"به یاد داشته باشید 7.10.23": میدان گروگان بقایای کمی از یک بحران ملی را در خود جای داده است - اما تروما همچنان ادامه دارد.

در روزهای پس از حملات حماس در 7 اکتبر 2023، خانواده‌های گروگان‌هایی که در غزه نگهداری می‌شدند، میدان مجاور موزه هنر تل‌آویو را به میدانی تبدیل کردند که به میدان گروگان‌ها معروف شد. مملو از تابلوهای «آنها را به خانه بیاورید» و پوسترهای گروگان، نوارهای زرد و بادکنک های زرد، میزبان تظاهرات و کنفرانس های مطبوعاتی بود. در اینجا بود که خانواده‌ها نمونه‌ای از یک تونل حماس را ساختند و میز خالی شبات را تأسیس کردند، یک چیدمان هنری غم‌انگیز برای یادآوری به بازدیدکنندگان - و به‌ویژه دولت اسرائیل - که عزیزانشان هنوز در غزه در تنگنا هستند.

و دو سال بعد اینجا بود که خانواده‌ها و هزاران اسرائیلی دیگر گرد هم آمدند تا آخرین گروگان‌های زنده به اسرائیل را تماشا کنند. سه سال پس از حمله به سیمچات تورات، بقایای کمی از اردوگاه خانواده‌های گروگان باقی مانده است: ماکت تونل، چند نوار زرد رنگ و تابلویی با عبارت «به یاد داشته باش 7.10.23». در روزهای منتهی به سومین سالگرد، عده‌ای به معدود خانواده‌های گروگانی که در میدان سکه برپا کردند، ادای احترام کردند، اما میدان تقریبا خالی بود. از نظر ظاهری، اسرائیلی‌ها جلو رفته‌اند.

با این حال، در زیر سطح، بسیاری هنوز با ترومای 7 اکتبر و جنگ چندجانبه ای که حمله به راه انداخت، دست و پنجه نرم می کنند. در یک نظرسنجی سایت خبری N12 در ماه ژوئن، 74 درصد از پاسخ دهندگان گفتند که می ترسند تروریست ها حمله گسترده دیگری را انجام دهند، و 66 درصد گفتند که می خواهند حمله 7 اکتبر توسط کمیسیون تحقیق دولتی بررسی شود. ماه گذشته، در نظرسنجی موسسه دموکراسی اسرائیل، 68 درصد از اسرائیلی‌های یهودی و 32 درصد از اسرائیلی‌های عرب گفتند که حمله 7 اکتبر «عاملی مرکزی» در تصمیم‌گیری برای رأی دادن به کدام حزب، پشت امنیت و هزینه‌های بالای زندگی است.

ترومای 7 اکتبر در بین اسرائیلی ها ادامه دارد در کافه ای در لبه میدان گروگان ها، اسحاق بدرا، یک مسکن 33 ساله، به یاد می آورد که چگونه او و همسرش خانه خود را به روی همسایگان طبقه بالا باز کردند، زیرا بدراها در طبقه همکف "ایمن تر" زندگی می کنند و ساختمان تل آویو آنها پناهگاه بمب ندارد. او گفت که این ضربه همچنان ادامه دارد. او آژیرهای حمله هوایی، سربازان ذخیره را که با عجله به پایگاه سیمچت تورات هجوم می‌آوردند، و تماس‌های تلفنی دیوانه‌وار با خانواده همسرش در نزدیکی مرز غزه، زمانی که حماس به سدروت، محل زندگی آنها حمله می‌کرد، به یاد داشت.

او به یاد می آورد: «مادر همسرم گفت که تروریست ها را در خیابان دیده است، اما من نمی توانستم بفهمم او چه می گوید. وقتی تلویزیون را روشن کرد متوجه ابعاد حمله شد. من تمام درها و پنجره هایمان را قفل کردم و نماز خواندم. سه سال بعد، بدره گفت: «وقتی صدایی از بیرون می‌شنوم، می‌پرم. وقتی کارگران ساختمانی عرب برای یکدیگر فریاد می‌زنند، می‌پرم.

و اکنون شک دارم که آیا دوستانم در خارج از کشور واقعا پشت ما هستند یا خیر. رونی شوال، یک کارگر صنایع دفاعی از شمال اسرائیل نه چندان دور از مرز لبنان، گفت که آسیب سه سال گذشته "هنوز در درون من است." او این حملات را «هولوکاست مدرن برای اسرائیل» خواند. حتی سه سال بعد، او با اشاره به بنای یادبودی در محل جشنواره موسیقی که در آن حماس 378 نفر را به قتل رساند و ده ها نفر دیگر را ربود، گفت: "من برای بازدید از نوا آماده نیستم."

"ببین، من الان دارم در موردش حرف می زنم." شوال، 54 ساله، هنوز در حال انجام وظیفه ذخیره ارتش اسراییل است، سالها فراتر از حداکثر سن، زیرا ارتش اسرائیل به تخصص او نیاز دارد. او همین را برای فرزندانش نمی خواهد. او گفت: «پسرم به زودی به خدمت سربازی خواهد رفت. در آن روزگار، من در غزه و لبنان خدمت می‌کردم. نمی‌خواهم او به غزه و لبنان فرستاده شود.» پس از 7 اکتبر، اعتماد به دولت از بین رفت، ییل مایر 24 ساله روی میز نزدیکی با همکلاسی های دانشگاه تل آویو نشسته بود.

آنها گفتند که حمله روز قبل در پرواز فلای دبی به مقصد تل آویو، تنها آسیب 7 اکتبر و جنگ پس از آن را تقویت کرد. من همیشه می‌دانم که ممکن است یک حمله تروریستی دیگر رخ دهد. اما همیشه این احساس را داشتم که سرویس‌های امنیتی از ما محافظت خواهند کرد.» او گفت که از 7 اکتبر، این اعتماد به دولت از بین رفته است. دوست او تالیا زکلر، همچنین 24 ساله، گفت که او پس از حمله احساس "ناتوانی" کرده است. او افزود: "من از کشورم عصبانی بودم. خانواده های کامل کشته یا ربوده شدند."

"به نظر می رسد که ما در یک جنگ بی پایان زندگی می کنیم." وقتی صدای موتور سیکلت در حال عبور شبیه آژیر حمله هوایی می شود، قلبش تند می زند. اما در عین حال، او همچنان از شجاعت و همبستگی اسرائیلی های عادی در ماه های پس از حمله شگفت زده می شود. او گفت: "مردم بعد از 7 اکتبر بیشتر به هم متصل شدند. آنها در همه جا داوطلب شدند، از جمله در میدان گروگان."

حس اتحاد وجود داشت، اینکه ما در این با هم هستیم و آن را در پرواز فلای دبی دیدیم. «این روح اسرائیلی است.» اس.، یک سرباز 19 ساله ارتش اسرائیل که در کافه با پدر و مادرش نشسته است، گفت: ضربه روحی که در 7 اکتبر در خانه اش در اورشلیم تجربه کرد، در مقایسه با تجربه کسانی که خانواده هایشان مستقیما از حملات در مرز غزه و بعدا حملات حزب الله، ایران و حوثی ها آسیب دیدند، «کم» است. «مطمئنا، وقتی می شنوم که یک هواپیما در آسمان پرواز می کند، فکر می کنم آیا جنگ دیگری با ایران رخ خواهد داد؟ من فورا به آنجا می روم

به دلیل پروتکل نظامی منتشر شد. اما در حالی که کشور آماده رای دادن به دولت بعدی در 27 اکتبر می شود، او قصد دارد امیدها و رویاهای خود را در اتاق رای گیری هدایت کند. او گفت: "مهمترین چیز برای من در حال حاضر این است که یک تحقیق ملی درباره آنچه در 7 اکتبر اتفاق افتاد و ترمیم روابط خود نه تنها با همسایگان نزدیک خود بلکه در همه جا انجام دهیم. ما در خلاء زندگی نمی کنیم."