ترامپ تصمیم درستی برای رد پیشنهاد ایران گرفت

استراتژیست سیاسی جمهوری خواه، تحلیلگر سیاست خارجی و جانشین سابق مبارزات انتخاباتی دونالد ترامپ در سال های 2016 و 2024 ریاست جمهوری.

تنگه هرمز همچنان خطرناک ترین نقطه خفگی در نقشه جهانی است زیرا ایران همچنان با حمله به کشتی ها ترافیک را مختل می کند. پیشنهاد اخیر جمهوری اسلامی مبنی بر بازگشایی آبراه در عرض هفت روز این امید را ایجاد کرد که وضعیت می تواند به حالت عادی بازگردد. دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، اما این پیشنهاد را رد کرد.

برای درک محاسبات استراتژیک پشت تصمیم پرمخاطره او، باید فراتر از سر و صدای تاکتیکی فوری نگاه کرد و به منطق عمیق تر بازدارندگی نگاه کرد.

در ظاهر، رد آتش بس موقت در حیاتی ترین کریدور انرژی جهان یک قمار بی پروا به نظر می رسد - تحریکی که دعوت کننده همان آتش سوزی است که غرب به دنبال اجتناب از آن است. اما از دریچه واقع گرایی سرد، رد نه تنها یک ضرورت محاسبه شده بود. تصمیم درستی بود

پیشنهاد رژیم ایران یک تمرین کلاسیک در دیپلماسی نامتقارن بود. این یک پنجره کوتاه از ثبات، یک مکث معاملاتی، در ازای چیزی که عملا به کاهش فشار آمریکا منجر می‌شد، ارائه داد. پذیرش چنین شرایطی به معنای پذیرش این باور توهم‌آمیز است که یک قدرت تروریستی را می‌توان با پذیرش شرایط تعاملش برای رفتار خوب رشوه داد.

اگر واشنگتن می پذیرفت، حق خود فرض ایران برای روشن و خاموش کردن تجارت جهانی را به میل خود تأیید می کرد. ترامپ با رد قاطع این پیشنهاد، نشان داد که آزادی دریانوردی یک تراشه نیست که در یک بازار یک هفته ای مبادله شود، بلکه یک پیش نیاز مطلق و غیرقابل مذاکره برای نظم بین المللی است.

زمان وقوع این بازی - در آستانه انتخابات حساس میان دوره ای - طبیعتا خشم طبقه سیاسی داخلی را برانگیخته است. منتقدان معتقدند که خطر یک بحران انرژی و متعاقب آن افزایش قیمت نفت هفته‌ها قبل از رفتن آمریکایی‌ها به پای صندوق‌های رای، اقدامی برای خودسوزی سیاسی است. این دیدگاه اگرچه به طور سطحی قابل قبول است، اما هم ماهیت رای دهندگان و هم روانشناسی مخالفان ما را به درستی درک نمی کند.

ایرانی ها دقیقا به دلیل انتخابات میان دوره ای این لحظه را برای ارائه پیشنهاد خود انتخاب کردند. آنها ناظران پیچیده سیاست داخلی آمریکا هستند. آنها محاسبه کردند که دولتی که در معرض آزمون انتخاباتی قرار می گیرد، از ترس افزایش قیمت سوخت فلج می شود و مشتاقانه از هر راه نجات دیپلماتیک، هر چند ضعیف، برای حفظ صلح تا نوامبر استفاده می کند.

اگر ترامپ تسلیم می شد تا چند امتیاز را در انتخابات حفظ کند، ایران یک پیروزی روانی عمیق را به ارمغان می آورد. او نشان می‌داد که سیاست خارجی آمریکا تابع تقویم انتخابات داخلی است - آسیب‌پذیری که هر حکومت خودکامه از مسکو تا پکن بلافاصله از آن سوء استفاده می‌کند.

ترامپ با قمار پیش از انتخابات میان دوره ای، جدول را برگرداند. او نشان داده است که دولتش مایل است دردهای سیاسی کوتاه مدت را برای دستیابی به شفافیت استراتژیک بلندمدت جذب کند. این جوهر بازدارندگی معتبر است.

بازدارندگی صرفا تابعی از سخت افزار نظامی نیست. این تابع اراده ادراک شده است. وقتی یک دشمن معتقد است که شما خیلی ضعیف، بیش از حد سازشکار یا بیش از حد نگران چرخه انتخابات بعدی هستید که نمی توانید از منافع اصلی خود دفاع کنید، بازدارندگی با شکست مواجه می شود. با رد پیشنهاد هفت روزه، دولت ترامپ ثابت کرد که نمی‌توان آن را در تقویم انتخاباتی باج‌گیری کرد.

تصمیم ترامپ منعکس کننده درک پیچیده ای از رژیم تهران است. جمهوری اسلامی در حال حاضر با یک بحران حاد اقتصادی داخلی مواجه است که پیامد مستقیم کمپین فشار حداکثری مستمر آمریکاست.

پیشنهاد هفت روزه نشانه اعتماد ایران نبود. این نشانه یأس و ناامیدی بود که به عنوان یک پیشروی دیپلماتیک پنهان شده بود. این تلاشی برای خرید اتاق تنفس، تکه تکه کردن ائتلاف بین المللی در حال گسترش علیه تهران و ارائه تصویری از کنترل بودن برای جمعیت ناآرام خود بود.

اعطای این مهلت به ایران به معنای پرتاب کردن طناب نجات برای رژیم متخاصم بود. واضح است که این پیشنهاد تنها به این دلیل ارائه شده است که استراتژی ایالات متحده کار می کند و اقتصاد ایران در حال فروپاشی است.

تاریخ به ما می آموزد که آتش بس با رژیم های تروریستی به ندرت پیش درآمد صلح دائمی است. آنها صرفا فرصت هایی برای متجاوز برای مسلح شدن مجدد، تنظیم مجدد و انتخاب لحظه بعدی رویارویی با شرایط مطلوب تر هستند. ضمانت کوتاه‌مدت خطوط باز کشتیرانی نشان می‌دهد که هر روز، تهدید ممکن است بازگردد، که با مشروعیتی که واشنگتن برای اهرم ایران قائل می‌شود، بزرگ‌تر می‌شود.

منتقدانی که از این تصمیم فریاد می زنند، وارثان نهاد سیاست خارجی هستند که دهه ها را صرف مدیریت افول از طریق مذاکرات بی پایان، بی نتیجه و ناموفق کرده است. آنها داستان راحت یک معامله موقت را به واقعیت سخت یک رقابت ژئوپلیتیکی پایدار ترجیح می دهند.

قمار پرزیدنت ترامپ خطرناک است، بله. احتمال اشتباه محاسباتی در آبهای باریک خلیج همیشه وجود دارد. اما خطر انفعال، یا سازگاری انعطاف پذیر، به مراتب بیشتر است.

دولت با حفظ این خط، یک اصل اساسی نظارت جهانی ایالات متحده را مجددا تأیید کرده است: ایالات متحده به کشورهای سرکش اجازه نخواهد داد اقتصاد جهانی را گروگان بگیرند.

رد پیشنهاد ایران راه درستی است زیرا وضوح تصمیم آمریکا را به راحتی سیاسی حزبی ترجیح می دهد. این به رژیم ایران سیگنال می دهد که اهرم آن مصنوعی است و انزوای اقتصادی آن دائمی است مگر اینکه رفتارش تغییر کند.

در نوامبر امسال، رای دهندگان آمریکایی بر اساس بسیاری از عوامل سیاست داخلی و خارجی درباره ترکیب کنگره آمریکا تصمیم خواهند گرفت. اما در صحنه جهانی، ترامپ با نشان دادن اینکه این اصل بر مصلحت های سیاسی غلبه دارد، ثابت قدم می ماند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.