ترامپ و نتانیاهو: دو رهبر که با نفع شخصی، انتقام و ترس متحد شده اند - نظر

در حالی که شمارش بازگشت‌ها در انتخابات این ماه در اسرائیل و ایالات متحده را تماشا می‌کردم و از ضررهای بزرگی که به رهبران ارشد هر کشور تحمیل می‌شد خوشحال می‌شدم، دوباره از اینکه چقدر شبیه هم هستند و اینکه خیلی قبل از شروع دوره فعلی‌شان برای بازنشستگی عقب افتاده بودند، متاثر شدم. علیرغم انبوهی از لفاظی های غیرصادقانه و بلندمرتبه مبارزاتی، این هدف برای دنبال کردن دیدگاهی نجیب از اینکه آنها به دنبال هدایت ملت های خود بودند، نبود. شخصی بود – و باقی می ماند.

پرزیدنت دونالد ترامپ بارها علیه دشمنان خود قسم خورده بود و بنیامین نتانیاهو نخست وزیر می خواست از زندان بیرون بماند. هر دو با غیرت در تعقیب آن اهداف کار کرده اند. و تا اینجا کار کرده است. دادگاه ها، از دید پارانوئید آنها، دشمن مشترکی هستند. هر کدام کمپین‌های زشتی را علیه قضات و بازرسان در کشورش ترتیب داده و ادعا می‌کنند که در «شکار جادوگران» دست دارند و هر دو قول انتقام گرفتند.

با برنامه ریزی دموکرات ها برای تشدید جلسات نظارتی در سال آینده، تاد بلانچ، دادستان کل (او وکیل جنایی شخصی ترامپ در زمانی که مجری سابق تلویزیون واقعیت به 34 مورد جنایت محکوم شد) تهدید کرد که تحقیقات فدرال را از اعضای کنگره آغاز خواهد کرد. توهین به مخالفان ارزش مشترک هر دو است. مشروعیت‌زدایی از دشمنان با توهین و حمله‌های شخصی، رویکرد آن‌ها به حکومت را مشخص می‌کند.

نتانیاهو اپوزیسیون سیاسی را "حامیان تروریست" که به "آنارشی" دامن می زنند، دوستداران حماس و "همدستان" می خواند. ترامپ که اعتراف می‌کند به نام‌های مستعار توهین‌آمیز علاقه دارد، منتقدانش را «دشمن درون»، «موذی» و «کمونیست‌های بی خدا» نامید (که برای تحسین‌کنندگان شی جین‌پینگ، ولادیمیر پوتین و کیم جونگ اون عجیب است). او به 60 Minutes گفت که او آنقدر پر از نفرت است که ترجیح می دهد به جهنم برود تا دشمنان سیاسی خود را ببخشد. همانطور که آنها وارد گرگ و میش زندگی عمومی خود می شوند، پیام آنها به وفاداران همچنان ترس، خشم و رنجش آنها را منعکس می کند.

به عبارت دیگر، «من از همان افرادی متنفرم که شما از آنها متنفرید». اکثریت‌ها در هر دو کشور ترجیح دادند دموکراسی‌های خود را در مقابل یک جفت اقتدارگرای بالقوه حفظ کنند و از آن دفاع کنند که سعی در از بین بردن آنها برای محافظت از قدرت و ثروت خود داشتند.

برای کمک به انجام آن، آنها هک‌های بی‌صلاحیت و هکرها را به مناصب عالی دولتی ارتقا دادند. آنها بر کاهش چشمگیر جایگاه بین‌المللی ملت‌های خود، به ویژه در میان متحدان سنتی دموکراتیک غربی، رهبری کردند. هر دو توسعه‌طلب هستند. ترامپ تا کنون به کانادا، گرینلند، کانال پاناما، ونزوئلا و کوبا علاقه دارد. نتانیاهو مشتاق کرانه باختری، غزه، و بخش‌هایی از لبنان و سوریه است. آنها فقط وانمود می کنند که به نفع سیاسی خود هستند.

آنها به عناصر فرامذهبی نفوذ نامتناسبی در دولت های خود، به ویژه در حوزه بودجه عمومی داده اند. نتانیاهو گفته است: «چپ‌ها فراموش کرده‌اند که یهودی بودن چیست». ترامپ دموکرات‌ها را «کمونیست‌های تندرو و بی‌خدا» می‌خواند که «مخالف دین» هستند. ترامپ علنا عدم آشنایی با کتاب مقدس را نشان داده است، اما او همچنان نسخه‌های 60 دلاری ساخت چین را که صدها هزار دلار در جیب‌هایش گذاشته‌اند، می‌فروشد. هر کدام سعی می‌کنند خود را به عنوان ناجی اسرائیل نشان دهند.

نتانیاهو هشدار داد که اپوزیسیون سیاسی او در حال برنامه ریزی برای تشکیل دولتی با احزابی است که "به دنبال نابودی کشور اسرائیل و ساختن کشور فلسطین بر روی ویرانه های آن هستند." او به احزاب عرب و یهودیان چپ نیز اشاره می کرد. ترامپ پا را فراتر گذاشت و با انتشار میم هایی که خود را به عنوان عیسی و به عنوان ناجی اسرائیل نشان می داد، به 60 دقیقه گفت: «اسرائیل به جز دونالد ترامپ وجود نخواهد داشت.» هر چند «ناجی» بالقوه ممکن است در مورد اینکه چه کسی را نجات دهد فکر دومی می کند.

از ترامپ برای به راه انداختن جنگ شکست خورده ایران. رئیس جمهور اعتراف کرد که درگیری نقش مهمی در شکست ویرانگر میان دوره ای جمهوری خواهان داشت. معاون رئیس جمهور جی.

یک روز ترامپ رئیس جمهور اسرائیل را لابی می کند تا نتانیاهو را عفو کند (که در حال حاضر به اتهام کلاهبرداری، رشوه و نقض اعتماد محاکمه می شود)، و از سوی دیگر همه کمک های نظامی، نخست وزیر را صدا می کند و می گوید "هر کاری که من از او بخواهم انجام می دهد." در حالی که هر یک در حال حاضر افراطی ترین رژیم تاریخ کشورش را رهبری می کنند، آنها بیشتر از کشورهایی که از دولت خود استفاده می کنند، عملگراتر هستند. یک روزنامه‌نگار اسرائیلی که هر دو را پوشش داده است، مشاهده کرد که لفاظی‌های تفرقه‌انگیز و زهرآگینی که شکاف‌های فرهنگی و ایدئولوژیک را عمیق‌تر می‌کند و سیاست را به‌عنوان یک تهدید وجودی تلقی می‌کند.

در دنیای آنها، رسانه های سنتی دشمنی خصمانه هستند. آنها در عوض به رسانه های جایگزین، رسانه های دوستانه - فاکس نیوز در ایالات متحده، کانال 14 در اسرائیل - و رسانه های اجتماعی (ترامپ مالک Truth Social است، که او اغلب برای اعلامیه های سیاست رسمی استفاده می کند) روی می آورند تا با پیروان خود ارتباط برقرار کنند.

ترامپ حتی از فاکس به عنوان یک تیم مزرعه برای استخدام دستیاران ارشد استفاده می کند. یک ناظر سیاسی زیرک خاطرنشان کرد: "برای هر دوی آنها حقیقت بسته به زمان، مکان و شرایط متغیر قابل انعطاف است." هر کدام به وفاداری شدید شخصی نیاز دارند، اما این کاملا یک خیابان یک طرفه است. آنها را خودشیفته، نژادپرست، زن ستیز و بسیاری چیزهای دیگر نامیده اند.

لیست طولانی است، بنابراین من آن را به خوانندگان می سپارم تا نظرات خود را اضافه کنند. در حالی که آنها ویژگی های بسیاری دارند، استثناهای قابل توجهی وجود دارد. ترامپ دارای مدرک کارشناسی اقتصاد از دانشگاه پنسیلوانیا است، با نمرات متوسط ​​(او تهدید کرد که از هرکسی که رونوشت های خود را فاش کند شکایت خواهد کرد). نتانیاهو دو مدرک از مؤسسه فناوری ماساچوست، از جمله MBA، دارد و گفته می شود که از هوش بالایی برخوردار است. اسرائیلی از این دو بیش‌تر است و واژگان انگلیسی بزرگ‌تری دارد.

او دانشجوی تاریخ است و از تجربه درونی می‌داند که دولت چگونه کار می‌کند. یکی از سربازان طفره‌گر است که به یاد نمی‌آورد خارهای استخوانی در کدام پا وجود دارد، در حالی که دیگری یک سرباز کهنه‌کار نظامی است که در نیروهای ویژه ویژه Sayeret Matkal خدمت می‌کرد. علیرغم تمام افتخارات و دلاوری‌هایشان، تاریخ هر دو مرد را به‌شدت قضاوت خواهد کرد، به‌ویژه برای آخرین دوره تصدی‌شان.

ائتلاف ایالات متحده و اسرائیل در زیر نظر آنها به عمق جدیدی فرو رفته است و تا زمانی بدتر خواهد شد که رهبرانی که صادقانه علاقه مند به درمان و خدمت به منافع ملی کشورشان به جای منافع خصوصی خود هستند جایگزین شوند. نویسنده یک روزنامه نگار، مشاور، لابی گر و مدیر سابق قانونگذاری در کمیته روابط عمومی آمریکا اسرائیل در واشنگتن است.