تحقیقات نشان می دهد یک پرنده زیبای هیمالیا به دلیل فعالیت های انسانی صدای خود را تغییر می دهد

مونال نر دارای پرهای سبز، آبی و مسی متمایز است

دو مطالعه توسط محققان هندی نشان می‌دهد که افزایش شدید فعالیت‌های انسانی بر نحوه زندگی و ارتباط پرندگان هیمالیا تأثیر می‌گذارد.

مونال، قرقاول بومی جنگل های کوهستانی هیمالیا، عمیقا در فرهنگ، فولکلور و هویت منطقه بافته شده است. مونال چشم نواز - نر دارای پرهای سبز، آبی و مسی متمایز است - پرنده دولتی ایالت اوتاراکند هند و پرنده ملی نپال است که نشان دهنده اهمیت فرهنگی آن در سراسر هیمالیا است.

اما مطالعات نشان می‌دهد که توسعه زیرساخت‌ها و گردشگری زیستگاه آن را تحت فشار قرار داده‌اند، در حالی که افزایش سر و صدا نحوه ارتباط آن با همسران و رقبای احتمالی را تغییر می‌دهد.

محققان از اوتاراکند دو مطالعه جداگانه را طی پنج سال انجام دادند که تهدیدات کلیدی برای پرنده را مشخص کردند.

یک مطالعه نشان داد که پرندگان مجبور می شوند در کوهستان ها بالاتر حرکت کنند زیرا زیستگاه طبیعی آنها در مراتع آلپ بالای خط درخت شلوغ می شود. دیگری می گوید که مونال در حال تغییر گام خود است تا از سر و صدای انسان در یک دره شلوغ جلوگیری کند.

"این دو مطالعه هشدار مفیدی برای سایر گونه های آسیب پذیرتر می دهد - اگر مونال مجبور شود هم صدا و هم آدرس خود را تغییر دهد، گونه های حساس تر چگونه واکنش نشان می دهند؟" ویشال سینگ، یک متخصص محیط زیست که روی مسائل زیست محیطی و آب و هوا در هیمالیا کار می کند، می گوید.

دکتر راجیو لوچان، محقق اصلی هر دو مطالعه، به بی‌بی‌سی گفت که آنها مطالعه مونال را انتخاب کردند زیرا این پرنده دارای محدوده زیستگاهی باریکی است - به صورت فصلی بین منطقه کوهستانی پایین - یک کمربند اکولوژیکی موجود در دامنه‌های پایین کوه‌ها - و مناطق کوهستانی مرتفع حرکت می‌کند. او می‌گوید که این موضوع آن را به یک شاخص کلیدی سلامت اکوسیستم در شمال غربی هیمالیا تبدیل می‌کند.

لوچان گفت: "اگر گونه در این منظره خاص با مشکلاتی روبرو باشد، ممکن است این احتمال وجود داشته باشد که اختلالات زیست محیطی بر سایر پرندگان نیز تاثیر بگذارد."

مونال که در ارتفاعات هیمالیا یافت می شود، در مراتع آلپ بالای جنگل ها زندگی می کند

به گفته محققان، این مونال را می توان به عنوان پایه ای برای سلامت اکوسیستم شکننده هیمالیا در نظر گرفت که به دلیل گردشگری غیرقانونی و شهرنشینی شدید به نقطه اوج رسیده است.

در حالی که این منطقه با توجه به مناظر منظره و تنوع زیستی خود همواره گردشگران، کوهنوردان و محققان را به خود جلب کرده است، گسترش سریع زیرساخت ها در دهه گذشته مکان های بیشتری را در دسترس قرار داده است و باعث افزایش گذر و اختلال در حیات وحش شده است. این، همراه با فشارهای انسانی فزاینده، نشان می دهد که تغییرات آب و هوایی به عنوان تهدید بزرگ دیگری برای تنوع زیستی آسیب پذیر منطقه در حال ظهور است.

سینگ گفت: «عوامل زیادی در بازی وجود دارد، اما در سطح وسیع‌تر، مشکل این است که توسعه اقتصادی منطقه با یکپارچگی اکولوژیکی آن همسو نیست.

هیمالیا سریعتر در حال ذوب شدن است - و اقتصاد هند در خطر است

چرا دیدن هیمالیاهای قدرتمند سخت تر و سخت تر می شود

طبق اولین مطالعه، پیش‌بینی می‌شود که تغییرات اقلیمی به کوچک شدن و بی‌ثباتی زیستگاه مونال هیمالیا در سراسر هیمالیاهای هند تا سال 2100 تحت چند سناریو آب و هوایی ادامه دهد.

در حال حاضر، این پرندگان در مراتع آلپ، واقع در ارتفاعات کوه های بالای جنگل ها، که برخی از مهم ترین چراگاه های فصلی هیمالیا و زیستگاه های غنی از تنوع زیستی را تشکیل می دهند، یافت می شوند.

محققان مدل کردند که چگونه تغییرات آب و هوایی می تواند زیستگاه مناسب مونال را در سراسر منطقه هیمالیا هند در ایالت های اوتاراکند و هیماچال پرادش تغییر دهد. این بر اساس نوع مدل‌های آب و هوای جهانی و سناریوهای انتشار بود که برای ارزیابی‌های هیئت بین‌دولتی تغییرات آب و هوایی (IPCC)، واحد علوم آب و هوای سازمان ملل، استفاده می‌شد.

لوچان گفت: "این پرندگان اکنون به آرامی در هیمالیا به سمت بالا حرکت می کنند، زیرا برف ها در حال آب شدن هستند و پوشش گیاهی در حال رشد است و این منطقه را برای آنها قابل دسترس می کند. به هر حال آنها به سمت بالا رانده می شوند زیرا زیستگاه های طبیعی آنها در مراتع آلپ توسط انسان مورد تجاوز قرار می گیرد."

این مدل فرض می کند که پرنده به شرایط آب و هوایی فعلی که در علفزارهای آلپ در آینده نیز وجود دارد، نیاز دارد، یک فرض معقول اما نه قطعی.

مهاجرت فصلی پرندگان ممکن است به طور فزاینده ای دشوار شود زیرا تغییرات آب و هوایی ممکن است آنها را مجبور کند به ارتفاعات بالاتر روی تپه ها، به مناطق کوچکتر و تکه تکه شده حرکت کنند. این مطالعه می‌گوید که جمعیت آن‌ها در جیب‌های جدا شده پراکنده می‌شود، که شانس تولیدمثل بین گروه‌ها را کاهش می‌دهد و خطر کاهش طولانی‌مدت یا انقراض محلی آن‌ها را افزایش می‌دهد، که در حال حاضر یک تهدید است.

یک مونال نر هیمالیا پرهای رنگین کمانی خود را در طی مراسم خواستگاری با هدف جذب یک زن به نمایش می گذارد.

مطالعه دوم که توسط لوچان، دینش کومار شارما و آناند کومار که در دانشگاه همواتی ناندان باهگونا گرهوال کار می کنند نیز انجام شد، بر تغییرات رفتاری پرنده تمرکز دارد. آنها این مطالعه را در دو دره در پناهگاه گوزن Kedarnath Musk در اوتاراکند - در Chopta، یک نقطه توریستی با ترافیک و بازدیدکنندگان شلوغ، و Madmaheshwar تا حد زیادی آرام، انجام دادند.

آنها بیش از 700 تماس تلفنی را در هر دو سایت با استفاده از میکروفون و دستگاه‌های ضبط غیرفعال ضبط کردند و سپس از آوریل 2023 به مدت یک سال، سطح صدا، طول تماس و سطح نویز پس‌زمینه را اندازه‌گیری کردند.

این مطالعه گفت که پرندگان در محیط های پر سر و صدا به طور مداوم تماس هایی با فرکانس های اوج بسیار بالاتر در مقایسه با پرندگان در زیستگاه های ساکت تر ایجاد می کنند.

محققان تغییرات ظریفی را در گام مونال پیدا کردند که می‌توان آن را با دستگاه‌های ضبط تشخیص داد، اما ممکن است توسط گوش انسان مورد توجه قرار نگیرد.

لوچان گفت: «این به این معنی نیست که این گونه دچار تغییر دائمی یا تکاملی در فرکانس صوتی خود شده است؛ بلکه یافته‌های ما نشان‌دهنده انعطاف‌پذیری رفتاری در پاسخ به محیط‌های صوتی مختلف است.

در مقایسه با پرندگان در دره Madmaheshwar، مونال در Chopta همچنین مدت زمان تماس کوتاه‌تری تولید کرد که احتمالا صدای انسان با فرکانس پایین ناشی از ترافیک و ورود گردشگران را کاهش می‌دهد.

تماس پرندگان یکی از پیچیده ترین اشکال ارتباط مبتنی بر صدا در دنیای طبیعی است و تغییرات قابل توجهی می تواند از جمله در موفقیت جفت گیری آنها اختلال ایجاد کند.

آنجل پراکاش، استاد سیاست عمومی در دانشگاه FLAME و مشارکت‌کننده گزارش‌های IPCC، می‌گوید: «زمانی که گونه‌ای باید صدای خود را بالا ببرد تا در ترافیک توریستی شنیده شود، یا با شلوغ شدن چمن‌زارها بالاتر برود، نشان می‌دهد که چگونه فشار انسان قوانین زندگی در هیمالیا را بازنویسی می‌کند.

لوچان می گوید که او و تیمش این را یک مطالعه مقدماتی می دانند و امیدوارند که دامنه و عمق آن را گسترش دهند.

این تحقیق با این هشدار همراه است که در مورد پیامدهای اکولوژیکی قطعی نیست و تحقیقات بیشتری مورد نیاز است. اما با هم، این دو مطالعه نشان دهنده استرس اکولوژیکی گسترده تری در سراسر هیمالیا هستند.

پراکاش می گوید: «در گوش دادن به مونال، هیمالیاها را می شنویم که درخواست فضا، سکوت و مراقبت می کنند.