تخمدان های پیوندی با سن بیولوژیکی گیرنده تنظیم می شوند
تخمدان‌های موش‌های مسن‌تر که دیگر قادر به تولید مثل نبودند، به نظر می‌رسید که با پیوند به حیوانات جوان‌تر دوباره فعال می‌شوند، که نشان می‌دهد بدن میزبان جدید سن مولکولی اندام‌ها را کاهش می‌دهد.
یک میکروگراف نوری از یک بخش از فولیکول های مرحله اولیه که تخمک های نابالغ را در یک تخمدان قرار می دهند.
به نظر می رسد تخمدان های پیوندی سن بدن گیرندگان خود را می گیرند. هنگامی که موش های جوان تخمدان های حیواناتی را دریافت کردند که از پنجره باروری طبیعی خود گذشته بودند، موش های جوان فرزندان سالمی به دنیا آوردند. این نشان می‌دهد که بدن‌های جوان‌تر سن مولکولی تخمدان‌های مسن‌تر را کاهش می‌دهند. پیوند تخمدان‌های جوان‌تر به موش‌های مسن‌تر نیز سلامت کلی حیوانات را تقویت کرد و به شواهدی اضافه کرد که تخمدان‌ها نقش بیشتری در پیری و فیزیولوژی بیش از آنچه ما تصور می‌کردیم بازی می‌کنند.
شریف اقبال از دانشکده پزشکی هاروارد می‌گوید: «تخمدان‌های جوان سن بیولوژیکی مغز، کبد و رحم را در موش‌های دریافت‌کننده پیر کاهش دادند. این کشف به دنبال تحقیقات اخیر انجام می شود که نشان می دهد قلب های پیوند شده به سمت سن گیرنده تغییر می کند. اقبال می گوید: «سن بیولوژیکی یک عضو در زمان پیوند مشخص نیست. به بدنی که در آن زندگی می‌کند پاسخ می‌دهد. قلب‌های پیر در گیرنده‌های جوان جوان‌تر شدند و تخمدان‌های پیر از نظر مولکولی در موش‌های جوان جوان‌تر شدند.»
اقبال و همکارانش از موش‌های سنین مختلف برای ساختن «ساعت تخمدانی» بر اساس سطوح بیان ژن و تغییرات DNA که با افزایش سن رخ می‌دهد، استفاده کردند.
سپس تخمدان‌ها را بین موش‌های جوان (حدود 4 ماهه) و موش‌های مسن (حدود 13 ماه) که معمولا نابارور هستند، با جراحی پیوند زدند. این چهار ترکیب را ایجاد کرد: تخمدان‌های جوان در موش‌های جوان، تخمدان‌های مسن‌تر در موش‌های جوان، تخمدان‌های جوان در موش‌های مسن‌تر و تخمدان‌های مسن‌تر در موش‌های مسن.
چهار تا پنج ماه بعد، محققان دریافتند که تخمدان‌های مسن‌تر قرار داده شده در موش‌های جوان‌تر از نظر مولکولی جوان‌تر شدند، در حالی که تخمدان‌های جوان‌تر در موش‌های مسن‌تر پیرتر شدند. آنها همچنین مشاهده کردند که قرار گرفتن در بدن مسن‌تر باعث افزایش التهاب در تخمدان‌های جوان‌تر می‌شود، در حالی که بدن جوان‌تر آن را در تخمدان‌های مسن‌تر کاهش می‌دهد.
اقبال می‌گوید: وقتی موش‌ها جفت شدند، چهار تا پنج ماه پس از پیوند، موش‌های جوان‌تر با تخمدان‌های مسن‌تر، فرزندان سالمی به دنیا آوردند. او می‌گوید: تخمدان‌های مسن‌تر که به موش‌های مسن‌تر پیوند شده بودند، هیچ تولدی نداشتند.
محققان همچنین شواهدی یافتند که نشان می‌دهد سن تخمدان‌ها بر بقیه بدن تأثیر می‌گذارد. اقبال می‌گوید: «در بدن جوان‌تر، تخمدان‌های مسن تغییراتی در سطح ژن و مسیر نشان دادند که شبیه تغییرات ناشی از درمان‌های شناخته شده برای افزایش طول عمر در موش‌ها، مانند محدودیت کالری و داروی راپامایسین است.»
محققان دیگر اخیرا دریافتند که تخمدان‌ها پس از یائسگی در بدن بی‌حرکت نمی‌مانند، اما تغییر هویتی دارند که ممکن است به التهاب کمک کند. اقبال می‌گوید: «تخمدان فقط یک اندام تولید مثل غیرفعال نیست، بلکه می‌تواند بر روی سن سایر اندام‌ها تأثیر بگذارد.
محققان امیدوارند درک سیگنال‌های مولکولی که باعث می‌شود تخمدان‌های مسن‌تر در موش‌های جوان‌تر کار کنند، بتواند به درمان‌هایی منجر شود که کیفیت تخمک و عملکرد تخمدان را برای مدت طولانی‌تری در زنان پشتیبانی می‌کند. پیوند تخمدان را می توان به دلیل یائسگی زودرس یا از دست دادن ذخیره تخمدان به دنبال درمان های پزشکی مانند شیمی درمانی انجام داد. اقبال می‌گوید: «اگر بتوانیم سیگنال‌های مسئول را شناسایی کنیم، ممکن است با درمان‌ها [و] بدون پیوند، محیط جوان‌تر را تقلید کنیم.
فرانچسکا دانکن از دانشگاه نورث وسترن در شیکاگو می گوید که نتایج نشان می دهد که تخمدان ها چگونه پلاستیکی هستند. او می‌گوید: «تخمدان‌های مسن‌تر تحت تأثیر یک محیط جوان هستند و بالعکس. "این نتایج حمایت مهمی را برای مداخلات درمانی برای افزایش طول عمر تخمدان فراهم می کند." او می‌گوید، با این حال، پلاستیسیته تخمدان را احتمالا می‌توان تنها تا اینجا کشید.
متن اصلی (انگلیسی)
Transplanted ovaries adjust to the recipient’s biological age
Ovaries from older mice, which were no longer able to reproduce, seemed to become active again when transplanted into younger animals, suggesting the new host's body lowered the organs' molecular age