ترامپ و کالیفرنیا: نمی توان با آن زندگی کرد، نمی توان بدون آن زندگی کرد | نظر

ریف عجیب دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در مورد «خروج» لس آنجلس و سن دیگو توسط ایران، بازتاب چیزی مهمتر از هیاهوی همیشگی او بود: جمهوری خواهان سال ها صرف کالیفرنیا کرده اند تا رای دهندگانشان را به مکانی بدل کنند که رای دهندگانشان از پیش برنامه ریزی کرده اند تا آن را تحقیر کنند، آواتاری برای سوء حکومت دموکرات ها، جنایت، بی خانمانی، مهاجرت غیرقانونی، مالیات های بالا، قوانین بیش از حد، لیبرالیسم و ​​لیبرالیسم هالیوود.

ترامپ روز دوشنبه در تظاهراتی در نبراسکا گفت: «اجازه دهید لس آنجلس را بیرون بیاورند، اجازه دهید سن دیگو را بیرون بیاورند». "این هزینه بسیار کمی است."

کاخ سفید تلاش کرد توضیح دهد، اما مخاطبان ترامپ در نبراسکا به سختی نیاز به توضیح داشتند. شهرهای کالیفرنیا در چارچوب حمله ایران؟ آنها تشویق کردند و مشکل در همین جاست.

مبارزات انتخاباتی علیه کالیفرنیا، که بلوک عظیم 54 رای کالج الکترال خود را به طور قابل اعتماد به دموکرات ها ارائه می کند، در سال 2028 یک مزیت بالقوه آشکار دارد. گاوین نیوسام، فرماندار دموکرات ایالت، که اظهارات را "مضطرب" و "خطرناک" خواند، نمایه ای ملی ایجاد کرد، با ترامپ مبارزه کرد، و با نامزدی رئیس جمهور فلوریدا در رونکس به بحث پرداخت. اگر نیوسام نامزد دموکرات ها شود، جمهوری خواهان خواهند گفت: او این کار را با کالیفرنیا انجام داد و اکنون می خواهد این کار را با آمریکا انجام دهد.

حتی با وجود یکی دیگر از نامزدهای دموکرات ریاست جمهوری، کالیفرنیا نماد مفیدی از آمریکای لیبرال باقی می ماند که جمهوری خواهان دوست دارند از آن متنفر باشند و دوست دارند علیه آن کارزار تبلیغاتی کنند.

حتی آن را به فعل تبدیل کردند. «تگزاس من کالیفرنیا نباش» به شعار جمهوری خواهان تبدیل شد که توسط فرماندار گرگ ابوت و سناتور تد کروز به عنوان هشداری مبنی بر اینکه تازه واردان لیبرال ممکن است سیاست تگزاس را تغییر دهند، به کار گرفتند. تگزاس خود را رقیب اصلی کالیفرنیا می‌داند و با توجه به مهاجرت شرکت‌ها و کارگران به نفع خود، از تحقیر آن خوشحال است.

مشکل کالیفرنیا این است که در کیفرخواست‌های دشمنانش حقیقت کافی وجود دارد که کاریکاتور را مؤثر کند. کالیفرنیا داستان ها و تصاویری از بی خانمانی در مقیاس سرسام آور، هزینه های مسکن پوچ، مشکلات مکرر بودجه و سال ها آزمایش پیشرونده در سانفرانسیسکو را به جمهوری خواهان ارائه کرده است که به دلایل اشتباه در سطح ملی به شهرت رسید.

کالیفرنیا در مواقعی بدترین دشمن خود بوده است. افراط و تفریط تدریجی آن به ترامپ و متحدانش ذخایر به ظاهر پایان ناپذیر مهمات داده است: تحمل سانفرانسیسکو در مورد مصرف مواد مخدر در فضای باز و بی نظمی خیابانی. دزدی از مغازه و مجرمان مکرر تبدیل شدن به نمادهای سیستم کیفری-عدالتی که نقش خود را از دست داده است. بوروکراسی های تنوع و آزمون تورنسل ایدئولوژیک در نهادهای دولتی؛ مدارسی که با سیاست های هویتی درگیر هستند در حالی که برای آموزش مهارت های اساسی تلاش می کنند. و مقررات زیست محیطی چنان پیچیده است که ساختن مسکن به شدت مورد نیاز تبدیل به یک مصیبت می شود.

مالیات‌های فزاینده، هزینه‌های عمومی گزاف و فرهنگ سیاسی را اضافه کنید که در آن بیداری عملکردی اغلب جایگزین حکمرانی عملی می‌شود و جمهوری‌خواهان چیزهای زیادی برای کار کردن دارند.

خود رای دهندگان ایالتی در نهایت علیه بخشی از آزمایش عدالت کیفری کالیفرنیا شورش کردند. پیشنهاد 36 که در سال 2024 تصویب شد، مجازات‌ها را برای برخی جرایم مکرر سرقت و مواد مخدر افزایش داد و تا حدی تغییرات ایجاد شده توسط گزاره 47 یک دهه قبل را معکوس کرد. طبق گزارش وزارت مسکن و شهرسازی ایالات متحده، کالیفرنیا همچنین در سال 2025 حدود 182000 بی خانمان داشت که تقریبا یک چهارم جمعیت بی خانمان آمریکا را تشکیل می دهد.

موسسه سیاست عمومی کالیفرنیا در ژانویه گزارش داد که بین سال‌های 2010 تا 2024، تقریبا 10 میلیون کالیفرنیایی به ایالت‌های دیگر نقل مکان کردند، در حالی که کمی بیش از 7 میلیون آمریکایی به کالیفرنیا نقل مکان کردند. بر اساس نظرسنجی PPIC، بسیاری مسکن را دلیل اصلی خود برای نقل مکان می‌دانند و 34 درصد از ساکنان کالیفرنیا می‌گویند که به‌دلیل هزینه‌های مسکن به طور جدی در فکر ترک خانه هستند.

امور مالی کالیفرنیا هدف قانونی دیگری را به جمهوری خواهان ارائه می دهد. این ایالت به شدت به مالیات بر درآمد پرداخت شده توسط ساکنان ثروتمند متکی است و درآمدهای آن را به طور غیرعادی نسبت به سود سرمایه، قیمت سهام و ثروت سیلیکون ولی حساس می کند. این منجر به کسری های بزرگ می شود.

در مقیاس بین المللی، تضاد تقریبا کمیک می شود. در مقایسه سال 2024، کالیفرنیا از ژاپن گذشت و پس از ایالات متحده، چین و آلمان به چهارمین اقتصاد بزرگ جهان تبدیل شد. اقتصاد آن شامل دره سیلیکون، هالیوود، تولیدات عظیم کشاورزی، بیوتکنولوژی، هوافضا، دانشگاه‌های پیشرو جهان و تمرکز قابل توجهی از شرکت‌هایی است که تجارت و فرهنگ جهانی را شکل می‌دهند.

اکوسیستم سرمایه گذاری خطرپذیر کالیفرنیا همچنان کارآفرینان و محققان را از سرتاسر آمریکا و سراسر جهان جذب می کند. ایالت بارها ظرفیت فوق العاده ای برای تبدیل اکتشافات علمی و جاه طلبی کارآفرینی به صنایع کاملا جدید نشان داده است.

دانشگاه های این ایالت، از جمله استنفورد، برکلی، UCLA و Caltech، از جمله مراکز بزرگ تحقیق و یادگیری در جهان هستند که اکتشافات، شرکت ها و نسل های استعدادی را تولید می کنند که به نفع کل کشور است.

بنابراین در کمپین محافظه کارانه علیه کالیفرنیا کنایه زیادی وجود دارد. همان آمریکایی‌هایی که تشویق می‌شوند دولت را جامعه‌ای شکست خورده بدانند، از فناوری‌های آن استفاده می‌کنند، فیلم‌های آن را تماشا می‌کنند، سرگرمی‌های آن را مصرف می‌کنند، از پیشرفت‌های علمی آن بهره می‌برند و محصولات آن را می‌خرند. مفسران محافظه‌کار کالیفرنیا را در پلتفرم‌هایی که در آنجا ایجاد شده یا مقر آن هستند، محکوم می‌کنند. سیاستمداران جمهوری‌خواه در حالی که به فناوری‌های آن برای جمع‌آوری پول، برقراری ارتباط با رأی‌دهندگان و سازمان‌دهی کمپین‌ها متکی هستند، به سیلیکون ولی حمله می‌کنند.

البته برای یک ناسیونالیست سفیدپوست وحشتناک است، و مظهر آینده جمعیتی احتمالی برای کشوری است که به شدت لاتین و آسیایی است، که به دلیل مهاجرت شکل گرفته و به طور فزاینده ای از سیاست جمهوری خواه که رئیس جمهور سابق ریچارد نیکسون و رونالد ریگان را به وجود آورد، فاصله دارد. دگرگونی آن منعکس کننده تغییراتی است که در سراسر آمریکا رخ می دهد، بنابراین جمهوری خواهان رای دهندگان را تشویق می کنند تا همشهریان خود را ساکنان یک کشور بیگانه و مبهم متخاصم ببینند.

در عین حال، تشکیلات لیبرال کالیفرنیا تبدیل شکست های واقعی و پوچ های گاه به گاه به اتهام کل پروژه مترقی و پنهان کردن دستاوردهای خارق العاده ایالت را به طرز چشمگیری آسان کرده است.

اما آنچه واقعا متحول شده است حزب جمهوری خواه است که زمانی میهن پرست بود. در عوض، ترامپ پیروان خود را مشروط به پذیرش تفرقه، تحریف و ابتذال کرده است.

کالیفرنیا نیازی به «بیرون کردن» ندارد. نیاز به اتحاد مجدد دارد.

دن پری سردبیر سابق اروپا-آفریقا مستقر در لندن و سردبیر آسوشیتدپرس مستقر در قاهره در خاورمیانه، رئیس انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم و نویسنده دو کتاب است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.