ترامپ یک بار قول داده بود که گرینلند "مالک" شود. او به چیزی بسیار کمتر رضایت داد.

در ماه ژانویه، دونالد ترامپ در مورد نیاز خود برای تسلط بر کل گرینلند و تبدیل آن به قلمرو ایالات متحده صریح بود. او گفت: "این چیزی است که من احساس می کنم از نظر روانی برای موفقیت لازم است." "مالکیت به شما چیزها و عناصری می دهد که نمی توانید فقط با امضای یک سند به دست آورید و می توانید پایگاهی داشته باشید."

او روز سه شنبه سندی را امضا کرد که راه را برای گسترش حضور نظامی ایالات متحده در این جزیره و افتتاح پایگاه های جدید هموار می کند. اما صراحتا از انتقال هر منطقه ای به ایالات متحده متوقف می شود. و هیچ کس - به ویژه دانمارک که فضای وسیع اما خالی را اداره می کند - نمی خواست بر این نکته تأکید کند، زیرا از ترس اینکه ترامپ ممکن است توافقی را که اخیرا آن را «بسیار بزرگ برای اروپا و ایالات متحده» خوانده بود، کنار بگذارد.

برای ترامپ، این یک عقب نشینی بزرگ بود. او احتمال خرید گرینلند را در اولین دوره ریاست جمهوری خود مطرح کرد و هرگز این ایده را رها نکرد. حتی قبل از تحلیف، او در حال طرح یک پرونده امنیت ملی برای تبدیل قلمرو به بخشی از ایالات متحده بود، و کاملا آگاه بود که اگر بتواند آن را به دست آورد، خریدی در مقیاس خرید رئیس جمهور توماس جفرسون در لوئیزیانا خواهد بود.

و چند موضوع بیشتر باعث تحریک متحدان اروپایی علیه دولت ترامپ شد، به خصوص زمانی که آنها ترسیدند که او ممکن است یک حرکت نظامی علیه متحد ناتو انجام دهد. هیچ مدرکی وجود ندارد که او به طور جدی به این مرحله فکر کرده باشد. اما این هیچ کمکی به کاهش ترس نکرد.

دیپلمات‌های درگیر در روند تهیه پیش‌نویس توافقنامه 10 صفحه‌ای که روز سه‌شنبه منتشر شد، گفتند که ماه‌ها روی این زبان وقت گذاشته‌اند – و سپس منتظر لحظه مناسبی برای ارائه آن به ترامپ بودند. و حتی در آن زمان آنها عصبی بودند، و کاملا آگاه بودند که پس از امضای توافق نامه هسته ای ایالات متحده با عربستان سعودی در تابستان، ترامپ روز بعد اعلام کرد که در حال تغییر شرایط کلیدی است.

این دیپلمات ها به شرط ناشناس ماندن در مورد مذاکرات حساس صحبت کردند.

دیپلمات ها اذعان می کنند که آیا ترامپ برای همیشه از اصرار خود بر مالکیت گرینلند صرف نظر کرده است یا خیر. اما امید آن‌ها این بود که به او آنقدر افتخار کنند، حتی اگر بسیاری از مفاد قرارداد 1951 و جانشین‌های آن مستتر باشد.

میکل رانگه اولسن، محقق مؤسسه مطالعات بین‌المللی دانمارکی، سند نهایی را تنها یک پیشرفت متوسط ​​برای ایالات متحده توصیف کرد که با هزینه سیاسی قابل توجهی به دست آمد.

وی با بیان اینکه تهدیدهای ترامپ به روابط با دانمارک، گرینلند و اروپا آسیب دائمی زد، گفت: «پرداخت بهای فوق‌العاده بالایی برای تغییرات نسبتا محدود است».

توافق 1951 اساسا به ایالات متحده حق ساخت پایگاه در سراسر گرینلند را داد و در اوج جنگ سرد بیش از 12 پایگاه وجود داشت. در مقطعی حتی طرحی برای یک پایگاه تسلیحات هسته ای زیر یخ وجود داشت. اما هزینه ها و سپس پایان جنگ سرد منجر به رها شدن بسیاری از امکانات شد.

معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده، جی دی ونس، در مارس 2025 از یکی از پایگاه‌های باقی‌مانده، یعنی پایگاه فضایی پیتوفیک، بازدید کرد و اعلام کرد که ایالات متحده باید با طرح‌های چین و روسیه در جزیره «بیدار شود». او گفت: «ما نمی‌توانیم فقط سرمان را در شن‌ها دفن کنیم، یا در گرینلند، سرمان را در برف دفن کنیم».

دیدار ونس نگرانی بیشتری در مورد نیات ایالات متحده ایجاد کرد. اما در روزهای اخیر، واکنش‌ها به این توافق در دانمارک و گرینلند به طور کلی مثبت بوده است.

برای ناجا ناتانیلسن، نماینده پارلمان دانمارک و بخشی از حزب چپ گرینلند که طرفدار استقلال است، مهمترین بخش توافق نامه صفحه امضا است. برای اولین بار، گرینلند، در کنار دانمارک، امضاکننده مستقیم یک توافق نامه بین المللی الزام آور است. این یک پیروزی بزرگ برای جمعیت گرینلند بود که همیشه احساس می‌کردند به حاشیه رانده شده‌اند و دائما در مورد اینکه دانمارک بهترین منافع خود را در نظر گرفته است بحث می‌کردند.

ناتانیلسن گفت: «این اولین بار است که ما واقعا روی میز می‌نشینیم. "این چیزی است که ما به آن افتخار می کنیم" - و گامی که او فکر می کند سابقه ای برای خودمختاری بیشتر گرینلند در سیاست خارجی خواهد داشت.

یکی از تغییرات کلیدی در سند جدید، توضیح صریح چگونگی پایبندی گرینلند به مفاد این توافقنامه حتی در صورت مستقل شدن از دانمارک است.

در این سند آمده است: «در صورتی که گرینلند از حق تعیین سرنوشت خود برای مستقل شدن استفاده کند، دولت پادشاهی دانمارک و دولت گرینلند با هم تضمین خواهند کرد که کشور مستقل گرینلند با ماندن در ناتو موافقت خواهد کرد».

- این مقاله در ابتدا در نیویورک تایمز ظاهر شد.