تام کروز راه خود را از طریق حفار تهاجمی غیر خنده دار عبور می دهد

تام کروز و ریز احمد — تصاویر برادران وارنر

گاهی اوقات فیلم های عالی فیلم های پیچیده ای هستند. اما همه فیلم‌های پیچیده عالی نیستند، و برخی از کارگردانان نمی‌توانند بین عمل ساختن یک تصویر معنادار و انجام یک ترفند پیچیده در سالن تمایز قائل شوند. حفار، هشتمین فیلم بلند آلخاندرو جی. ایناریتو، حقه‌ای ناب و با سر خالی است، تصویری بی‌معنا با میلیون‌ها قطعه متحرک و هیچ حرفی برای گفتن ندارد، حتی اگر ناامیدانه هر دقیقه به عمق چنگ بزند. حرص شر است! نفت بزرگ سیاره را می کشد! انسان در ترشی است!

شما می توانید باور کنید که همه این چیزها درست است و هنوز هم دیگر را به طرز رقت انگیزی متقاعد نمی کند. از نظر مضمونی آنقدر دست و پا چلفتی است، حتی در حیرت ظاهری فیلمسازی اش، که به عنوان بدترین دشمن لیبرالیسم مطرح می شود. اگر تمدن بشری واقعا به پایان خود نزدیک می شود، حفره های تهاجمی مانند این کمکی نمی کنند.

تام کروز که چهره‌اش در زیر پروتزهای خمیر کوکی تقریبا غیرقابل تشخیص است، نقش سرمایه‌دار نفتی تگزاس دیگر راکول را بازی می‌کند که با شروع فیلم، ناامیدانه تلاش می‌کند تا گربه موی بلند مورد علاقه‌اش را زنده نگه دارد. ما می توانیم ببینیم که یک گربه واقعی نیست. این یک چیز انیماترونیک است، کمی مهندسی تئاتر، که در مقابل چیز واقعی ایستاده است.

با این حال، دلبستگی رقت‌انگیز دیگر به این موجود ظاهرا خنده‌دار، یا تا حدودی لمس‌کننده یا چیزی است - سخت است که بگوییم چیست، اما ما می‌دانیم که کروز مطمئنا در اطراف این مجموعه لنگی از فلز، پلاستیک و خز مصنوعی نقش‌آفرینی می‌کند. چیز باستانی، به سختی یک وسیله طرح داستان، در نهایت می میرد و تقریبا فراموش می شود.

در همین حال، حفار کروز در اطراف حفاری‌های قصر خود با پی‌جی‌های ابریشمی و چکمه‌های کابویی می‌چرخد، به طور متناوب در مورد هیچ چیز خاصی خشمگین می‌شود و راپسودی می‌کند. خانه عمارت او کلاسیک است-پول-پول-با-جدید: ملیله‌ها و سر گرازها دیوارها را زینت می‌دهند، و پنجره‌های عظیم تصویری به مناظر خاکستری رویایی می‌نگرند.

در واقع، تقریبا همه چیز در Digger - که توسط فیلمبردار بسیار با استعداد امانوئل لوبزکی گرفته شده است، که احتمالا باید برای آب مروارید آزمایش شود - خاکستری است، از فضای داخلی گرفته تا آسمان ابری گرفته تا پوست شخصیت ها. فیلم فقط وانمود می کند که سرگرم کننده است. شادی بدش به احتمال زیاد شما را خسته خواهد کرد.

اگر حدس زده اید، Digger یک تمثیل محیطی است. در اوایل تصویر، دیگر اخطار قبلی درباره یک رویداد فاجعه بار جهانی را دریافت می کند که منجر به مرگ صدها هزار نفر می شود. تلاش بی‌رحمانه او برای نفت عامل این بلا است، اما او حتی با دانش درونی‌اش هیچ کاری برای جلوگیری از آن انجام نمی‌دهد. مشاور محیط‌زیست عصبی و خوش‌نیت دیگر با بازی ریز احمد، از گناه رئیسش می‌داند اما نمی‌داند چگونه آن را بچرخاند. بعدا دیگر با دادگاهی خشمگین از رهبران جهان روبرو می شود که از او می خواهند اقدامات خود را توضیح دهد.

او هم آنها را شگفت زده می کند و هم با یک سخنرانی صادقانه خلع سلاح در مورد اینکه چگونه همه نفت را دوست دارند عصبانی می کند. بالاخره زبان آزادی است. منظور دیگر این است که آمریکایی ها به طور خاص، با نیاز ما به پیمودن مسافت های طولانی با وسایل نقلیه گازسوز خود، گاهی اوقات فقط برای رسیدن به خواربارفروشی، در گناهان نفت بزرگ شریک هستند، و او اشتباه نمی کند. مشکل این است که او آنقدر آب خیس است که ادعای سخنان او چیزی جز یک فحاشی سرزنش آمیز نیست. آنقدر که شما را شکست می دهد، سرعت شما را بالا نمی برد.

—تصاویر برادران وارنر

غافلگیری دیگر: دیگر واقعی نیست - او یک شخصیت در یک نمایشنامه است (آنچه می بینیم یک تمرین فنی است) و کروز صرفا نقش بازیگری را بازی می کند که او را بازی می کند. ایناریتو یک حیله گر است، بسیار خوب. با کمدی سیاه «واقعیت فقط یک سازه است» Birdman، او (تقریبا) ما را فریب داد تا باور کنیم کل فیلم فقط از یک پلان تشکیل شده است. در حین ساخت فیلم «بازگشته»، او بازیگرانش را در شرایط طاقت فرسایی قرار داد، احتمالا فکر می‌کرد که اجازه دادن به آنها تا حد مرگ یخ بزنند، داستان بقای سخت او را واقعی‌تر می‌کند. این رویکرد به بازیگران قدرت نمی‌دهد. به آنها توهین می کند

آنها حرفه ای هستند که پول می گیرند تا عمل کنند، نه اینکه مورد خشونت قرار بگیرند.

Digger توسط ایناریتو، سابینا برمن، الکساندر دینلاریس جونیور، و نیکلاس جیاکوبونه، از داستانی از ایناریتو، برمن، و ژز باترورث نوشته شده است، معادله ای که اگر تا به حال وجود داشته باشد، بیش از حد تعداد آشپزها را تشکیل می دهد. این فیلم دارای تمایز عجیبی است که هم در همه جا و هم تمرکز لیزری بر فرض گنگ خود. حیف که اسکار برای آن وجود ندارد.

غرور بازی در فیلم فقط بهانه‌ای برای نمایش ست‌های عظیم و استادانه درون مجموعه است: یکی از پنجره‌های تصویری عظیم در عمارت دیگر تبدیل به قاب چوبی برای درختان مینیاتوری می‌شود که غول‌های صحنه به آن توجه می‌کنند. این یک اثر جالب است - و با این حال، پس چه؟ بازیگران زیادی در اینجا وجود دارند که می‌شناسید، از جمله جان گودمن با ظاهر خاکستری - او نقش رئیس‌جمهور ایالات متحده را بازی می‌کند و کارکرد اصلی او این است که با صدای بلند درباره «سرطان احمقی» که از آن رنج می‌برد، رونق بگیرد.

جسی پلمونز نقش یکی از تماشاگران نمایش را بازی می‌کند، مردی با مدل موی مخفی و بسیار بد، هرچند او تنها چند صحنه کوتاه دارد. گاهی اوقات، ساندرا هولر در فیلم سرگردان می شود، گویی در جستجوی تصویر دیگری و بهتر است که ممکن است در واقع کاری به او بدهد. برای کسانی که از خیره شدن به سوراخ‌های بینی غاردار لذت می‌برند، بسیاری از کلوزآپ‌های عجیب و غریب با زاویه کم وجود دارد. این مجریان مستحق دستمزد رزمی هستند.

در کل این مسخره تهاجمی غیر خنده دار و سر استخوانی، حفار کروز پا به پا می زند و فحاشی می کند، دم می زند و دم می زند. او خطوط خود را به زبان نمی آورد، او آنها را پرتاب می کند، مانند موشک های هدایت نشده در جنگ غذاخوری در کافه تریا. شاید منظور از پروتزهای زشت این است که نشان دهد کروز هیچ غرور ندارد - او کاملا مایل است پیرتر و جثه‌تر از آنچه هست به نظر برسد، تا زمانی که یک بار برای همیشه به همه ثابت شود که او یک بازیگر بزرگ و همچنین یک ستاره سینمای بسیار قابل مالی است.

اما اقدام برای اثبات یک نکته، نقطه مقابل عمل است; نکته این است که کار را انجام دهید، نه اینکه تبلیغ کنید که چه کار بزرگی انجام می دهید. مشکل اصلی فیلم نیز همین است. ایناریتو و ستاره‌اش داستانی برای ما تعریف نمی‌کنند. آنها بی وقفه ما را به خاطر نبوغ فیلمی که ساخته اند می فروشند. این طعمه جوایز مهندسی معکوس است، فیلمی که اصرار دارد در حال حفاری حقیقت است، در حالی که تمام کاری که واقعا انجام می دهد بیل زدن است.