بعد از انتخابات میان دوره ای، حزب جمهوری خواه در کجا ایستاده است؟

روز سه شنبه، انتخابات میان دوره ای آمریکا برگزار شد. هر یک از 435 کرسی مجلس نمایندگان ایالات متحده برای انتخابات قرار داشت و 35 کرسی از 100 کرسی سنای ایالات متحده در برگه رای گیری بود.

نتیجه انتخابات به نفع حزب دموکرات یا تیم آبی بود، همانطور که رسانه های آمریکایی به آن اشاره کرده اند. موج آبی بود. یک سونامی آبی دموکرات ها حداقل 40 کرسی مجلس نمایندگان و 7 کرسی سنا را به دست آوردند. این پیام روشنی برای واشنگتن بود که بسیاری از ایالات متحده از مسیری که کشور در حال حرکت است ناراضی است.

تگزاس بیش از 30 سال بود که یک دموکرات را در یک رقابت سراسری انتخاب نکرده بود. دموکرات ها در تگزاس تسلط داشتند. کانزاس از سال 1932 دموکراتی را به سنا نفرستاده بود. در هفته اول ژانویه، یکی نماینده آن خواهد بود. سوزان کالینز، رئیس جمهوری‌خواه قدرتمند کمیته تخصیص بودجه سنا و جمهوری‌خواه دو حزبی که بیشترین رای‌دهنده در سنای ایالات متحده آمریکا را داشت، 30 سال سناتور مین بود. او رای داده شد. عمق و وسعت پیروزی دموکرات ها بسیاری را حیرت زده کرد.

جنگ با ایران به وضوح تاثیر داشت. این خود مناقشه تقریبا به اندازه تأثیر اقتصادی آن بر یک آمریکایی معمولی نبود. تقریبا هر آمریکایی از خودرو استفاده می کند و قیمت بنزین در طول جنگ به شدت افزایش یافته است. قیمت بالای سوخت بر هر بخش دیگری از اقتصاد تأثیر گذاشته است زیرا تقریبا هر محصول، به ویژه مواد غذایی و خواربار، با استفاده از سیستم جاده‌ای تحویل داده می‌شود، که البته به این معنی است که قیمت بنزین و گازوئیل به هزینه آنها می‌افزاید.

دموکرات‌ها کنترل هر دو مجلس نمایندگان و سنا را در دو سال آینده در واشنگتن تغییر خواهند داد. آنها کارکردهای نظارتی کنگره را احیا خواهند کرد و ترامپ و تیمش را برای نقض های بی شماری، واقعی یا خیالی، مورد تحقیق قرار خواهند داد. اولویت های کنگره تغییر خواهد کرد. استیضاح کلمه ای خواهد بود که دوباره استفاده می شود. اگر جای خالی دادگاه عالی ایجاد شود، رئیس جمهور برای پر کردن آن زمان بسیار دشوارتری خواهد داشت. تاثیر انتخابات بسیار واقعی است.

از دست دادن کرسی ها به حزب اپوزیسیون در میان دوره ای بسیار رایج است. ده‌ها رقابت در مجلس نمایندگان هنوز در حال شمارش است، بنابراین آمار نهایی ممکن است هنوز افزایش یابد، اما از زمان جنگ جهانی دوم حداقل هفت انتخابات میان‌دوره‌ای با کاهش کرسی‌های مشابه یا بیشتر از آنچه جمهوری‌خواهان تاکنون در سال 2026 تجربه کرده‌اند، برگزار شده است: 1946، 1958، 1966، 1974، 2018، 2018، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور در سال‌های 19194، 2018، ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا شکست خورد. 40 کرسی مجلس در اولین میان دوره ای او.

بزرگترین شکست میان دوره ای متعلق به حزب باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا در سال 2010 است. دموکرات ها 63 کرسی مجلس نمایندگان و 6 کرسی در سنا را از دست دادند. سپس دموکرات ها در انتخابات میان دوره ای که در دوره دوم ریاست جمهوری اوباما برگزار شد، 9 کرسی در سنای ایالات متحده را از دست خواهند داد.

دموکرات‌ها در دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون نیز در سال 1994 شکست خوردند، زمانی که جمهوری‌خواهان مخالف با کسب 54 کرسی در مجلس، برای اولین بار در یک نسل اکثریت را به دست آوردند و 8 کرسی در سنا را از دست دادند.

کارشناسان در آن زمان با صدای بلند تعجب کردند که آیا این پایان حزب دمکرات است. تلفات سرسام آور بود. با این حال، هر دو رئیس جمهور به طور موثر حکومت کردند و راه هایی برای همکاری با مخالفان پیدا کردند. در واقع، کلینتون با کنگره جمهوری خواه برای تصویب اولین بودجه متوازن در حافظه کار کرد. در آن صورت، انشعاب در دولت آنها را مجبور به همکاری با یکدیگر کرد و برای مردم آمریکا منفعت ایجاد کرد.

هیچ کدام از اینها جدید نیست. دموکرات‌های پرزیدنت هری ترومن در سال 1946 55 کرسی مجلس نمایندگان و 12 کرسی سنا را از دست دادند. رؤسای جمهور لیندون جانسون، جرالد فورد و جورج اچ دبلیو بوش همگی زیان های بزرگی را متحمل شدند. حتی رونالد ریگان 26 کرسی مجلس نمایندگان را در اولین انتخابات میان دوره ای خود از دست داد.

نکته این است که مردم آمریکا همیشه از واشنگتن پاسخگویی خواسته اند. هیچ کس نباید تعجب کند که در زمانی که تنها 14 درصد از آمریکایی ها فکر می کنند کنگره کار خوبی انجام می دهد و قیمت مایحتاج اولیه در حال افزایش است، آمریکایی ها خواهان تغییر هستند. آنها این کار را بارها و بارها انجام داده اند، صرف نظر از حزبی که در قدرت است.

سوال منطقی بعدی این است که از اینجا به کجا می رویم؟ آیا دوران سلطنت ترامپ به عنوان رهبر جمهوری خواه به پایان رسیده است؟ آیا او نفوذ خود را از دست داده است؟

زمان زیادی صرف تلاش برای رمزگشایی آنچه اشتباه شده است، نخواهد بود. هم ترامپ و هم معاون رئیس جمهور جی. این تصدیق روند بهبودی درون حزب را تسریع می‌کند، و همچنین نیاز به پیشبرد تعدادی از موارد دستور کار در هفته‌های باقی‌مانده که جمهوری‌خواهان کنترل کنگره را در دست دارند، خواهد بود.

از آنجایی که قانون اساسی ایالات متحده یک رئیس جمهور را به دو دوره محدود می کند، هر زمانی که هر رئیس جمهور وارد دو سال آخر عمر خود شود، به عنوان یک اردک لنگ شناخته می شود. نفوذ او، در حالی که صرفا به دلیل واقعیت دفتر هنوز بسیار زیاد است، شروع به کاهش می کند. هر چه به پایان دوره آخر ریاست جمهوری او نزدیک تر می شود، تأثیر او به ویژه در دستور کار داخلی کمتر می شود. بسیاری از روسای جمهور بیشتر وقت خود را در پایان دوره ریاست جمهوری خود صرف سیاست خارجی می کنند.

از 3 ژانویه، دموکرات ها دستور کار را در کاپیتول هیل تنظیم خواهند کرد. آنها هر کمیته را کنترل خواهند کرد. آنها عملا هر رأیی را کنترل خواهند کرد. کنگره بندها را کنترل می کند، بنابراین تأثیر آنها زیاد است، اما هنوز ترامپ را در نظر نگیرید.

شخصیت او و آغوش بیرونی او حتی از سخت ترین درگیری ها منحصر به فرد است. ترامپ چه در تجارت، چه در پیروزی و باخت در انتخابات، چه در درگیری های دادگاه و چه در امور بین المللی، از موضع خود عقب نشینی نمی کند. مسلما این گاهی اوقات به ضرر او می شود، اما این یک ویژگی است که احتمالا در مبارزه با کنگره ای که تحت کنترل دموکرات ها است به او کمک می کند.

رئیس جمهور بر هر قانونی که کنگره تصویب کند حق وتو دارد. او می تواند به جای امضای قانون، آن را رد کند. اگر او آن را رد کند، دو سوم نمایندگان مجلس و سنا باید به لغو وتوی او رای دهند وگرنه این قانون تبدیل به قانون نمی شود.

اگر ترامپ احساس کند که دموکرات‌ها یک دستور کار را بیش از حد رادیکال یا خیلی چپ پیش می‌برند، قلم وتو را با قاعده‌مندی به کار خواهد گرفت.

در حالت ایده‌آل، دو طرف قدرت هر کدام را درک می‌کنند و مانند کنگره تحت سلطه جمهوری‌خواهان و رئیس‌جمهور دموکرات کلینتون، با هم کار خواهند کرد. اگر آنها با هم کار کنند، همه آمریکایی ها سود خواهند برد. اگر هر یک از طرفین وارد عمل شود و از مصالحه امتناع کند، دو سال طولانی و غیرمولد خواهد بود.

اگر صحبت از دو سال شد، سال 2028 انتخابات ریاست جمهوری بعدی است و این سوال که چه کسی نامزد هر حزب خواهد بود در حال حاضر مطرح شده است - و به ویژه اینکه این انتخابات میان دوره ای چگونه بر نامزدهای بالقوه جمهوری خواه مانند ونس یا مارکو روبیو، وزیر امور خارجه تاثیر خواهد گذاشت.

واقعیت تلخ این است که دو سال یک ابدیت در سیاست است. با وجود شکست جمهوری خواهان در روز سه شنبه، هر چیزی ممکن است اتفاق بیفتد. بزرگترین سوال این است که آیا مردم آمریکا در طول فصل انتخابات ریاست جمهوری 2028 "خستگی ترامپ" را احساس خواهند کرد؟

اگر مردم از تیم ترامپ خسته شده باشند، هرکسی که به دولت او وابسته است ممکن است کالاهای آلوده شود و برای نامزدی حزب با چالش بزرگتری روبرو شود. ونس، روبیو و دیگرانی که مستقیما با او مرتبط هستند، در حال حاضر بیشترین تشخیص نام را دارند، اما این ممکن است به جای یک مزیت، توشه باشد.

افراد خارجی مانند یک فرماندار ایالت یا یک شخصیت سیاسی گذشته ممکن است شور و شوق عمومی را برای یک جهت متفاوت ایجاد کنند. لیست طولانی است. حتی ترامپ نیز گفته است که حزب او دارای یک نیمکت عمیق است و این درست است.

تلاش برای پیش‌بینی نامزد 2028 در حال حاضر، در چنین زمان سیاسی پرنوسان و دو سال مانده به پایان، در حالی که سرگرم کننده است، یک کار احمقانه است.

برخی از رسانه‌ها پس از شکست‌های روز سه‌شنبه شروع به نوشتن آگهی ترحیم حزب جمهوری‌خواه کرده‌اند. اعداد نهایی هنوز مشخص نشده است و در سنا، هفت کرسی از دست رفته از شش کرسی که حزب اوباما در سال 2010 واگذار کرد بیشتر است.

با این حال، تاریخ نشان می‌دهد که احزاب و رؤسای جمهور از عقب‌نشینی‌هایی در این مقیاس قبلا بازگشته‌اند، همانطور که اوباما و کلینتون هر دو انجام دادند. ترامپ و جمهوری خواهان می توانند همین کار را انجام دهند.

نسخه ای از این قطعه برای اولین بار توسط الجزیره عربی منتشر شد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.