«تخت»، «خسته»، «بدبین»: کیوی‌های غم‌انگیز غیرمعمول سخت‌ترین انتخابات نیوزیلند در سال‌های اخیر را برگزار کردند.

انتخابات نیوزلند "خیلی نزدیک به زمان مناسب" - پس چه کسی برنده شد؟

نیوزیلند در حالی به دولت جدید رأی داد که مه روز شنبه پایتخت ولینگتون را خفه کرد - و حال و هوای آن به اندازه هوای خاکستری ملموس بود.

ایموگن ولاتگر 21 ساله می گوید: «بسیار صاف است. "این نوع بی تفاوتی و کمی ترس وجود دارد."

سیمون 28 ساله اذعان می کند: "خسته. فکر می کنم همه ما خسته شده ایم."

مردی در حدود 40 سالش با خجالت اعتراف می کند: "من حتی رای ندادم." او توضیح می‌دهد که نمی‌توانست خودش را به علامت زدن هیچ یک از کادرها بیاورد و از گپ زدن بیشتر خودداری کرد.

یکی دیگر از رأی‌دهندگان می‌گوید: «ولینگتون کمی حباب است.

اما نظرسنجی ها نشان می دهد که این یک احساس فراگیر در سراسر کشور است: خلق و خوی ملی پایین است و ایمان به سیاست حتی پایین تر است.

یک مطالعه اخیر نشان داد که بیش از نیمی از کشور دیگر آن را به عنوان سرزمین فرصت نمی بینند، در حالی که بخش مشابهی نگران هستند که آینده حتی بدتر به نظر برسد.

بسیاری از کیوی ها احساس می کنند اقتصاد ویران شده است، هیچ شغلی وجود ندارد، هزینه های زندگی بسیار بالا رفته است، احساس اجتماعی که منبع غرور ملی بود در حال از بین رفتن است و هیچ حس پیشرفت واقعی در راه حل های سیاسی وجود ندارد.

تعداد بی‌سابقه‌ای از آن‌ها کشتی را در جستجوی آینده‌ای روشن‌تر در جای دیگر رها می‌کنند.

انتخابات روز شنبه همچنین شاهد بود که تعداد رای دهندگانی که دو حزب اصلی را ترک کردند، بی سابقه بود و هیچ یک از آنها اختیار مشخصی نداشتند.

اما اوج‌های جدیدی را برای احزاب در سراسر طیف به ارمغان آورد: سبزهای متمایل به چپ، حزب قانون آزادی‌خواه جناح راست و حزب فرصت میانه‌رو - که این حزب پیش از این هرگز کرسی در پارلمان کسب نکرده بود، اما اکنون می‌تواند توازن قوا را با ۷ نفر حفظ کند.

حزب فرصت می گوید که مایل است با هر یک از احزاب اصلی همکاری کند

کویلا وونگ، رهبر شوریده حزب در شب انتخابات به کیویس گفت: "شما به تغییر سیاست نیوزلند برای همیشه رای دادید." من شخصا وارد این موضوع شدم زیرا از سرعت کند تغییر ناامید شده بودم.

احتمالا هفته‌ها طول می‌کشد تا دقیقا بدانیم چه کسی ائتلاف حکومتی را تشکیل می‌دهد و چه معاملاتی برای تشکیل آن انجام شده است.

اما این تنها اولین چالش از بسیاری از چالش‌هایی است که هر کسی که نخست‌وزیر بعدی یک کشور بر سر دوراهی است، با آن مواجه است.

برای مدت طولانی، این کشور به عنوان سرزمین شیر و عسل - به معنای واقعی کلمه - برای کسانی که سخت کار می کردند در نظر گرفته می شد و مردم آن در بین مثبت ترین ها در جهان رتبه بندی می شدند.

پروفسور رابرت مک کالوخ، پروفسور دانشگاه اوکلند، می‌گوید: یک شغل رضایت‌بخش، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی با کیفیت، و شبکه نزدیک از خانواده و دوستان - که تحقیقات نشان می‌دهد سه عنصر مهم سازنده یک زندگی شاد هستند - همگی برای این کار وجود داشتند.

رهبر جهان در مطالعه اقتصاد شادی به بی بی سی می گوید: «سبک زندگی خوب بود. "شما پردرآمدترین نبودید، اما می توانستید به خوبی از پس آن بربیایید."

بسیاری از جوانان مانند مایکل داوسون (سمت چپ) احساس می کنند که نمی توانند جلوتر باشند

بسیاری از کسانی که با بی‌بی‌سی صحبت می‌کردند، گفتند که روند نزول این کشور در طول همه‌گیری کووید به یک شیرجه سرعت می‌بخشد.

بیکاری اکنون به بالاترین حد خود در 11 سال اخیر رسیده و در حال افزایش است. برای کیوی های زیر 24 سال، اوضاع در سه دهه گذشته به این بدی نبوده است: مشاغل آنقدر کمیاب هستند که از هر سه یک نفر یا نمی توانند کار کافی داشته باشند یا اصلا کار ندارند.

مایکل داوسون می‌گوید هر کاری که فکر می‌کرد باید انجام دهد انجام داد: مدرسه را تمام کرد، حرفه‌ای خواند و مدرک تحصیلی گرفت و برای ده‌ها شغل درخواست داده است.

اما الان یک سال می گذرد و بازار کار آنقدر وخیم است که حتی یک مصاحبه هم نداشته است.

این جوان 20 ساله می‌گوید: "ممکن است. خیلی... من با طرز فکرم [درباره آینده] در حال حاضر بدبین هستم."

زینب علی، مدیر اجرایی خدمات پشتیبانی Youth Inspire، هرگز تقاضا را به این اندازه بالا ندیده است، و لیست انتظار برای کارگاه های کمک به اشتغال آن به صدها نفر می رسد.

جوانانی که از درهای خود در حومه ولینگتون عبور می کنند، مأیوس شده اند.

"چیزهایی که گاهی اوقات از عموی بدخلق همه در اطراف میز کریسمس می شنیدیم، جوانان ما اکنون شروع به بازخوردهای مشابهی به ما می کنند: "چه فایده ای دارد؟"

سام می گوید که او با رفتن به استرالیا معاشقه شده است

در همین حال، قبوض برق خانگی به شدت افزایش یافته است که بخشی از آن ناشی از شوک های عرضه جهانی است. نیوزلند یکی از کم‌هزینه‌ترین مکان‌های روی زمین برای اجاره یا خرید خانه است. تورم بالا به این معنی است که هر دلار باید بیشتر ادامه یابد.

این کشور جزیره‌ای غذای کافی برای تغذیه جمعیت خود را هشت برابر تولید می‌کند، اما حدود یک چهارم بزرگسالان وعده‌های غذایی خود را حذف می‌کنند، زیرا قیمت مواد غذایی – که توسط یک سوپرمارکت تعیین شده است – در میان بالاترین قیمت‌ها در جهان توسعه‌یافته است.

و سرفصل‌ها مملو از بحران‌های مراقبت‌های بهداشتی است: لیست‌های انتظار طولانی، کمبود کارکنان مزمن، زیرساخت‌های بهداشتی از هم پاشیده و هزینه‌های صعود برای بیماران. تعداد کمی از داستان ها وضعیت سیستم را به تصویر می کشند مانند مرگ مردی که پس از 9 ساعت انتظار در ژوئیه در توالت اورژانس سقوط کرد.

لوک اولدفیلد، دانشمند علوم سیاسی، از دانشگاه ویکتوریا ولینگتون، می‌گوید: «بخشی از مردم با مشکلات واقعی مادی مواجه هستند... و سپس بخش دیگری از نیوزلندی‌ها کاملا نگران هستند که بعدی باشند».

بحث های عمومی دو قطبی فزاینده - پیرامون موضوعاتی مانند حقوق مائوری و معاهده Waitangi، مراقبت های بهداشتی برای LGBT+ و مهاجرت - بر بار ذهنی بسیاری در آن جوامع افزوده است.

دکتر لارا گریوز که در زمینه سیاست بومی مطالعه می کند، می گوید: «چند گروهی احساس می کردند که از آنها به عنوان یک فوتبال سیاسی استفاده می شود.

این طوفان کامل روزانه حدود 180 نفر را به ترک کشور سوق می دهد - مهاجرتی بی سابقه که خانواده ها را از هم جدا می کند، جوامع را کوچک می کند و استخرهای استعداد را تخلیه می کند.

خواهر و برادر سام و امیلی به بی بی سی می گویند که آنها نیوزلند را دوست دارند اما پیدا کردن دلایل ماندن برایشان سخت است. دوستان آنها به طور دسته جمعی می روند و حتی والدین آنها به فکر مهاجرت به استرالیا افتاده اند.

سام می‌گوید: «فقط به خاطر رفتن به استرالیا پاداش دریافت نمی‌کنید، بلکه به‌خاطر ماندن در اینجا به‌طور جدی تنبیه می‌شوید».

اگرچه هنوز بخش‌های بزرگی از کشور وجود دارد که احساس متفاوتی دارند.

استیو مورتون می‌گوید در بزرگ‌ترین گاوداری کشور در شهر فیلدینگ، جایی که کشاورزان از سراسر جزیره گرد هم آمده‌اند، سال گذشته بهترین سالی بود که او در 30 سال زندگی حرفه‌ای خود داشته است.

او می‌افزاید که صنعت کشاورزی - که حدود 3 درصد از تولید ناخالص داخلی نیوزیلند را تشکیل می‌دهد - تحت طرح کاهش انتشار آلاینده‌های قبلی دولت کارگر با مشکل مواجه بود، اما تحت رهبری حزب ملی به گوشه‌ای برگشته است.

او بر این باور است که بقیه اقتصاد نیز همین روند را دنبال خواهند کرد.

ما از آن زمان‌هایی گذشتیم که در آن می‌پرسید «آینده کجاست؟»

"آنچه کمک می کند داشتن یک دولت باثبات است... [و] به نگرش مثبت منتهی می شود - قدردانی از اینکه آنچه دارید واقعا مشکلی ندارد."

بسیاری از این مسائلی که بر نیوزلند تأثیر می‌گذارند، روندهای جهانی هستند - و این غیرقابل انکار است که استاندارد زندگی کیوی از بسیاری دیگر بهتر است.

اما این مسائل تأثیر مخربی بر هویت ملی آن دارد.

هلن کلارک، که از سال 1999 تا 2008 نخست وزیر بود، به بی بی سی می گوید: «این منجر به بحران اعتماد در مورد اینکه نیوزلند چیست و به کجا می رود، می شود.

بنیاد او هر سال درباره انسجام اجتماعی از نیوزلندی‌ها نظرسنجی می‌کند و جدیدترین گزارش آن نشان می‌دهد که کیوی‌ها - به‌ویژه جوانان - نسبت به یک نسل قبل بسیار منزوی‌تر احساس می‌کنند، نگرش‌ها نسبت به چندفرهنگ‌گرایی بدتر شده و مردم امیدوارتر شده‌اند.

ایمان به نهادها و رهبران چرخشی هشداردهنده پیدا کرده است: از هر پنج نیوزلندی فقط دو نفر به دولت برای انجام کار درست اعتماد دارند، در حالی که کمتر از نیمی از کشور به دادگاه ها اعتماد دارند.

کلارک می‌گوید: «این احساس وجود دارد که واقعا کسی نیست که اهمیت دهد.

کریستوفر لوکسون، رهبر حزب ملی، به دنبال یک دوره دوم ریاست جمهوری است

تحولی که جاسیندا آردرن، نخست وزیر سابق حزب کارگر در زمان انتخاب شدنش در سال 2017 در مورد مسائلی مانند مراقبت های بهداشتی و مسکن وعده داده بود، هرگز محقق نشد. بسیاری از دستاوردهای دیگر - برای مثال اصلاحات پیشرو در زمینه سیگار کشیدن، سیاست های کاهش انتشار گازهای گلخانه ای یا ابتکارات زبان مائوری - توسط جانشینان او شکسته شده است.

میراث او تحت تسلط تصمیمات قطبی کننده کووید است، همانطور که کریس هیپکینز، وزیر بهداشت قبل از 8 ماه مسئولیتش پس از استعفای آردرن، وزیر بهداشت بود.

حزب ملی در سال 2023 با وعده "بازگرداندن کشور ما به مسیر" و بازسازی اقتصاد به قدرت رسید.

گرانت دانکن، مفسر سیاسی، می‌گوید: «باید بگویید که آنها موفقیت بسیار محدودی داشته‌اند. و دولت لوکسون تنها می تواند دولت قبلی را برای مدت طولانی مقصر بداند.

نشنال اصلاحات اساسی آموزش و پرورش را که وعده داده بود ارائه کرد، اما بزرگترین لحظه دوران تصدی آنها، هیکوی عظیم - راهپیمایی اعتراضی - به رهبری مائوری بر سر لایحه نامحبوب شریک ائتلافی خود برای تعریف مجدد پیمان Waitangi بود. و سپس دو چالش رهبری که کریستوفر لوکسون در شش ماه گذشته با آنها مبارزه کرد، پیش آمد.

کریس هیپکینز، نخست‌وزیر سابق، از ژانویه 2023 رهبر حزب چپ میانه کارگر نیوزلند بوده است.

این احساس وجود دارد که حزب کارگر جاه طلبی بیش از حد داشت، بسیاری از آنها پرهزینه و محقق نشدند، در حالی که نشنال به اندازه کافی کافی نیست، زیرا زمان و تلاش زیادی را صرف مبارزه با جناح خود کرده است.

هر دو دولت می گویند که برنامه های آنها برای کشور به دلیل بحران های خارج از کنترل آنها - مانند کووید، جنگ ایران و تضاد تجاری ایالات متحده، متوقف شده است.

اما دانکن می‌گوید که این کار رای دهندگان را قطع نمی‌کند. او هرگز کشور را به این شکل ندیده بود: "هیچ یک از احزاب نتوانسته اند یک رهبر واقعا قوی و الهام بخش داشته باشند. هر دوی آنها سابقه نتایج ناامید کننده ای دارند."

مهم نیست که چه کسی شغل برتر را به دست می آورد، سم می گوید که متقاعد نشده است که چیز زیادی تغییر کند.

او می‌گوید: «فقط احساس کهنه می‌کند... بسیاری از مردم احتمالا احساس می‌کنند که می‌توانیم کمی بهتر عمل کنیم». او با لبخندی کینه توز اضافه می‌کند: «فکر نمی‌کنم این دو پسر سفیدپوست به نام کریس باشند.»