تجزیه و تحلیل استخوان نشان می دهد که «جشن قورباغه» دوران رومی در نزدیکی کمبریج کار جغدها بود

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در حدود 1800 سال پیش، بیش از 9000 استخوان، عمدتا از قورباغه ها، به خندقی عصر آهن/روم در نزدیکی کمبریج ختم شد. زمانی که باستان شناسان برای اولین بار آن ها را حفر کردند، به زودی حدس و گمان هایی به وجود آمد. آیا اینها بقایای یک جشن قورباغه رومی بود یا شاید عواقب استخوانی یک آیین؟

اکنون مطالعه جدیدی که در Environmental Archaeology منتشر شده است، بقایای بقایای آن را مورد بررسی قرار داده و دریافته است که این بقایای یک جشن انسانی است، اما نه یک جشن انسانی. این استخوان‌ها به احتمال زیاد بقایای جغدهای گوش کوتاه (Asio flammeus) بوده‌اند که یک زمستان را قبل از بازگرداندن بقایای قورباغه‌های جوان، گذرانده‌اند.

پل کلارکسون، نویسنده اصلی و باستان شناس دانشگاه بورنموث، می گوید: «منظره چشم جغدی ارزش توجه دارد. این به ما امکان داد تا دانش محیط های گذشته را به هم متصل کنیم تا تجسم کنیم که تغییرات این دره در عصر آهن/روم چگونه بوده است و مردم محلی چه چیزی را تجربه می کنند.

این مطالعه گزارش داد که حفاری‌ها این خندق را در حین کار قبل از ساخت طرح بهبود جاده کمبریج به هانتینگدون A14 در یک سایت باستان‌شناسی در لبه فنس پیدا کردند.

مردم از میانه تا اواخر عصر آهن در اینجا زندگی می کردند، زمانی که خندقی کم عمق به طول 66 فوت (20 متر) حفر کردند. این مطالعه گزارش داد که بیل مکانیکی در ابتدا آن را با بقایای یک خانه گرد اشتباه گرفت.

نویسندگان مطالعه نوشتند که از این خندق برای چه استفاده شده است، ناشناخته مانده است. اما در داخل آن، باستان شناسان 9135 استخوان ریز را که بیشتر متعلق به قورباغه معمولی (Rana temporaria) بود، در کنار حشرات، مارها، مارها و دیگر حیوانات کوچک کشف کردند.

برای کشف چگونگی مرگ این حیوانات، باستان شناسان بیش از 1700 بقایای باقی مانده را بررسی کردند. بر اساس این مطالعه، آنها هیچ نشانه ای از سوختن، قصابی یا جویدن نداشتند و این امر جشن انسانی را بعید می کرد. همچنین عمق آبکند آنقدر نبود که قورباغه ها به طور طبیعی به دام افتاده باشند. در عوض، نزدیک به 86 درصد از قورباغه ها علائم هضم را نشان دادند.

به گفته کلارکسون، "بر روی استخوان‌های قورباغه نشانه‌هایی از هضم وجود دارد. ترفند این است که این علائم را با چیزهای دیگر مانند ریشه‌ها یا فرآیندهای خاک اشتباه نگیرید."

بر اساس میزان خسارت، محققان توانستند مشخص کنند که قورباغه ها قربانی کدام حیوان شده اند. کلارکسون گفت: «استخوان‌های این خندق به اندازه‌ای هضم و شکسته شدند که جغدهای انباری را رد کنند، اما آنقدر شکسته یا هضم نشدند که توسط سمورها، مارها یا حواصیل ایجاد شود.

نویسندگان مطالعه گزارش دادند که سرنخ‌ها به جغدهای گوش کوتاهی اشاره می‌کنند که به نظر می‌رسد در طول یک دوره رونق زمستانی با این دوزیستان جهنده جشن گرفته‌اند.

آنچه احتمالا اتفاق افتاده این است که کشاورزان جنگل‌های اطراف را پاکسازی کرده‌اند و زمین‌های شکار علفزاری را ایجاد کرده‌اند که جغدها ترجیح می‌دهند. نویسندگان این مطالعه نوشتند که کاهش سطح آب در دوره رومی، دره را به مهد کودک کامل قورباغه تبدیل کرد.

کلارکسون می‌گوید: «آب‌های سیلابی که در حال عقب‌نشینی هستند، استخرها و گودال‌هایی را در این منطقه به جای گذاشته‌اند که برای پرورش قورباغه‌های معمولی مناسب است. سال بعد، آب سیل حتی بیشتر از دره عقب نشینی کرد و استخرها، گودال ها و قورباغه های معمولی را با خود برد.

این مطالعه خاطرنشان کرد که جغدهای گوش کوتاه به ویژه خجالتی هستند و از مناطقی که به طور منظم توسط مردم و سگ ها بازدید می شود اجتناب می کردند. این نشان می‌دهد که رومی‌ها از این بخش از سکونتگاه اجتناب می‌کنند، شاید به این دلیل که مسیر تابستانی دامداری بوده یا به دلیل اهمیت اجتماعی یا آیینی. سکوت حاصل به جغدها اجازه داد تا آنجا خمیده شوند.

میکروفون‌هایی مانند اینها اغلب در ذخایر باستان‌شناسی نادیده گرفته می‌شوند، حتی اگر می‌توانند بینش‌های ارزشمندی از محیط‌های گذشته و تعاملات انسانی با آنها ارائه دهند. برای کلارکسون، درس این است که "مطمئن شوید که هنگام حفاری از حیوانات کوچک نمونه برداری می کنید، زیرا آنها می توانند خیلی بیشتر از آنچه فکر می کنید به شما بگویند، شاید حتی فکر شما را وارونه کنند."

این استخوان‌های کوچک به ظاهر پیش پا افتاده به محقق اجازه می‌دهد تصور کند که این دره در حدود 1800 سال پیش چه شکلی بوده است. کلارکسون می گوید: «سنگ ها، شانه ها، سکه ها و گلدان ها چنین چیزی را به ما نمی دهند. "شاید ما باید یک باستان شناسی جغدها و قورباغه ها و همچنین مردم را در نظر بگیریم!"

توسط نویسنده ما Sandee Oster، ویرایش شده توسط Sadie Harley برای شما نوشته شده و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است - این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

پل کلارکسون و همکاران، دیدگاه یک جغد: درهم تنیدگی انسان و حیوان در لبه فنس رومی، باستان شناسی محیطی (2026). DOI: 10.1080/14614103.2026.2746302

کاندیدای دکترای باستان شناسی در ویت واترسرند. نویسنده علم برای Science X و وبلاگ نویس باستان شناسی. تحقیقات میدانی در آفریقای جنوبی نمایه کامل →

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →