تحقیقات نشان می‌دهد که کوره‌های تمیزتر آجر، آلودگی را کاهش می‌دهند، اما دستاوردها به دست کارگران نمی‌رسد

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تغییرات نسبتا ساده در نحوه عملکرد کوره های آجرپزی سنتی در بنگلادش می تواند آلودگی را کاهش دهد، در مصرف سوخت صرفه جویی کند و کیفیت آجر تولیدی آنها را بهبود بخشد.

اما تحقیقات نشان داده است که این افزایش بهره وری به شرایط بهتر برای افرادی که کار را انجام می دهند، تبدیل نمی شود. این یافته‌ها از یک تلاش تحقیقاتی چند ساله شامل نینا بروکس، استادیار دانشکده محیط‌زیست و پایداری U-M و عضو هیئت علمی وابسته مرکز مطالعات جنوب آسیا به دست آمده است.

این تحقیق با یک سوال آغاز شد: آیا صنعتی که برای رشد سریع شهری بنگلادش ضروری است و همچنین منبع اصلی آلودگی هوا است، می‌تواند بدون نیاز به سرمایه‌گذاری گران‌قیمت از صاحبان کوره در فناوری جدید پاک‌تر شود؟

پاسخ دلگرم کننده بود. اما این منجر به یک سوال سخت‌تر شد: اگر تولید پاک‌تر باعث بهره‌وری و سودآوری بیشتر مشاغل نیز می‌شود، آیا کارگران در این دستاوردها سهیم هستند؟ در کوتاه مدت، محققان دریافتند که این کار را نکردند.

بنگلادش چهارمین تولیدکننده بزرگ آجر در جهان است. تقریبا 8000 کوره سنتی بیش از 90 درصد مصرف داخلی آجر کشور را تامین می کند. آجرسازی همچنین با انتشار قابل توجه کربن و ذرات ریز یا PM2.5 مرتبط است که به بحران بهداشت عمومی جهانی کمک می کند. آلودگی هوا عامل 4.9 میلیون مرگ زودرس در جهان است، اما 32 درصد از این مرگ و میرها در جنوب آسیا رخ می دهد.

برای بروکس، این تحقیق نقطه اوج حدود هشت سال کار است که در دوران تحصیل در مقطع دکترا آغاز شد. همراه با همکارانش، او ابتدا برای درک خود صنعت، نقشه‌برداری کوره‌ها با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای و یادگیری ماشینی، بررسی مقررات و مطالعه اثرات سلامتی بر جوامعی که در باد باد زندگی می‌کنند، کار کرد. آن کار همچنین محدودیت‌های تنظیم مکان کوره‌های آجرپزی را به تنهایی نشان داد.

بروکس گفت: بنگلادش یکی از پرجمعیت ترین کشورهای جهان است. جابجایی کوره های آجرپزی از تمام مدارس، مراکز بهداشتی و درمانی و مراکز شهری که ممکن است در اثر آلودگی آسیب ببینند، امکان پذیر نیست.

محققان در عوض شروع به بررسی این موضوع کردند که آیا کوره های موجود می توانند کارآمدتر عمل کنند یا خیر.

تیم با همکاری صاحبان کوره، مدیران و کارگران، مجموعه ای از تغییرات عملیاتی نسبتا متوسط ​​را معرفی کرد. اینها شامل تغذیه مداوم زغال سنگ به داخل کوره و تغییر نحوه چیدمان آجرها بود تا هوا بتواند به طور موثرتری گردش کند. اقدامات دیگر باعث کاهش اتلاف حرارت شد. هیچ یک از صاحبان آنها را ملزم به تعویض کوره های خود یا خرید تجهیزات عمده جدید نمی کند.

پس از آزمایش این روش در یک پایلوت کوچک، محققان آن را در صدها کوره در بنگلادش گسترش دادند. نتایج منتشر شده در Science نشان داد که ارائه آموزش و پشتیبانی فنی در مورد این شیوه ها باعث کاهش مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای می شود و در عین حال هزینه سوخت را کاهش می دهد و تولید آجرهای با کیفیت بالاتر را افزایش می دهد. در سراسر کوره های اختصاص داده شده به مداخله، مصرف انرژی حدود 10.5٪ کاهش یافت. انتشار دی اکسید کربن حدود 171 تن در هر کوره در طول یک فصل پخت کاهش یافت، در حالی که انتشار PM2.5 حدود 0.45 متریک تن کاهش یافت.

این اثرات در میان کوره‌هایی که این شیوه‌ها را به دلیل مداخله اتخاذ کردند بیشتر بود: مصرف انرژی حدود 23 درصد کاهش یافت در حالی که انتشار دی اکسید کربن و PM2.5 تقریبا 20 درصد کاهش یافت. منافع اقتصادی نیز مهم بود. صاحبان کوره ها برای سوخت کمتر هزینه می کردند و سهم بیشتری از آجرهای با کیفیت بالاتر تولید می کردند.

هنگامی که محققان فصل شلیک بعدی را بازگشتند، پذیرش از بین نرفت. در واقع افزایش یافته بود.

بروکس گفت: «از آنجایی که تغییرات از نظر اقتصادی برای مالکان مفید است، آنها انگیزه زیادی برای ادامه دنبال کردن آنها داشتند.

برای صنعتی که در آن ارتقاء فناوری گران قیمت ممکن است تامین مالی و مقررات زیست محیطی دشوار باشد، نتایج راه دیگری را پیشنهاد کردند: پاک‌تر کردن تولید موجود در حالی که به مالکان دلیل مالی برای حفظ تغییرات ارائه می‌دهند.

اما در این تحقیق سوال دیگری وجود داشت: وقتی بهره‌وری افزایش می‌یابد چه کسی سود می‌برد؟

آجرسازی در بنگلادش به نیروی کار بزرگ و عمدتا غیررسمی بستگی دارد. ترتیبات کار می تواند شامل بدهی، پیش پرداخت، ساعات طولانی، تحرک محدود کارگران و شرایط خطرناک باشد. محققان می خواستند بدانند که آیا تولید کوره ها باعث بهبود زندگی کارگران می شود یا خیر. مطالعه همراه آنها که در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شد، 246 کوره را در بخش Khulna بنگلادش بررسی کرد و شامل مصاحبه خصوصی با 1442 کارگر بود.

این مطالعه شواهد گسترده ای از شرایط کاری بد و اجباری پیدا کرد. 70 درصد از کارگران کمبود تجهیزات حفاظت فردی را گزارش کردند، در حالی که 71 درصد گفتند که قرارداد کار رسمی ندارند. چهل و دو درصد آزادی حرکت یا ارتباطات محدود را گزارش کردند.

علاوه بر این، در نزدیک به نیمی از کوره های مورد مطالعه، حداقل 1 کارگر از هر 6 کارگر با تعاریف وزارت امور خارجه ایالات متحده از قاچاق کار مطابقت دارد. در تمام کوره‌های این مطالعه، محققان نرخ قاچاق را تقریبا 20 درصد دریافتند. کارگران بزرگسال همچنین کار کودک را در بیش از 70 درصد کوره‌های این مطالعه گزارش کردند که بیشتر موارد گزارش شده مربوط به کودکان 14 تا 17 ساله بود.

در مقابل آن پس زمینه، محققان بررسی کردند که آیا مداخله بهره وری باعث تغییر شرایط کاری شده است یا خیر. به وضوح اقتصاد تولید را تغییر داد. هزینه سوخت 9.6 درصد کاهش یافت در حالی که کیفیت آجر 8.1 درصد افزایش یافت. اما محققان هیچ بهبودی مشابهی را در قاچاق نیروی کار، کار کودکان، دستمزد، سلامت یا شرایط کار مشاهده نکردند، حتی اگر تغییرات در طول دوره مطالعه امکان پذیر بود.

نتیجه این فرضیه اقتصادی آشنا را به چالش می‌کشد، که وقتی کسب‌وکارها مولدتر می‌شوند، برخی از این دستاوردها در نهایت از طریق دستمزدهای بالاتر یا شرایط بهتر به کارگران می‌رسد. در بازارهای کار که توسط اجبار و قدرت چانه زنی محدود کارگران شکل گرفته است، محققان دریافتند که این فرآیند را نمی توان فرض کرد.

از نظر بروکس، یافته های این دو مطالعه به هم مرتبط هستند. اولی نشان داد که تغییرات عملیاتی نسبتا متوسط ​​می تواند کوره ها را تمیزتر و بهره وری تر کند. دومی محدودیت‌هایی را نشان می‌دهد که بهره‌وری به تنهایی می‌تواند حداقل در کوتاه‌مدت برای کارگران انجام دهد.

گرانت میلر، استاد پزشکی در دانشگاه استنفورد گفت: "در بسیاری از کشورها، نه فقط بنگلادش، قوانین کار به سختی اجرا می شود، به ویژه در بخش های غیررسمی. بنابراین، یافتن راه های دیگری برای محافظت از کارگران در برابر استثمار بسیار مهم است." "مطالعه ما نشان می دهد که ما نمی توانیم برای انجام این کار به تنهایی به دستاوردهای بهره وری اعتماد کنیم، حداقل نه در کوتاه مدت. یافتن رویکردهایی که فراتر از مقررات کار می کنند، هدف اصلی تحقیقات در حال انجام ما است."

محققان به گسترش کار خود از جمله در مناطق اطراف داکا ادامه دادند. در آنجا با پازل دیگری مواجه شدند. اتخاذ شیوه های تولید پاک کننده به طور قابل توجهی کمتر از آنچه در خولنا بود بود. بروکس گفت، با این حال، در میان کوره هایی که آنها را پذیرفته اند، اثرات آن بر مصرف سوخت و انتشار گازهای گلخانه ای قابل مقایسه است.

او گفت: «بنابراین، ما شاهد تردید بیشتری هستیم. اما به محض اینکه آنها را قبول کنند، ما مزایای مشابهی را می بینیم."

چرا مالکان در برابر تغییری که می تواند در هزینه آنها صرفه جویی کند مقاومت می کنند؟ Sameer Maithel، کارشناس فنی ارشد تیم تحقیقاتی، توضیح واحدی در این مورد وجود ندارد و افزود که این تحقیقات ادامه دارد.

کوره ها اغلب در حاشیه های باریک کار می کنند. مالکان ممکن است تمایلی به تغییر رویه‌هایی که قبلا کارآمد هستند، نداشته باشند، حتی زمانی که یک رویکرد متفاوت می‌تواند آنها را سودآورتر کند. آنها همچنین با نوسان قیمت زغال سنگ، عدم اطمینان در مورد تقاضا برای آجر و یک محیط نظارتی غیرقابل پیش بینی روبرو هستند. این فشارها می‌تواند کسب‌وکارها را محتاط‌تر کند تا اینکه تمایل بیشتری به آزمایش داشته باشند.

شرایط جغرافیایی و محلی نیز اهمیت دارد. تفاوت در اندازه کوره، زمین و شیوه های تولید می تواند همان مداخله را در یک مکان نسبتا ساده و در مکان دیگر دشوارتر کند.

مایتل گفت: "تولید غیررسمی آجر در جنوب آسیا با ابهامات زیادی روبرو است: آب و هوا، قیمت انرژی، تقاضای بازار و مقررات همه به طور غیرقابل پیش بینی تغییر می کنند. بسیاری از صاحبان کوره ها نیز از پشتیبانی فنی و مدیریتی محدودی برخوردار هستند و شرایط از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است." "همه اینها افزایش را آهسته و پیچیده می کند و به تلاش مستمر و اختصاصی نیاز دارد."

این تجربه بر چالش گسترده‌تری برای سیاست‌های زیست‌محیطی و توسعه تاکید می‌کند: اثبات اینکه یک راه‌حل کار می‌کند با درک اینکه آیا می‌تواند در مقیاس کار کند یا خیر متفاوت است.

این یافته که دستاوردهای بهره وری شرایط کاری را بهبود نمی بخشد، پژوهش را به سمت دیگری سوق داده است. بروکس و همکارانش اکنون در حال آزمایش مداخلاتی هستند که مستقیما نیازهای کارگران را هدف قرار می دهند.

در آخرین فصل آجرسازی، تیم با اقداماتی که از طریق آزمایشی و گفتگو با کارگران انجام شده بود، به کوره‌های خولنا بازگشت. آنها به مالکان توصیه کردند تجهیزات حفاظتی مانند ماسک برای کارگرانی که زغال سنگ خرد می کنند، عینک و کفش های محافظ برای کارگران آتش نشانی، و محافظ سر برای افرادی که آجر حمل می کنند، و همچنین امکانات بهداشتی و آشپزی، مکان های استراحت سایه دار، دسترسی به آب تمیز، آگاهی از استرس گرمایی و اطلاعات در مورد کار کودکان تهیه کنند.

محققان انتظار مقاومتی از سوی صاحبان کوره داشتند، اما دریافتند که بسیاری از آنها آماده بهبود هستند.

محمد سعید منیم، مسئول تحقیقاتی در مرکز تحقیقات سیستم‌های بهداشتی و جمعیتی در بخش تحقیقات بین‌المللی بنگ‌رشته گفت: "هیچ یک از مالکانی که من با آنها مصاحبه کردم مخالفتی با بهبود شرایط کارگران نداشتند، اگرچه برخی با اجزای خاص مخالف بودند. آنها هزینه را در مقایسه با هزینه‌ای که برای راه‌اندازی یک کوره خرج می‌کنند ناچیز می‌دانستند. همانطور که می‌گویند، اگر کارگران به دلیل آن کار بهتری انجام دهند، ارزش انجام آن را دارد."

برای بروکس، پیشرفت تحقیق مهم بوده است. کار با مستندسازی مقیاس و پیامدهای زیست محیطی آجرسازی آغاز شد. به سمت آزمایش یک راه حل عملی حرکت کرد، سپس به سمت درک اینکه چرا پذیرش از مکانی به مکان دیگر متفاوت است و اینکه آیا دستاوردهای اقتصادی شامل کارگران می شود یا خیر. به طور فزاینده ای این سوال مطرح می شود که چه کاری باید انجام شود در حالی که آنها این کار را نمی کنند.

گرانت میلر و همکاران، دستاوردهای بهره وری و شرایط کار در بازارهای کار اجباری: شواهد تجربی از بخش آجر بنگلادش، مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (2026). DOI: 10.1073/pnas.2528388123

اطلاعات مجله: علوم، مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →