به گفته دکتر بکی، 4 روشی که والدین می توانند به پسران جوان در مورد رضایت و نحوه مخالفت با گروه آموزش دهند.

دکتر بکی کندی، که میلیون ها نفر او را به نام دکتر بکی می شناسند، یک روانشناس بالینی، مادر سه فرزند، و بنیانگذار و مدیر عامل Good Inside، یک اپلیکیشن فرزندپروری است. با حسن نیت از Good Inside. این هفته، DM های من پر از سوالات والدین شده است.

آنها به دنبال مشاوره در مورد راه های معنی دار برای آموزش دادن رضایت و صحبت کردن به پسرانشان هستند.

توصیه من: والدین باید زودتر شروع کنند. ما باید پسرانمان را طوری تربیت کنیم که به آنها اجازه دهد این مهارت ها را تمرین کنند. در هفته گذشته، من از هزاران والدین DM های مشابهی دریافت کردم: "من در حال خواندن اتهامات آزار جنسی کرنل هستم، و خدای من، نمی خواهم آن پسر من باشد. چه کاری می توانم انجام دهم؟"

خوب، بیایید از اینجا شروع کنیم: پیشگیری از حمله با یک سخنرانی جهت گیری دانشگاهی شروع نمی شود. سال ها زودتر شروع می شود. با یادگیری شنیدن "نه" دیگران شروع می شود. متوجه شدن وقتی چیزی درست نیست مقاومت در برابر کشش گروه صحبت کردن در زمانی که دیگران با هم همراه هستند. دانستن اینکه سکوت یعنی نه، نه بله.

اگر این مجموعه از مهارت‌هایی است که می‌دانیم می‌خواهیم پسران نوجوانمان آن‌ها را داشته باشند، باید از خود بپرسیم که آیا آنها را به گونه‌ای پرورش می‌دهیم که به آن‌ها به عنوان پسران جوان با این حقایق تمرین کنند.

بچه ها در 18 سالگی یا زمانی که به دانشگاه می رسند به طور جادویی از این مهارت ها برخوردار نیستند. خطرات ممکن است در آن زمان بیشتر باشد، دقیقا به همین دلیل است که تمرین باید خیلی زودتر شروع شود. و این تمرین احتمالا متفاوت از آنچه شما فکر می کنید به نظر می رسد. در اینجا چهار مکان برای شروع وجود دارد.

مطمئن شوید که به پسرتان کمک می‌کنید تمرین کند چیزی بخواهد و آن را بدست نیاورد

به آنچه رضایت در نهایت نیاز دارد فکر کنید: شما واقعا، واقعا چیزی می خواهید. و شخص دیگری - یا حتی فقط وضعیت - به شما اطلاعاتی می دهد که می گوید: "خوب نیست." این مستلزم توانایی تحمل میل ناامید شده است.

با تأمل شروع کنید. وقتی پسرم "نه" می شنود، آیا ناراحتی و تحمل نکردن آنچه می خواهد را تمرین می کند؟ یا یاد می گیرد که اگر به اندازه کافی فشار بیاورد، ممکن است "نه" دیگری در نهایت تغییر کند؟

ما به عنوان والدین اغلب به خود می گوییم که تسلیم شدن زندگی را آسان تر می کند. در حالی که آن لحظه را آسان‌تر می‌کند، بچه‌های ما به تجربیاتی نیاز دارند که در آن چیزی می‌خواهند، آن را به دست نمی‌آورند، احساس ناامیدی می‌کنند و یاد می‌گیرند که ناامیدی چیزی است که می‌توانند از عهده آن برآیند.

برای روشن بودن، این بدان معنا نیست که احساسات آنها اهمیتی ندارد. در واقع برعکس است. من می توانم احساسات شما را جدی بگیرم بدون اینکه اجازه بدهم تصمیمم را دیکته کنند. این مهارتی است که بچه های ما تا آخر عمر به آن نیاز دارند.

به پسرتان بیاموزید که به دیگران توجه کند

رضایت فقط منتظر شنیدن کلمه «نه» نیست. ما بچه‌هایی می‌خواهیم - بله، به‌ویژه پسرانی - که متوجه شخص مقابلشان شوند. چه اتفاقی برای این فرد می افتد؟ چه اطلاعاتی از آنها می گیرم؟ آیا باید کاری را که انجام می دهم متوقف کنم یا تغییر دهم؟

و دوباره، این سال ها قبل از رابطه جنسی شروع می شود.

وقتی وارد شدی متوجه شدی که در حال تماس بودم؟ چه کاری می توانستی انجام دهی؟

"دوستت واقعا ساکت شد. متوجه شدی؟ معنیش چی میتونه باشه؟"

خواهرت وقتی به کشتی ادامه دادی دیگر نمی خندد. این چه اطلاعاتی به تو می دهد؟

ما همچنین می توانیم این را در لحظات فوق العاده معمولی آموزش دهیم. "تو اسباب بازی او را گرفتی. او گفت می توانی آن را داشته باشی؟ من به تو کمک می کنم آن را پس بدهی." اگر فرزندتان با این جمله پاسخ داد: «نه نگفت»، می‌توانید با این جمله پاسخ دهید: «اگر او بله نگفته، پس مال شما نیست که بپذیرید».

"سکوت یک بله نیست" باید به عنوان مقدمه باشد. یخ زدن یا ساکت شدن کسی اطلاعات است. به کودکان بیاموزید که به آن توجه کنند و همچنان که رشد می کنند به آموزش آن ادامه دهید.

کلمات را برای صحبت کردن تمرین کنید

متوجه شدن اشتباه بودن چیزی فقط نیمی از مهارت است. نیمه دیگر در حال انجام کاری در مورد آن هستند، حتی زمانی که به نظر می رسد همه با هم پیش می روند.

تصور کنید پسر شما در زمین بازی است و گروهی از بچه ها به پسری که افتاده است می خندند. پسر شما هم شروع به خندیدن می کند، سپس متوجه چهره پسر می شود. بعدا ممکن است بگویید: "دیدم متوجه شدم لئو ناراحت است. دفعه بعد چه کاری می توانید انجام دهید؟" شاید "ایست" باشد. شاید "این خنده دار نیست." شاید از بچه می خواهد که بیاید با او بازی کند. شاید او بالغ شود.

همه آن واکنش ها مهم است. اقدام و کمک گرفتن همیشه مهم است.

وقتی بچه ها بزرگتر می شوند، کلمات واقعی را با آنها تمرین کنید. صحبت کردن در یک موقعیت اجتماعی پرفشار تقریبا مانند صحبت کردن به یک زبان جدید است. وقتی استرس زیاد است، ما به ندرت متفکرانه ترین جمله خود را بیان می کنیم. ما به چیزی می رسیم که احساس آشنایی و تمرین می کند.

پس چند کلمه به فرزندتان بگویید و بگذارید حرف شما را رد کند. "تو هرگز این را نمی گویی؟ خوب. در واقع چه می گویی؟" هدف این نیست که فیلمنامه کاملی به او بدهیم. این به او کمک می‌کند قبل از اینکه به آن کلمات در لحظه‌ای با ریسک بالاتر نیاز داشته باشد، بشنود که با صدای بلند چیزی می‌گوید.

همچنین مستقیما در مورد ترس زیر صحبت کردن صحبت کنید. "ممکن است نگران باشید که دوستانتان فکر کنند شما لنگ هستید. ممکن است نگران باشید که کسی از دست شما عصبانی شود. ممکن است نگران باشید که دچار مشکل خواهید شد. این افکار طبیعی هستند. و من می خواهم این را بدانید: اگر چیزی اشتباه است، همیشه می توانید با من تماس بگیرید. همیشه می توانید یک فرد بالغ را بگیرید. هرگز با من به خاطر تلاش برای ایمن نگه داشتن کسی مشکل نخواهید داشت." این مهم است. ما می خواهیم فرزندانمان بدانند که کمک خواستن عمل است، نه شکست.

اجازه دهید فرزندتان تمرین کند که مقابل گروه حرکت کند

"همه دارند می روند. چرا می خواهید در خانه بمانید؟"

"بیا. فقط برو! لذت خواهی برد."

ما گاهی اوقات به این دلیل این چیزها را می گوییم که می خواهیم فرزندانمان به آنها تعلق داشته باشند، اما این نوع تشویق می تواند پیام دیگری نیز داشته باشد. ما نمی‌توانیم دوران کودکی را به طور مداوم با فشار دادن بچه‌ها به سمت گروه سپری کنیم و سپس از آنها انتظار داشته باشیم که به شکلی جادویی در مقابل گروه مقاومت کنند، وقتی خطرات بالاتر است.

وقتی فرزندتان انتخاب متفاوتی می‌کند، به جای اینکه فورا او را به سمت دیگران سوق دهید، کنجکاو شوید. "اوه، جالب است. بقیه می خواهند بروند، و شما نمی خواهید. بیشتر به من بگویید." این تمرین مهمی است.

این مهارت ها را زود و اغلب تمرین کنید

البته، بچه‌های جوان در حال گشت و گذار در رابطه جنسی، الکل یا خانه برادری نیستند. اما بچه‌های جوان در حال یادگیری همه مهارت‌هایی هستند که در نهایت در آن مکان‌ها و موقعیت‌ها به آن‌ها نیاز خواهند داشت.

چیزی خواستن و نه شنیدن توجه به فرد مقابل. صحبت کردن وقتی چیزی اشتباه است. مقابل گروه می رود. دانستن اینکه سکوت یک بله نیست. اینها مهارت‌هایی هستند که باید به بچه‌ها در محیط‌های کم‌مخاطره آموزش دهیم تا وقتی ریسک‌ها خیلی خیلی بیشتر شد، چیزی برای کشیدن داشته باشند.

آموزش رضایت قبل از رابطه جنسی شروع می شود، احترام قبل از قرار ملاقات شروع می شود، و ایستادگی در مقابل گروه قبل از مهمانی دانشگاه شروع می شود.

بچه های ما در حال حاضر یاد می گیرند که روابط چگونه کار می کنند، دقیقا به همین دلیل است که تمرین اهمیت دارد.

من ادعا نمی کنم که این فرمول کاملی برای تربیت پسران (و دختران) با احترام و رضایت محور است. و همچنین می‌خواهم اذعان کنم که ما در خلأ پدر و مادر نمی‌شویم. بچه های ما همیشه پیام های فرهنگی قدرتمندی را جذب می کنند. این مهم است.

و دقیقا به همین دلیل است که آنچه در خانه اتفاق می افتد نیز اهمیت دارد. نه به این دلیل که می‌توانیم هر پیامی را که آنها دریافت می‌کنند کنترل کنیم یا بر فرهنگ مردسالارانه با فرزندپروری غلبه کنیم، بلکه به این دلیل که الگوهایی که در خانه ایجاد می‌کنیم چیزی در درون به فرزندانمان می‌دهد تا با همه آن پیام‌های بیرونی مقابله کند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید