بزرگسالان هرگز از دریافت کارت های گزارش دست نمی کشند. نمرات فقط تغییر می کند

این یک تکلیف بود. یک C در میان بسیاری از As. اما برای کودک نه ساله من این احساس فاجعه بار بود. در حالی که آمایا تلاش می کرد نفسش را بگیرد، من سعی کردم به او اطمینان دهم که حالش خوب است، یک نمره او را تعریف نمی کند و ما متوجه می شویم که چه مشکلی پیش آمده است.

اما وقتی او را تماشا می کردم، فقط به دخترم نگاه نمی کردم. من به کلاس ششم مدرسه راهنمایی مولو برگشتم. خانم لدوکس جبر. روز کارنامه. من تمام As-و یک C را داشتم.

از نظر فنی، یک C خراب نمی شود. اما شما نمی توانستید این را به کلاس ششمی به من بگویید. احساس می کردم یک شکست خورده هستم. بدتر از آن، من یک نمره را به بیانیه ای در مورد اینکه کی هستم تبدیل کردم: من در ریاضیات خوب نبودم. من شروع به متنفر شدن کردم و خودم را متقاعد کردم که نمی توانم آن را همانطور که همه چیز را یاد گرفتم یاد بگیرم.

با گذشت بیش از سه دهه، هنوز هم گاهی اوقات روی انگشتانم می‌شمارم. آمایا مرا در حال انجام آن می گیرد و به من یادآوری می کند که به عنوان یک زن بالغ، واقعا باید در این کار بهتر باشم. احتمالا درست میگه

تماشای وحشت او از C خودش باعث شد متوجه شوم که یک انتخاب دارم. می‌توانستم همان اضطرابی را که سال‌ها تحمل می‌کردم، از بین ببرم، یا می‌توانم چیزی را به او بیاموزم که کاش آن زمان می‌فهمیدم: تو کامل نخواهی بود. شما هر تکلیفی را از پارک حذف نمی کنید. گاهی اوقات شما سخت کار می کنید و باز هم کوتاه می آیید. این شما را به یک شکست تبدیل نمی کند.

من می خواهم دخترم انتظارات بالایی داشته باشد. من می خواهم او اهمیت دهد. اما بین آموزش تلاش برای تعالی به کودک و آموزش اینکه هر چیزی کمتر از آن غیرقابل قبول است، تفاوت وجود دارد. اگر مراقب نباشم، جاه طلبی را نادیده نمی گیرم. من اضطراب را از بین می برم

سپس متوجه شدم این درس فقط برای دخترم نیست. ما هرگز از گرفتن کارنامه دست نمی کشیم. نمرات فقط تغییر می کند.

به عنوان بزرگسالان، نمرات ما به عنوان بررسی عملکرد، ارتقاء، افزایش و پاداش است. ممکن است دیگر یک A در بالای یک برگه نوشته نشود، اما می‌دانیم چه حسی داریم وقتی رئیس به ما می‌گوید فراتر از انتظارات هستیم - یا زمانی که شخص دیگری ارتقای شغلی را دریافت می‌کند که فکر می‌کردیم مال ما باشد.

سپس نمرات هایی هستند که هیچ کس به طور رسمی به ما نمی دهد، اما به هر حال به خودمان می دهیم. شغلی. ازدواج پول فرزندپروری . بدن ما خانه های ما رویاهای ما ما تصمیم می‌گیریم تا یک سن خاص باید به یک عنوان خاص می‌رسیدیم، حقوق خاصی می‌گرفتیم، خانه بزرگ‌تری می‌خریدیم، وزنمان را کم می‌کردیم، بچه‌هایی بزرگ می‌کردیم که همه انتخاب‌های درست را انجام می‌دادند و رویاهایی را که زمانی به خود قول داده بودیم، محقق می‌کردیم.

و رسانه‌های اجتماعی به یک فهرست افتخاری بزرگ تبدیل شده‌اند. ما شاهد ترفیع، خانه جدید، رابطه جدید، تعطیلات رویایی و اعلام بزرگی هستیم که هزاران لایک می گیرد. سپس به زندگی خودمان نگاه می کنیم و شروع به تعیین نمره می کنیم.

گاهی اوقات رسانه‌های اجتماعی بزرگسالی را طوری جلوه می‌دهند که ویلی ونکا دارد بلیط‌های طلایی می‌دهد و همه به جز شما یکی از آن‌ها را در نوار شکلات خود پیدا می‌کنند. اما ما بلیت طلایی را می‌بینیم، نه همه لفاف‌هایی را که اول باز کردند. بله را می بینیم. ما تمام نه هایی را که قبل از آن آمده است نمی بینیم.

این خطر استفاده از موفقیت دیگران برای درجه بندی زندگی خودمان است. ما نمی دانیم که چه تعداد درخواست قبل از ارتقاء رد شد، چه تعداد در قبل از باز شدن یکی بسته شد، یا چند بار کسی فکر کرد که آیا یک رویا قرار است اتفاق بیفتد. ما در حال مقایسه کل سفر خود با لحظه شخص دیگری هستیم.

و اگر معیار موفقیت ما همیشه از جایی خارج از ما باشد، شخص دیگری همیشه کارنامه ما را در دست خواهد داشت.

این درس را سالها پیش آموختم. من کارمند ماه در یک نشریه دیگر بودم که چیز مفیدی به من آموخت: ظاهرا کارمند ماه با مصونیت نمی آید. من کار خوبی انجام داده بودم و به رسمیت شناختن آن را داشتم. من هنوز کارم را از دست دادم.

گاهی اوقات نمره بد حتی مال شما نیست. یک شرکت تجدید ساختار می کند. شخص دیگری ترفیع می گیرد. یک رابطه تمام می شود یک نقشه به هم می ریزد زندگی همیشه به تلاش نمره نمی دهد.

روز بعد از اخراجم، در مورد اتفاقی که افتاد نوشتم و آن را به یک وبلاگ فرستادم. داستان برداشت شد. سپس پیامی در صندوق ورودی فیس بوک من ظاهر شد: "شما به شغل نیاز دارید. من به یک ویرایشگر نیاز دارم."

این از یک نفر در مایکروسافت در مورد فرصتی در MSN بود. فکر کردم شوخیه مامان همیشه عاقل من توصیه های متفاوتی داشت: "مرد را بنویس، احمق."

بنابراین، این کار را کردم و آن مکالمه دریچه ای را به روی شغلی باز کرد که در آن نزدیک به 12 سال در آن سپری خواهم کرد.

من آن داستان را نمی گویم زیرا هر نه به طور جادویی به یک بله تبدیل می شود. ندارد. هر دل شکستگی به عشق زندگی شما منجر نمی شود. گاهی اوقات همه چیز به سادگی انجام نمی شود. ما در حرفه خود اشتباه می کنیم. ما در زندگی زناشویی خود را از دست می دهیم. ما به جای فرزندانمان توقعاتی را که متعلق به خودمان است از آنها می کنیم. ما تصمیمات بدی می گیریم. گاهی اوقات به گذشته نگاه می کنیم و می دانیم که به سادگی می توانستیم بهتر عمل کنیم.

درس این نیست که وانمود کنیم این شکست ها اهمیتی ندارند. آنها انجام می دهند. درس این است که آنها را به هویت تبدیل نکنیم.

"من در این شکست خوردم" با "من یک شکست خورده هستم" بسیار متفاوت است.

این چیزی است که من می خواهم آمایا در مورد C خود بداند - و چیزی که من هنوز خودم در حال یادگیری هستم. به نمره نگاه کن اگر لازم است ناامید شوید. بفهمید چه اتفاقی افتاده است. تصمیم بگیرید که چه کاری می توانید متفاوت انجام دهید. یاد بگیرید که چه چیزی به شما یاد می دهد. سپس ورق بزنید.

ای کاش می توانستم به مدرسه راهنمایی مولو برگردم و کنار آن دختر کلاس ششم بنشینم و به کارنامه اش خیره شوم. من به او می گفتم که C در جبر یک پیشگویی نیست. این بدان معنا نیست که او باهوش نیست یا نمی تواند یاد بگیرد. او فقط در جبر مهارت خاصی نداشت.

می توانم مطمئن شوم که آن داستان را به دخترم ندهم. و من می توانم به خودم یادآوری کنم، پس از گذشت همه این سال ها، که این درس هنوز هم صادق است.

کارنامه ما وقتی بزرگ می شویم ناپدید نمی شود. موضوعات تغییر می کند: شغل، ازدواج، پول، والدین، رویاها. As وجود خواهد داشت. Cs وجود خواهد داشت. احتمالا چند چیز وجود خواهد داشت که ما کاملا مطمئن هستیم که مستحق F است. اما هیچ نمره ای نمی تواند کل معدل ما را تعیین کند. ما همیشه نمی توانیم تصمیم بگیریم که زندگی چه چیزی را در کارنامه ما قرار می دهد. ما باید تصمیم بگیریم که از آن چه چیزی یاد می گیریم و در آینده چه کاری انجام می دهیم.

اشکالی ندارد که جلو بیفتید. فقط اونجا گیر نکن

Emeri B. Montgomery مدیر عملیات صفحه اصلی نیوزویک است.