بی‌بیات هیجان‌انگیز Phony چیزی واقعا جدید در تلویزیون است

کانی بریتون و سم نیولا در فیلم Phony -David Astorga-Disney

قهرمان داستان Phony، یک سریال هولو که ژانر لذت بخش را به چالش می کشد، که به اشتباه به عنوان یک فیلم هیجانی طبقه بندی می شود، از آن دسته پسر نوجوانی است که هر مادری به آن افتخار می کند. سانی کوک با بازی سام نیولا، که بیشتر برای به تصویر کشیدن پسران مهربان در فیلم نیلوفر آبی و زوج عالی شهرت دارد، همان بچه ای است که همه در مدرسه می شناسند و دوستش دارند. او به همان اندازه که با صحنه تئاتر راحت است، با جوک ها راحت است. حضور دوستانه و بدون قضاوت او باعث آرامش همسالانش می شود.

فکر می‌کنید وقتی مادرتان، الن کانی بریتون، مادرتان باشد، به‌ویژه سخت‌تر خواهد بود، اما در غیر این صورت، نزدیکی والدین مجردی که با او پیوند شدیدی دارد، به راحتی او می‌افزاید. او با مونتاژ لحظات شادی که نمایش را آغاز می کند، می گوید: «من واقعا دبیرستان را دوست دارم. "من می دانم که مردم باید چه چیزی بشنوند و مردم به من اعتماد دارند."

این قبل از آن است که یک شب مورد انتظار زندگی دلپذیر سانی را به هم بزند. او در حال رانندگی به خانه دوست دخترش کلوئی (پارک ماهائلا)، با برنامه‌ای برای داشتن رابطه جنسی برای اولین بار و یک ویبره آبی رنگ به عنوان نوعی طلسم در برابر اضطراب عملکرد، به یک برکه مخوف برخورد می‌کند. هنگامی که یک هفته بعد در بیمارستان از خواب بیدار می شود، زنی که به او سلام می کند، کمی متفاوت به نظر می رسد و در عین حال قاطعانه با مادری که او بهتر از هر کسی می شناسد متفاوت است.

(دگرگونی ظریف بریتون، کاملا مؤثر، از طریق ترکیبی از گریم و جلوه‌های بصری ارائه می‌شود.) به نظر می‌رسد هیچ کس دیگری متوجه این تغییر نمی‌شود. آن‌ها اصرار سانی مبنی بر اینکه این الن جدید برای اثرات ماندگار تصادفش ساختگی است، به زبان می‌آورند. او با بهترین دوست شکاک خود، ووگل (مالیق جانسون) دعوا می‌کند و به سمت مالوری (گریس برنان) خارجی می‌رود، یک علاقه‌مند به عشق جوان که پس از سال‌ها آموزش در خانه توسط والدین انجیلی به کلاس بازگشته است، و پسر عموی گیکی‌اش، ولدون (کولتر لی)، که به اندازه کافی حوصله سرمایه‌گذاری ندارند.

مالیک جانسون، سمت چپ، و سم نیولا در Phony -David Astorga-Disney

Phony با قلاب‌ها و فریب‌هایش، استخوان‌های یک تریلر را دارد. اما از آنجایی که بخش بزرگی از رمز و راز این است که آیا چهره جدید الن نتیجه یک جنایت است، یک اتفاق فراطبیعی یا واقعا همه چیز در ذهن سانی است، نمی‌توان بر روی قراردادهای بیش از حد استفاده شده از هیچ زیرژانر هیجان‌انگیزی تکیه کرد. درعوض، مجریان کهنه کار کمدی آن، خالق نیک پیلی (مارسل پوسته با کفش، براد سیتی) و آنتونی کینگ (The Afterparty, Rooster)، به سریال نیم ساعته خود حال و هوای یک درام دوران بلوغ را می دهند، البته کاملا عجیب و غریب.

در شخصیت ها، اجراها و دیالوگ ها طنز زیادی وجود دارد، اغلب از انواع ناهنجار-نوجوانان. کلوئه در یک تعامل سخت اولیه به سمت مالوری می رود: «وقتی فهمیدم که گاوها بهترین دوستان دارند، تصمیم گرفتم گیاهخوار شوم. "و بعد دیدم که این گاو سرش را بریده اند." مهمانی‌ای که بیشتر یک قسمت میان فصل را در بر می‌گیرد، خشمگین در فضای باز را به یاد می‌آورد، با گروه‌هایی از بچه‌ها که سرمست یقه می‌زنند و ناشیانه معاشقه می‌کنند.

این که این فضا طبیعی به نظر می رسد - بحران سانی را در دنیای واقعی اجتماعی زندگی روزمره نوجوانان بامزه، استرس زا، شیطنت آمیز، پیش پا افتاده و با واسطه تلفن ایجاد می کند - به جای عجیب و غریب دردناک، گواهی بر اجرای ظریف نمایش است. مردم دارای ویژگی های خاص هستند. سانی و کلویی یکدیگر را بوبو صدا می کنند. مادرش بدون مداخله توضیحی، غذایی را برای او طبخ می کرد که از آن به عنوان Chicken Nummers یاد می کنند. مشاور مدرسه (کلوین یو) یک نوازنده ناامید است و تلاش های غیرواقعی او برای وادار کردن دانش آموزان به گوش دادن به آهنگ او برای خنده پخش می شود، اما او فقط یک شوخی نیست.

در واقع، پیلی و کینگ تقریبا همیشه در برابر استعمارهای خسته مقاومت می کنند. هیچ چیز ساده تر از یک مثلث عاشقانه کلوئی-سونی-مالوری نیست که مستقیما از هر درام نوجوانی تا به حال ساخته شود. اما این روشی نیست که این روابط نوشته می شود. شخصیت ها آنقدر خاص هستند که نمی توانند در کلیشه ها محو شوند.

کولتر لی و گریس برنان در فونی - دیوید آستورگا - دیزنی

از آنجایی که Hulu نیمی از فصل هشت قسمتی را در اختیار منتقدان قرار داد (و چون فقط یک هیولا می‌تواند اسپویلری در آن سطح را در بررسی قرار دهد، حتی اگر آنها به اطلاعات دسترسی داشته باشند)، نمی‌دانم چگونه معمای الن و دوپلگنگر او حل می‌شود. در حالی که نشانه‌های اولیه به توضیحی قانع‌کننده‌تر از مثلا یک رویا اشاره می‌کنند، خوشحالم که بگویم، در اواسط راه، احتمالات هنوز بی‌پایان به نظر می‌رسند. به هر حال، فکر نمی‌کنم در مورد آنتی‌کلیمکس خیلی ناراحت باشم.

شادابی و طنزی که Phony در جامعه مدرسه پیدا می کند باعث می شود روند رسیدن به فاش شدن بزرگ به خودی خود لذت بخش باشد. همانطور که در حال تماشای بریتون و نیوولا، مادر و پسر نمونه تلویزیونی هستند که به طور متناوب با و علیه انواع مربوطه خود بازی می کنند.

علاوه بر این، یک داستان ادراکی از خودیابی در پس‌زمینه وجود دارد که ممکن است از نظر موضوعی مهم‌تر از آن چیزی باشد که الن شد. اعتقاد سانی به اینکه مادرش جعلی است، شخصیت و عادات او را به اندازه کافی بی‌ثبات می‌کند تا نشان دهد که او چگونه آن را جعل کرده است، به معنای اجتماعی. او آنقدر مشتاق است که دیگران را خوشحال کند که بسته به اینکه با چه کسی صحبت می کند، دیدگاه ها را تغییر می دهد و نگران است که کلویی اولین تجربه جنسی خوبی داشته باشد به استثنای ارزش گذاری برای خودش. "من حتی نظرات محکمی هم ندارم!" او اصرار دارد.

این ایده که بزرگ شدن به معنای ایجاد شخصیتی متمایز از شخصی است که دیگران می‌خواهند شما باشید، موضوع جدیدی برای سن بلوغ نیست. با این حال، در اینجا از زاویه ای و با درجه ای از ادراکی به آن نزدیک شده است که من ندیدم که می آید. در زمان‌هایی که به شدت محدود به ژانر می‌شوند، زمانی که تعداد کمی از برنامه‌هایی که خود را هیجان‌انگیز می‌نامند، ما را به هر نحوی شگفت‌زده می‌کنند، Phony چیزی واقعا جدید در تلویزیون است.