تایوان باید از میز مذاکره دور بماند

چین-آمریکا که بسیار از آن خبر داده شده است. اجلاس سران اکنون پشت سر ماست و اتفاق نظر این است که این قله هیچ چیز خاصی تولید نکرد. رئیس جمهور دونالد ترامپ و شی جین پینگ آتش بس تجاری خود را تمدید کردند، در مورد هوش مصنوعی صحبت کردند و در مورد چیزهای دیگری به توافق رسیدند. بسیاری نیز همین اقدام را در مورد تایوان اعمال کرده‌اند: شی ترامپ را تحت فشار قرار داد تا سیاست آمریکا را در این جزیره تغییر دهد، به نظر می‌رسد رهبر آمریکا مجبور نبوده است، و بنابراین، دلیل این است که موضع ایالات متحده حفظ شد و هیچ اتفاقی نیفتاد. این خواندن اشتباه است. چیزی که به نظر می رسد هیچ چیز واضح ترین نشانه ای است که نشان می دهد موضع ایالات متحده در مورد تایوان تا چه اندازه تغییر کرده است.

و ترامپ تنها مسئول چنین تغییری است. در وهله اول نحوه قرار گرفتن این جزیره روی میز مذاکره را در نظر بگیرید: ترامپ آن را در آنجا قرار داد. او در فوریه به خبرنگاران گفت که درباره فروش تسلیحات آمریکا به تایوان با شی گفتگو می‌کند، کاری که هیچ رئیس‌جمهوری از سال 1982 انجام نداده بود، زمانی که رئیس‌جمهور رونالد ریگان به تایپه قول داد واشنگتن در مورد چنین موضوعاتی با پکن مشورت نخواهد کرد.

در ماه مه، ترامپ در مصاحبه‌ای که درست پس از نشست پکن ضبط شد، بسته تسلیحاتی 14 میلیارد دلاری برای تایوان را یک «تراشه مذاکره» خواند. سپس، در پرواز به خانه، تأیید کرد که او و شی دوباره در مورد فروش صحبت کرده اند. ترامپ با یادآوری تعهد ریگان، آن را به عنوان تاریخ باستانی رد کرد. بسته ای که از ماه مارس برای امضای او آماده شده است، هنوز امضا نشده است. هر یک از این نکات نشان دهنده امتیازی یکجانبه در مورد تایوان است که بدون دریافت هیچ چیز بادوام در ازای آن انجام شده است. ترامپ هفته گذشته در اجلاس سران شرکت کرد و حتی بیش از آنچه در بهار داشت به توافق با شی نیاز داشت.

تورم افزایش یافته بود، جنگ با ایران به درازا کشیده بود، و موافقت او هفته‌ها قبل از انتخابات میاندوره‌ای در پایین‌ترین سطح دوره ریاست‌جمهوری‌اش یا نزدیک به آن بود. دیداری که از هر نوع "برد"ی به همراه داشت، به او اجازه می‌داد تا یک پیروزی را به دست آورد. نگرانی این بود که او تایوان را بیشتر قربانی کند تا به آن برسد. اینکه به نظر می‌رسد او این مسیر را طی نکرده است، اگرچه نباید نادیده گرفته شود، اما تقریبا دور از ذهن است. قبل از اینکه پرده‌ها از نشست ترامپ و شی‌ای بالا برود، ترامپ قبلا ایالات متحده را جابجا کرده بود.

موضع تایوان نسبت به چین، و در نتیجه شی به موقعیتی رسید که به سادگی نمی توانست ببازد. اگر ترامپ بیشتر قبول می کرد، این یک پیروزی بزرگ برای چین بود. وقتی ترامپ در عوض از مهمانش تمجید کرد و از دادن بیشتر خودداری کرد، باز هم یک برد بود، فقط یک برد آرام‌تر: پکن وضعیت موجود جدید را در نظر گرفت، وضعیتی که ترامپ امسال ایجاد کرد، که در آن صرفا حفظ خط به‌عنوان قاطعیت ایالات متحده به حساب می‌آید. چنین چشم اندازی با دو موضوع دیگر ترکیب می شود.

اول اینکه معلوم نیست ترامپ در خلوت به شی چی گفته است. سکوت عمومی تنها زمانی اطمینان بخش است که با آنچه پشت درهای بسته گذشت مطابقت داشته باشد. و درست پس از اجلاس، او کاری برای فرونشاندن نگرانی ها در این زمینه انجام نداد. درعوض، در راه رفتن به یک بازی فوتبال دانشگاهی، او به سوالی در مورد تایوان به طرز معمایی پاسخ داد: "ما زیاد در مورد آن صحبت نکردیم." او افزود: «در حال حاضر، خوب است.

این فقط در حال حرکت است» و سپس با اشاره به شی جین‌پینگ، ترامپ گفت: «او به خوبی احساس من را درک می‌کند.» نظرات او نشان می دهد که برخی تفاهمات خصوصی با شی در مورد تایوان حاصل شده است اما فاش نشده است. دوم، ترامپ تایید کرده است که او و شی دو بار دیگر قبل از پایان سال ملاقات خواهند کرد، در نشست APEC در شنژن در نوامبر و G20 در میامی در دسامبر. این چهار رویارویی بی‌سابقه بین روسای جمهور چین و ایالات متحده را در یک سال ایجاد می‌کند.

هر کدام فرصت دیگری برای پکن است تا عزم ترامپ را آزمایش کند، اکنون از نقطه شروع آسان تر، فشار دادن او به صرفا برای نگه داشتن خطی که قبلا اجازه داده است، در حالی که بیشتر به دنبال آن است. چنین وافل هایی برای ایالات متحده و تایوان هزینه های واقعی دارد. برای ایالات متحده، قیمت به شهرت این کشور بستگی دارد. تعهد امنیتی تقریبا 50 سال توسط هر دولت که اکنون به عنوان یک "تراشه مذاکره" تلقی می شود، برای جهان اثبات می کند که هیچ وعده ای از ایالات متحده از معامله بعدی در امان نیست.

در ژاپن، و حتی بیشتر در کره جنوبی، امنیت دقیقا بر روی آن نوع قولی است که واشنگتن به تازگی نشان داده است که با آن به عنوان قابل مذاکره برخورد خواهد کرد. هنگامی که سایر دولت ها به این نتیجه رسیدند که تضمین های ایالات متحده فقط به اندازه چرخه انتخابات بعدی است، آنها را پوشش می دهند و مصون سازی این است که چگونه نظم بین المللی موجود به رهبری ایالات متحده از قبل شروع به از هم پاشیدگی کرده است. در خود تایوان، اکثریت بزرگ تایوانی ها - 85 درصد در یک نظرسنجی اخیر - طرفدار وضعیت موجود هستند، که در عمل به معنای استقلال واقعی جزیره است.

آنچه آنها از واشنگتن می خواهند خط مشی سخت تری در قبال پکن نیست، بلکه این اطمینان است که ایالات متحده به تعهداتی که قبلا پذیرفته است پایبند خواهد ماند. اکنون صرفا پایبندی به این تعهدات به‌عنوان یک تحریک برای چین مطرح می‌شود تا ادامه سیاست موجود. این امر امنیت تایوان را کاهش می دهد - هزینه سنگینی که باید متحمل شود. اصلاح مورد نیاز تحریک پکن یا ایجاد رویارویی بر سر تایوان نیست. برعکس است. خود رئیس جمهور، نه یک دستیار و نه وزیر امور خارجه، باید به صراحت اعلام کند که سیاست واشنگتن تایوان تغییر نکرده است.

و او باید بسته تسلیحاتی را امضا کند، زیرا هرگز پکن حق وتو نداشت. قانون روابط تایوان دستور می دهد که چنین فروش هایی «صرفا بر اساس» نیازهای تایوان تصمیم گیری شود. با خوانش منصفانه این زبان، در وهله اول، مشورت با پکن در مورد آنها دشوار است که با قانون مطابقت داشته باشد. این در مورد تشویق چین نیست. این در مورد ایستادگی بر قوانین آمریکا، منافع آمریکا و آرزوی تقریبا جهانی مردم در تایوان است که وضعیت موجود پایدار بماند. تایوان در نشست ترامپ و شی مورد معامله قرار نگرفت.

اما روی میز گذاشته شد، در دسترس بود، و تا زمانی که یک رئیس جمهور آمریکا با تایوان به عنوان چیزی که ممکن است روزی مایل به فروش باشد، در آنجا باقی خواهد ماند.