بسیاری از وفاداران از ترک ناامید هستند - تنها چیزی که مانع از آن می شود 5000 پوند «هزینه خروج» است.

وفاداران به دو دلیل فاصله خود را با Drumcree حفظ کردند. اول، آنها می دانستند که این یک هدف گمشده و یک فاجعه برای اتحادیه گرایی است. دوم، آنها به تازگی بحث انحلال خود را با یک متخصص منصوب شده توسط دولت های بریتانیا و ایرلند به پایان رسانده بودند. آنها نمی خواستند در لحظه آخر این موضوع را مسخره کنند.

فلور راونسبرگن، آکادمیک هلندی، پس از یک سال گفتگو با گروه های شبه نظامی، رهبران جامعه، قربانیان جنایت و تروریسم و ​​نهادهای عمومی، گزارش خود را روز سه شنبه منتشر کرد. گمان می رود که تیم او شامل نمایندگانی از دولت ایرلند و دفتر ایرلند شمالی باشد.

این گزارش ادعا می کند که تعامل قابل توجهی با جمهوری خواهان مخالف وجود داشته است که گروه های مخالف آن را رد کرده اند. این سردرگمی برای این تمرین کشنده تلقی نمی‌شود - بیشتر مردم مدت‌هاست که پذیرفته‌اند که وفاداری و جمهوری‌گرایی چالش‌های متفاوتی را ایجاد می‌کنند. این گزارش عملا در مورد از بین بردن وفاداری است، مگر اینکه مخالفان وارد عمل شوند.

توصیه اصلی آن این است که هر دو دولت باید «یک مکانیسم انتقال مستقل و محدود به زمان بدون تأخیر» ایجاد کنند.

این باید یک فرآیند ساختاریافته به سمت انحلال، با نظارت و تأیید معتبر در هر مرحله ارائه دهد. با توجه به گستردگی جرایم مرتبط با شبه نظامی، باید به موازات پلیس قوی و تعقیب جرایم عمل کند، نه اینکه به عنوان هر نوع عفو موقت عمل کند. هیچ انگیزه مالی نباید به گروه ها یا اعضای آنها ارائه شود، زیرا این "بی اثر، معکوس و مخرب به اعتماد عمومی است".

Ravensbergen توصیه می کند که از کلمه "انحلال" آویزان نشوید، اگرچه در عنوان گزارش او وجود دارد، زیرا ممکن است بی مورد به غرور شبه نظامی آسیب برساند. او می نویسد: «توافق فرآیند انتقال، نقاط عطف و وضعیت نهایی انتقال گروهی مهم تر از اصطلاحات است.

این گزارش 11 نقطه عطف را شناسایی می کند، از جمله پایان دادن به استخدام، دور انداختن تسلیحات و حذف پرچم ها، نقاشی های دیواری و سایر نشانه های فیزیکی نفوذ.

پس از سه دهه روند صلح، بسیاری از مردم احساس خواهند کرد که قبلا همه اینها را شنیده اند. اگر اجرا شود، وفاداری به سادگی همه را درگیر خواهد کرد. در حالی که این دیدگاه قابل درک است، در واقعیت هرگز یک فرآیند انحلال ساختاریافته برای وفاداران یا جمهوری‌خواهان در ایرلند شمالی وجود نداشته است، چه رسد به این که یک ضرب‌الاجل داشته باشد - فقط ضرب‌الاجل‌هایی (همه از دست رفته) برای از کار انداختن سلاح‌ها وجود داشته است.

در مورد اینکه چرا وفاداری به چنین فرآیندی تسلیم می شود، آن چیزی است که به طور گسترده تصور می شود به "وضعیت پایانی" نزدیک تر است.

در سال 2020، جلسات توجیهی پلیس و سرویس اطلاعاتی به بی‌بی‌سی فاش شد و نشان داد که گروه‌های وفادار همچنان در حال عضوگیری هستند و 12500 عضو «کارت‌دار» دارند. این به آگاهی عمومی وارد شد و همچنان مورد استناد قرار می گیرد که گویی وفاداری به عنوان تهدیدی در مقیاس دهه 1970 باقی مانده است.

پشت سر گذاشتن شبه نظامی گری باید به اندازه کافی پاداش داشته باشد و مجری قانون انگیزه ایجاد کند

با این حال، همانطور که جلسات توجیهی کامل روشن شد، استخدام عمدتا از دلالان جوان مواد مخدر است، در حالی که اکثریت قریب به اتفاق اعضا برای دهه‌ها غیرفعال بوده‌اند و ناامید از ترک آن هستند. آنها اجازه خروج ندارند، زیرا حق عضویت ماهانه 20 پوندی آنها، به ویژه برای "فرماندهان" محلی آنها، بستر تامین مالی وفاداران است.

انجمن دفاع اولستر (UDA) مبلغ 5000 پوند «هزینه خروج» دریافت می‌کند که در صورت یافتن دین از آن صرفنظر می‌کند. طبق گزارش ساندی لایف دو هفته پیش، تعداد زیادی از اعضا از این معافیت استفاده کرده‌اند که UDA برای تأیید حضور منظم در کلیساها جاسوسی کرده است.

شرایط مضحک این سازمان‌های توخالی یک شوخی است، اگر هنوز هم قادر به ایجاد وحشت در همسایگان خود نبودند. هیچ کس آنها را نمی خواهد یا به آنها احترام نمی گذارد، از جمله اکثر اعضای آنها. جای تعجب نیست که بسیاری از رهبران آنها علاقه مند به بحث در مورد راه حل هستند.

بودجه برای "کار جامعه" مشخصه بسیاری از رویکرد رسمی به انتقال است. Ravensbergen این را هم شکست و هم دلیل بدبینی عمومی تشخیص داده است. این امر کنترل شبه نظامی را بر جوامع به هزینه مالیات دهندگان مستحکم می کند، در حالی که نهادهای عمومی - از جمله پلیس - را به حرمتی از احترام می کشاند.

پشت سر گذاشتن شبه نظامی گری باید به اندازه کافی پاداش داشته باشد و مجری قانون انگیزه ایجاد کند. اضافه کردن مهلت ممکن است بدون عفو ​​موقت بی معنی به نظر برسد، اما تجربه در جاهای دیگر نشان می دهد که بسیار مهم است.

بیشتر کشورهای جهان از انتقال شبه نظامی به عنوان خلع سلاح، دبستر شدن و ادغام مجدد (DDR) یاد می کنند. الگویی برای این امر از دهه 1990 توسط سازمان ملل متحد ایجاد شده است که از درس هایی از فرهنگ باندهای آمریکایی گرفته تا جنگ در غرب آفریقا استفاده می کند.

تعیین یک ضرب‌الاجل محدود، معمولا یک سال، برای تمرکز تلاش‌ها، ترسیم خطی بر درگیری‌ها و جلوگیری از طولانی شدن و بهره‌برداری عمدی فرآیندها ضروری است، همانطور که آشکارا در ایرلند شمالی اتفاق افتاده است. DDR بر برچیدن ساختارهای فرماندهی و عضویت و جذب افراد به مشاغل قانونی تاکید دارد.

Ravensbergen با سازمان ملل متحد در زمینه حل و فصل مناقشه در کشور باسک، لیبی، عراق و کنگو کار کرده است - دومی برنامه های DDR متعددی با درجات مختلف موفقیت داشته است. گزارش او توصیه می کند از "تجربه و تخصص بین المللی" درس بگیرید.

سخت است که این را توبیخ ملایمی برای روند صلح ایرلند شمالی ندانیم که تصور می کنند فقط درس هایی برای آموزش به جهان دارند.