بزرگترین دریاچه آب شیرین ایرلند جلوی چشمان ما در حال مرگ است

من بیشتر دوران کودکی ام را با خوش شانسی گذراندم که از پنجره اتاق خوابم منظره ای از لاف نیا داشتم. یکی از اولین تصاویری که گرفتم مربوط به لغ بود. زیبا به نظر می رسید و ماه در اواخر یک عصر تابستان از سطح آن منعکس می شد. احساس کردم مجبور شدم به نحوی آن را بگیرم و مشعلی در ذهنم روشن شد.

سال‌ها بعد، پس از سال‌ها دوری از خانه به تایرون برگشتم. کار عکاسی من همیشه در جای خود ریشه دوانده است، و از این رو، تخریب مشهود طبیعت در روستایی Mid-Ulster من را تحت تأثیر قرار داد، زیرا خانه ام را با چشمانی تازه دیدم.

Lough Neagh، یکی از بزرگترین دریاچه های آب شیرین در اروپا، در برابر چشمان ما در حال مرگ است. این دریاچه مرکزی برای زندگی در شمال است، اما همچنین 9 درصد از حوضه آبریز آن در جمهوری است.

طوفان کامل آلودگی، لایروبی شن و ماسه، مقررات ضعیف، گونه‌های مهاجم و مالکیت باستانی منجر به فروپاشی تقریبا اکوسیستم دریاچه می‌شود، که به وضوح از طریق شکوفه‌های جلبک‌های سبز آبی سمی هر تابستان مشخص می‌شود.

ایرلند رابطه پیچیده ای با محیط طبیعی خود دارد. سیاست قبیله‌ای، کوته‌اندیشی و خرافات، آمیخته با حرص و طمع کنترل نشده، منجر به یک لغزش به ظاهر غیرقابل برگشت به سوی فاجعه زیست‌محیطی شده است.

صدها نفر در تظاهراتی شرکت کردند که خواستار اقدام در مورد بحران زیست محیطی لاف نیگ شدند

با پروژه آب‌های کم عمق، من سعی می‌کنم داستان لاف نیگ را تعریف کنم – اینکه چگونه اسطوره و سنت در کنار صنعت سنگین قرار دارند، علی‌رغم اینکه با یکدیگر در تضاد هستند. لجن سبز رنگین کمانی که به سواحل آبریز چسبیده نشانه شکست است: ناتوانی در محافظت از محیط زیست و درک اینکه نمی توانیم پول بنوشیم.

نسل های آینده – البته – با خشم و ناامیدی به اعمال ما نگاه خواهند کرد. پروژه آب‌های کم عمق توسط جشنواره عکس بلفاست/صندوق میراث ملی لاتاری تامین مالی شده است و نامزد جایزه Pictet، جایزه پرتره AIB و جایزه عکاسی ایرلندی تیلور وسینگ شده است.