می‌خواهند نتانیاهو ببازد.

"اجازه ندهید آنها پیروز شوند." خصومت آنها به صلاحیت او برای تصدی مقام تبدیل می شود. نتانیاهو در داخل کشور همچنان به اتهام فساد محاکمه می شود. در خارج از کشور، حکم دادگاه کیفری بین المللی به دنبال دستگیری او به اتهام جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت است که او آن را رد می کند. واشنگتن آن را اجرا نخواهد کرد. نیویورک امن است. در جای دیگر، نقشه او باریک شده است. برای سیاستمداری که به خاطر آوردن نقشه ها به مجمع عمومی معروف است، قوانین بین المللی به یک برنامه سفر تبدیل شده است. سپتامبر گذشته، نمایندگان ده ها کشور در حالی که نتانیاهو به میکروفون نزدیک شد، از آنجا خارج شدند. با ردیف های صندلی خالی صحبت کرد.

مخاطبان متخاصم همچنان به گوینده شأن و منزلت یک رقیب را می دهند. حتی تحقیر نیز نوعی توجه است. یک صندلی خالی نیست. او این را خداحافظی نمی کند. نهایی بودن همان حکمی است که نتانیاهو هرگز نپذیرفته است. کیفرخواست تبدیل به آزار و شکنجه می شود. انزوا، توجیه؛ فاجعه، حکم دیگری برای ماندن. این دو توصیف به هم نزدیک شده اند. در خانه دروغ، هر حکمی علیه او را می توان نادرست دانست. در خانه زندگی جاودانه، هر حکمی را می توان موقتی تلقی کرد. بسیاری از مخاطبان او قبلا بیرون رفته اند.

آخرین ترفند اعتماد به نفس نتانیاهو متقاعد کردن تعداد کافی اسرائیلی است که توان پرداخت آن را ندارند. خطرات واقعی هستند. دروغ این است که آنها به نتانیاهو نیاز دارند. نویسنده یکی از همکاران ارشد میتویم است: موسسه اسرائیل برای سیاست های خارجی منطقه ای.