به نظر می رسد اندی برنهام ساخت TikToks در مورد بلیط های پارکینگ موضوع را از دست داده است

در سال 1974، هارولد ویلسون یادداشتی را در اطراف کابینه کارگر منتشر کرد با عنوان چیزهای کوچک معنی زیادی دارند. ایده این بود که فهرستی از سیاست‌های کم مداخله تهیه شود که وضعیت روزمره رای‌دهندگان انگلیسی را بهبود بخشد. او نگران چیزهایی مانند هزینه‌های پینت بود و اینکه آیا بریتانیا به تعطیلات بانکی دیگر نیاز دارد یا خیر.

این اولین چیزی نیست که هنگام مطرح شدن ویلسون به ذهن خطور می کند - نخست وزیر بریتانیا که به قول معروف "حزب کارگر یک جنگ صلیبی اخلاقی است یا چیزی نیست". اما به نظر می رسد اندی برنهام - که مشتاق تزریق اخلاق دهه 1970 به بریتانیای معاصر است - مدتی را صرف فکر کردن در مورد آن کرده است. او صبح روز دوشنبه یک کمپین ملی را برای سرکوب رفتارهای ضد اجتماعی در حمل و نقل عمومی اعلام کرد - نه جنایت خشونت آمیز یا هر چیز بسیار جدی به جز «فرار از هدفون».

او حق دارد که حوزه ای از زندگی عمومی را شناسایی کرده است که در چند سال کوتاه به لحاظ مادی بدتر شده است. اگر اهل مسافرت هستید، می‌دانید که چقدر دیوانه‌کننده است وقتی سایر مسافران موسیقی یا ویدیوهای TikTok را با صدای بلند از تلفن خود پخش می‌کنند. همچنین از میزان شیوع این عادت آگاه خواهید شد. به یاد ندارم که مثلا پنج سال پیش چنین اتفاقی افتاده باشد.

خوب چیز خوبی برای تعمیر اما آیا واقعا این حوزه سیاستی است که یک نخست‌وزیر باید آن را اعلام کند؟ آیا نباید کمی زیر دفتر او باشد؟ خب، اولین چیزی که باید به آن توجه کرد این است که اندی برنهام اهمیتی نمی‌دهد. او با خوشحالی بریتانیا را به یک مکان سیاسی منطقه‌ای می‌برد – او همچنین اقدامات جدیدی را برای محافظت از رانندگانی که با جریمه‌های پارکینگ «ریپ‌آف» آسیب دیده‌اند، اعلام کرده است.

سپس کمپینی برای حذف هزینه های پنهان خطوط هوایی، به چالش کشیدن خدمات بد مشتریان، پایان دادن به تمدید خودکار اشتراک ها وجود دارد. البته همه مزاحمت های جدی. اما من نمی‌دانم که آیا مسائل مربوط به چنین پیش پا افتاده‌ای باید به وزرای جوان اختصاص داده شود، حداقل... برنامه برنهام برای بهبود کیفیت کروسانت‌های استارباکس چیست؟ رویکرد چیزهای کوچک که به معنای زیاد است به حکومت دقیقا مطابق با لحظه نیست.

یا به عبارت دیگر: چرا در زمانی که امور جهانی پادشاه است، سیاست بیش از هر زمان دیگری احساس می‌کند؟ ایرلند نیز از این انتقاد معذور نیست، اما در ادامه به آن بیشتر خواهیم پرداخت. برنهام مدت‌هاست که روشن کرده است که سیاست‌های محلی و داخلی برای او مهم است. برنهام برخلاف کایر استارمر (یا امانوئل مکرون، لئو وارادکار یا بوریس جانسون)، از صحنه بین‌المللی دوری می‌کند. برای یک شهردار منطقی است.

و خوشبختانه برای شهرداران، آنها نیازی به جنگ در ایران یا در مرزهای شرقی اروپا ندارند. متأسفانه برای برنهام، او نمی تواند با امتناع از اهمیت دادن به بحران های بزرگ جهانی از آنها فرار کند. او ممکن است ایده ای در مورد چگونگی اداره بریتانیا داشته باشد، اما برنهام مانند هر رهبر جهانی برده حوادث است. اعلام سیاستی در مورد جریمه های پارکینگ در یک ویدیوی شادی آور TikTok نشان نمی دهد که نخست وزیر بریتانیا این رویدادها را آنقدر که می توان انتظار داشت جدی می گیرد.

در این دوره از سیاست های منطقه ای، ممکن است بحث قفل سه گانه را در نظر بگیریم که در دیل بیداد می کند. ستایش به مایکل مارتین برای اذعان به اینکه "جهان تغییر کرده است" و اینکه ایرلند ممکن است بخواهد در مورد سازگاری فکر کند. در همین حال، سطح بحث توسط اپوزیسیون کاملا تحقیر شده است - کاملا و زودباورانه به سیاستی وابسته است که دیگر مناسب یا حتی به نفع خودشان نیست (این صلح‌طلبان تندرو پیشنهادی را رد می‌کنند که به ایرلند اجازه می‌دهد در مأموریت‌های حفظ صلح بیشتری شرکت کند، به دلایلی که تدارکات سال‌ها تلاش می‌کنند تا به اهداف خود برسند).

قفل سه گانه: چیست و چرا دولت سعی در تغییر آن دارد؟

به عبارت دیگر، این نیز یک سیاست منطقه‌ای است. این کار عجیبی است که چپ ایرلند انجام دهد: یکباره می خواهند به عنوان یک داور جهانی جدی در مورد مسائل اسرائیل و فلسطین دیده شوند (به درستی یا نادرست، شدت وضعیت آنها برای بسیاری در خارج از ایرلند عجیب به نظر می رسد) در حالی که از تعهدات واقعی داوری جهانی شانه خالی می کنند. هرچه ایرلند مدت بیشتری به قفل سه گانه بچسبد، از هر گونه گفتگوی اروپایی در مورد امنیت و آینده این قاره دورتر خواهد شد.

و من می ترسم که پلاکاردها در پارلمان و لجن پراکنی درباره نازی ها - تکرار کنم - واقعا با شدت لحظه روبرو نشود.

در مورد دولت؟ به طور کامل از اتهامات مربوط به منطقه گرایی مبرا نیست. بله، خوب است که ایرلند درباره نقش بین المللی خود گفتگو می کند. اما در حالی که لیتوانیایی‌های مضطرب به مرز روسیه نگاه می‌کنند و به این فکر می‌کنند که فردا چه اتفاقی می‌افتد، بحث در مورد قفل سه‌گانه به نظر می‌رسد در حاشیه سیاستی است که برای سال 2026 مناسب نیست. آنچه برای ملت به شدت نمادین است (و به حق) از بیرون نافذ به نظر می‌رسد. من همچنان امیدوارم دولت موفق باشد. همان طور که ترجیح می دهم در دعوای اسلحه چاقو داشته باشم تا اینکه اصلا چیزی نداشته باشم.

مارتین به درستی - با احتیاط و با حساسیت - یک گفتگوی ضروری را آغاز کرده است. اما با نگرانی به اطراف نگاه می‌کنم و می‌بینم که نخست‌وزیر بریتانیا در مورد بلیط پارکینگ TikToks می‌سازد، و یک Taoiseach که سیاست خارجی ایرلند را با 10 سال تاخیر تطبیق می‌دهد. اونوقت جای نگرانی نیست