تحلیل علمی جدید در مورد ناهار کلود مونه احتمالا یک پرتره از خود را در ترکیب قبلی نشان می دهد

به مناسبت صدمین سالگرد مرگ کلود مونه در سال 1926، موزه نارنجی و موزه اورسای آثار او را به ترتیب با نمایشگاهی به نام های «کلود مونه، زمان نقاشی» و «زندگی ام را صرف نقاشی می کنم» جشن می گیرند. نمایش Orsay شامل پنج اثر است که اخیرا با چندین افشاگری جدید درباره پدر تمرین امپرسیونیسم مورد بررسی فنی قرار گرفته است.

مهم ترین این بینش جدید مربوط به ناهار مونه (1873) است. قبل از ارائه فعلی آن در اورسی و بازسازی برنامه ریزی شده در سال آینده، یک تیم از دانشمندان حفاظت در مرکز تحقیقات و مرمت موزه های فرانسه (C2RMF) تجزیه و تحلیل فنی را انجام دادند که عمیقا درک ما را از این نقاشی مشهور تغییر داد.

بخشی از مجموعه ای از صحنه های باغی که مونه هنگام اجاره خانه ای در آرژانتوی، حدود 7.5 مایلی شمال غربی پاریس، نقاشی کرده است، ناهار لحظه بعد از غذا را نشان می دهد، زمانی که مهمانان رفته اند و تنها آثاری از حضور آنها باقی مانده است. در این بوم در مقیاس بزرگ (5 فوت و 3 اینچ در 6 فوت و 7 اینچ)، پسر جوان هنرمند ژان در سمت چپ ظاهر می‌شود و همسر اولش کامیل با دوست یا همسایه خود در پس‌زمینه قدم می‌زند. فیگورها به حاشیه رانده می شوند، در حالی که مرکز خالی حس غیبت را ایجاد می کند.

نیمکت خود یک مورب قوی را از طریق ترکیب تشکیل می دهد و ساختار فضایی باغ را تقویت می کند - حداقل این چیزی است که اکنون می بینیم.

با این حال، این اثر فرآیند تحول بسیار پیچیده‌تری را از آنچه وضعیت فعلی آن نشان می‌دهد، پشت سر گذاشت. بررسی های فنی اخیر تغییرات متعددی را در زیر سطح تصویری نشان می دهد. یوهانا سالوانت، دانشمند محیط زیست و محقق دکترا در C2RMF که بخشی از تیمی بود که ناهار را تجزیه و تحلیل کرد، گفت: "خود میز تغییر کرده بود. در مورد چرخ دستی جلوی آن، با مقداری نان و یک لیوان شراب، به سمت راست منتقل شد؛ و بشقاب میوه به همین ترتیب حرکت کرد."

مونه ناهار زمانی که به تجزیه و تحلیل اشعه ایکس ارسال شد. عکس Laurence Clivet/Courtesy C2RMF

اکتشافاتی که از طریق اشعه ایکس انجام شد، تحقیقات بیشتری را با استفاده از عکاسی مادون قرمز ارسالی انجام داد. این تکنیک که شامل نورپردازی یک بوم از پشت است، حضور دو زن نشسته روی نیمکت را تایید کرد. مونه بعدا آنها را با یک سبد و یک چتر تاشو جایگزین کرد. سالوانت گفت: "جزئیاتی که اکنون به صورت گل رز ظاهر می شود، در ابتدا گرد بود و ممکن است به عنوان یک تکه میوه تصور شده باشد. در حالت قبلی، ژان تقریبا پشتش را به سمت بیننده برگردانده بود، در حالی که در ترکیب نهایی او در نمای سه چهارم، مستقیمتر رو به ما نشان داده شده است."

معاینه همچنین دو چهره دیگر را نشان داد، یکی در پنجره و در سمت چپ ترکیب، مردی ریشو که کلاه بر سر داشت و نیم رخ ایستاده بود. ژیل باستیان، متصدی میراث فرهنگی در C2RMF، گفت که مونه "متعاقبا تخت‌های گل را گسترش داد و تقریبا به طور کامل شکل را پوشانید. به نظر می‌رسد که گسترش شاخ و برگ به شیوه‌ای شلتر و تا حدودی متعارف‌تر انجام شده است."

آیا این می تواند یک سلف پرتره باشد؟ مقایسه ای با نقاشی مونه رنوار در باغ او در آرژانتوی (1873) نشان می دهد که. در حال حاضر در مجموعه موزه هنر Wadsworth Atheneum در هارتفورد، کانکتیکات، این نقاشی مونه را نشان می دهد که کلاه نرمی بر سر دارد، اگرچه او در جهت مخالف است. آن رابینز، متصدی نقاشی در موزه اورسی، می‌گوید: «مونه به ندرت خودش را نقاشی کرده است، بنابراین اگر این واقعا یک بازنمایی از خود باشد، یک کشف بزرگ خواهد بود.

سیلوی پاتری، متصدی ارشد اورسی، گفت: «حضور احتمالی خود مونه، این اثر را در سنت دیرینه هنرمندانی قرار می‌دهد که خودشان را در ترکیب‌هایشان، اغلب با احتیاط و در حاشیه صحنه وارد می‌کنند».

با این حال، به گفته رابینز، در این مرحله، شناسایی یک فرضیه باقی مانده است، او خاطرنشان کرد که تحقیقات هنوز ادامه دارد: "ما برای رسیدن به انتهای این اکتشافات به زمان نیاز داریم."

نمایی از بررسی نور ارسالی مادون قرمز از ناهار مونه. عکس Laurence Clivet/Courtesy C2RMF

چرا مونه این چهره ها را ترسیم کرد؟ یکی از توضیحات احتمالی مربوط به شرایطی است که او این اثر را در دومین نمایشگاه امپرسیونیست در سال 1876 تحت عنوان تابلوی تزئینی ارائه کرد. در آن زمان، او مشکلات مالی را تجربه می کرد و فعالانه به دنبال حامیان بود. رابینز می‌گوید: «پوشاندن فیگورها ممکن است به خنثی‌تر کردن نقاشی و سازگاری بیشتر آن به عنوان یک شی تزئینی کمک کرده باشد.

اگر اینطور بود، این استراتژی ممکن بود موفقیت آمیز باشد. ارنست هوشده، اولین مالک Impression، Sunrise (1872) که نام این جنبش را به خود اختصاص داد، ممکن است ناهار را در نمایشگاه 1876 دیده باشد. این برخورد ممکن است به تصمیم او کمک کرده باشد که بلافاصله پس از آن، مونه را مأمور ساخت یک چرخه تزئینی چهار پانل برای قلعه خود در Montgeron کند.

این امکان نور جدیدی را بر روی عملکرد مونه در دهه 1870 می افکند، زیرا او در آغاز کار در حالت امپرسیونیستی، به ویژه در فضای عمومی بود و آنچه را که در مقابل خود می دید به بوم ترجمه می کرد. در عوض، ناهار فرآیند پیچیده‌تر و آزمایشی‌تری را نشان می‌دهد: مونه بارها بوم را بازسازی کرد، شکل‌ها را تغییر مکان داد، اشیاء را اصلاح کرد و تعادل ترکیب را به شدت تغییر داد. او به دور از اینکه یک نقاش کاملا خودانگیخته باشد، بیشتر ترکیبات خود را از طریق مداخلات متوالی ساخته و اصلاح می کند.

کلود مونه، سرخابی، 1868-1869. عکس توماس کلوت/Curtesy C2RMF

نمایی از بررسی نور ارسالی مادون قرمز از Magpie مونه. عکس Laurence Clivet/Courtesy C2RMF

این جنبه از عملکرد او را می توان در دو اثر دیگر نیز مشاهده کرد که آن ها نیز تحت تحلیل تکنیکال توسط C2RMF قرار گرفتند. سرخابی (1868-1869) در ابتدا ردیفی از سه خانه را قبل از اینکه یکی از آنها با پرنده در مرکز ترکیب جایگزین شود، به تصویر می‌کشید، در حالی که بررسی بیشتر نشان داد که مونه پس از تصادف، زنان در باغ (1866) را با دوختن بوم به هم تعمیر کرده بود. (بر اساس گزارش ها، مونه برای اتمام کار دوم، سنگری در باغ حفر کرد تا بتواند خود را به اندازه کافی پایین بیاورد تا به بالای بوم آن برسد.)

در مورد ناهار، قرار است در اواخر سال 2027 بازسازی شود و فرصت بیشتری برای بررسی تاریخچه مادی آن ارائه شود. تا آن زمان، کسانی که کنجکاو هستند درباره پیشرفت امپرسیونیست به عنوان یک هنرمند بیشتر بیاموزند، می‌توانند به «من زندگی خود را با نقاشی گذراندم» اورسی مراجعه کنند، که به هر دهه از کار مونه می‌پردازد و با آثاری مانند زنان در باغ و سرخابی شروع می‌شود. علاوه بر این، ناهار، و همچنین دو اثر دیگر که اخیرا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌اند، The Thaw at Vétheuil (حدود 1880s) و Cathedral (1892-1893) است.

پاتری گفت: «در حالی که موزه مارموتان مونه بزرگترین مجموعه آثار مونه را از نظر تعداد در اختیار دارد، موزه اورسای جامع ترین مجموعه را در خود جای داده است، به این معنا که مراحل مختلف حرفه او و تغییرات تکنیکی او را پوشش می دهد.»