ترامپ این شانس را دارد که عربستان سعودی، امارات و اسرائیل را علیه ایران و حوثی ها متحد کند

قوی‌ترین نیابت باقی‌مانده ایران، حوثی‌های یمن، بیش از تهدید کشتی‌رانی بین‌المللی از طریق تنگه استراتژیک باب المندب انجام می‌دهند. آنها واقعیت ناراحت‌کننده‌ای را برملا می‌کنند: عربستان سعودی، علی‌رغم صرف صدها میلیارد دلار برای دفاع، به‌طور خطرناکی در برابر شبه‌نظامیان تحت حمایت ایران آسیب‌پذیر است. جهادگرایی داعش سنی، جاه طلبی های فراتر از یمن تا به چالش کشیدن پادشاهی سعودی و تصرف مکه و مدینه، دو مکان مقدس اسلام. حملات آنها به زیرساخت های انرژی عربستان سعودی، م.

تاسیسات نظامی، نفتکش ها و فرودگاه بین المللی ریاض آسیب پذیری پادشاهی را آشکار می کند. تهدیدات خط لوله شرق به غرب خود، جایگزینی حیاتی برای تنگه هرمز مورد تهدید ایران، بیشتر بر خطر استراتژیک تاکید می کند. سوالی که واشنگتن باید بپرسد ساده است: چرا آمریکا باید به دفاع از متحدان ثروتمند خلیج فارس که تمایلی به دفاع از خود ندارند یا قادر به دفاع از خود نیستند، ادامه دهد؟ پیمان دفاعی مکه: یک اتحاد روی کاغذ بین عربستان سعودی و ترکیه؟ اعلام می کند که حمله مسلحانه الف

به دست آوردن یک عضو، حمله علیه هر سه عضو است. با این حال، حملات حوثی ها یک سوال اساسی را ایجاد می کند: آیا این اتحاد دفاعی جدید مسلمانان هرگز با نیابتی ایران مواجه خواهد شد یا امنیت جمعی صرفا یک صحنه دیپلماتیک است؟ اگر ترکیه و پاکستان دارای سلاح هسته ای توانایی های نظامی مهیب خود را در کنار عربستان سعودی تحمل کنند، محاسبات استراتژیک نظامی تهران می تواند به طور دراماتیکی تغییر کند. حوثی ها را متقاعد کنید که حملات مستمر هزینه های غیرقابل قبولی دارد و در عین حال موقعیت چانه زنی ایران با واشنگتن را تضعیف می کند.

برخلاف حزب‌الله، که در چارچوب دکترین ولایت فقیه (ولایت فقیه) ایران عمل می‌کند، حوثی‌ها استقلال عملیاتی قابل‌توجهی را حفظ می‌کنند. تهران بر تصمیم‌گیری‌های آنها تأثیر می‌گذارد اما لزوما هر اقدامی را دیکته نمی‌کند. این تمایز فرصت‌هایی را برای بازدارندگی و مذاکره ایجاد می‌کند. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا معتقد است که او روابط سازنده‌ای با رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه دارد و بارها از نقش پاکستان در تسهیل مذاکرات با ایران تمجید کرده است. اکنون زمان آزمایش این روابط است. واشنگتن باید آنکارا و اسلاما را تحت فشار قرار دهد.

بد است که تعهدات دفاعی خود را به همکاری نظامی معنادار با ریاض تبدیل کنیم. در اختیار داشتن سیستم دفاع هوایی اس-400 روسیه توسط ترکیه سوالات جدی را در مورد قابلیت اطمینان این کشور به عنوان متحد ناتو ایجاد می کند. در همین حال، پاکستان یک کشور مجهز به سلاح هسته‌ای باقی می‌ماند که جریان‌های اسلام‌گرا و منافع استراتژیک آن اغلب از واشنگتن جدا می‌شود. اگر این کشورها از کمک معنادار امتناع کنند، آمریکا باید میزان اعتماد استراتژیک خود را دوباره ارزیابی کند. جایگزین سعودی، امارات متحده عربی و اسرائیل گزینه دیگری وجود دارد که به طور بالقوه مؤثرتر است: عربستان سعودی باید با آن آشتی کند.

امارات متحده عربی و همکاری نظامی با اسرائیل علیه دشمن مشترک حوثی خود، تحت فشار ترامپ. رقابت بین محمد بن سلمان، ولیعهد سعودی و محمد بن زاید، رئیس جمهور امارات، هماهنگی منطقه ای را پیچیده کرده است. توانایی‌ها، تجربه عملیاتی و نشان‌دادن اثربخشی نظامی در برابر نیروهای مورد حمایت ایران. استراتژی هماهنگ عربستان، امارات و اسرائیل، با حمایت عامری

می تواند اطلاعات و تدارکات را به طور قابل توجهی تقویت کند، بدون نیاز به تعهد گسترده دیگری از سوی آمریکا. ترامپ باید به MBS روشن کند که تعهدات امنیتی عمیق تر آمریکا نمی تواند جایگزین همکاری منطقه ای با امارات و اسرائیل شود.

برخی از مشکلات آمریکا ناشی از خود است. در سال 2021، دولت جو بایدن به حمایت آمریکا از عملیات تهاجمی به رهبری عربستان سعودی در یمن پایان داد و با استناد به نگرانی‌های بشردوستانه، نام‌های تروریستی حوثی‌ها را لغو کرد. این نگرانی‌ها مشروع بود. اما این سیاست همچنین سؤالاتی را در مورد اینکه آیا واشنگتن جاه طلبی های نظامی حوثی ها را دست کم می گیرد یا نه. این سازمانی است که شعار بدنام آن این است: "خدا بزرگترین است، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، لعنت بر یهودیان، پیروزی بر اسلام."

در خاورمیانه در منطقه به عنوان نقطه ضعف و دعوتی برای حمله تلقی می شود. ایران امروز ضعیف تر از آن چیزی است که اکثر آمریکایی ها فکر می کنند، اما شکست نمی خورد نزدیک شدن به انتخابات میان دوره ای آمریکا، تحلیل استراتژیک هوشیارانه و غیرحزبی را به طور فزاینده ای دشوار کرده است. پس از هشت ماه جنگ، توانایی های نظامی ایران به طور قابل توجهی کاهش یافته، اقتصاد ایران تحت فشار قرار گرفته، تحت فشار قرار گرفته و به شدت تحت فشار قرار گرفته است. با این حال، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی همچنان مرکز قدرت مسلط رژیم است.

جاه‌طلبی‌های هسته‌ای ایران، قابلیت‌های موشک‌های بالستیک و نیروهای نیابتی ایران حل‌نشده باقی مانده‌اند. واشنگتن همچنین از بهره‌برداری کامل از منبع بالقوه فشار دیگر: جمعیت شدیدا ناراضی ایران، خودداری کرده است. فارس‌ها، کردها، آذری‌ها، بلوچ‌ها، لرها، عرب‌ها و سایر جوامع شامل میلیون‌ها نفر هستند که از حملات غیرنظامی، دسترسی به سازمان‌های غیرنظامی و تسلیحات آنها به جمهوری اسلامی خودداری می‌کنند. آنها را قادر می سازد تا حکومت استبدادی را به چالش بکشند و فشار بر تهران را بدون متعهد شدن به نیروهای زمینی آمریکا افزایش دهند. هدف باید متقاعد کردن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی باشد.

تداوم رویارویی بیش از یک توافق قابل راستی‌آزمایی که برنامه هسته‌ای، موشک‌های بالستیک و حمایت از تروریسم را محدود می‌کند، بقای رژیم را تهدید می‌کند. ترامپ همچنان گزینه‌های راهبردی دارد. با فشار بر ترکیه و پاکستان برای عمل به تعهدات خود، تشویق همکاری عربستان سعودی، امارات متحده عربی و اسرائیل، و حفظ آزادی اسرائیل برای تحقیر بیشتر نیروهای نیابتی ایران، می‌تواند ضعیف‌تر از ایران باشد. از یمن: آمریکا نمی تواند به طور نامحدود از متحدان خاورمیانه ای که از اقدام جمعی در برابر تهدیدات علیه بقای خود سرباز می زنند دفاع کند. این آزمون نهایی است.

یا امنیت منطقه ای، و اینکه آیا ترامپ می تواند جاه طلبی های استراتژیک خاورمیانه خود را به دستاوردهای پایدار تبدیل کند. نویسنده، مدیر MEPIN، شبکه اطلاعات سیاسی خاورمیانه، و سردبیر ارشد امنیتی The Jerusalem Report است. او به طور منظم اعضای کنگره و کارمندان سیاست خارجی آنها و وزارت امور خارجه را در جریان قرار می دهد.