تست "Oddball" به ما امکان می دهد نگاهی اجمالی به میمون ها داشته باشیم

میمون ها دنیا را مثل ما نمی بینند

توماس ناگل، فیلسوف معروف معتقد است که ما هرگز نمی‌توانیم بدانیم خفاش بودن چگونه است. اما در مورد میمون ها چطور؟ آیا آنها دنیا را به همان شکلی که ما می بینیم می بینند؟

دانشمندان علوم اعصاب در هند برای یافتن این موضوع از یک تست عجیب و غریب برای مقایسه عملکرد بصری بین مردم و ماکاک ها استفاده کردند. آنها دریافتند که اگرچه گونه‌های مختلف در بسیاری از جنبه‌های ادراک امتیازات مشابهی کسب می‌کنند، اما دو تفاوت جالب وجود دارد: میمون‌ها با عکس‌هایی که وارونه می‌شوند مرحله‌بندی کمتری داشتند و به نظر می‌رسید که تمرکز آنها بر جزئیات دقیق‌تر باشد.

S. P. Arun در موسسه علوم هند در بنگالورو می گوید: قبلا تلاش هایی برای مقایسه بینایی انسان و میمون صورت گرفته است، اما این آزمایش ها اغلب به آموزش گسترده نیاز دارند. "نگرانی این است: آیا درک آنها به دلیل آن همه آموزش تغییر کرده است؟" جنبه های مختلف بینایی نیز با استفاده از تست های مختلف مورد مطالعه قرار گرفته است، بنابراین مقایسه نتایج دشوار است.

اکنون، آرون و همکارانش فقط یک تست را انتخاب کرده اند، وظیفه جستجوی عجیب و غریب، که می تواند با ویژگی های بصری مختلف سازگار شود. سوژه‌ها مجموعه‌ای از عکس‌ها را روی یک صفحه نمایش می‌دهند، جدا از یک صفحه، و باید عکس‌های عجیب و غریب را با لمس کردن آن تشخیص دهند.

آرون می‌گوید: وقتی توپ عجیب‌تر شبیه تصاویر دیگر به نظر می‌رسد، «زمان بیشتری طول می‌کشد تا تصویر عجیب را پیدا کنیم»، آرون، با ارائه معیاری عینی از ادراک. محققان این آزمایش را به سه میمون با استفاده از آب میوه به عنوان جایزه و 24 نفر آموزش دادند.

در چندین کار، مردم و میمون ها به طور مشابه عمل کردند. به عنوان مثال، هر دوی آنها اشیای بی جان (مانند قارچ یا برگ) را بیشتر شبیه به یکدیگر نسبت به اقلام جاندار (مانند پرنده یا گربه) طبقه بندی کردند.

آنها همچنین از قانون وبر پیروی کردند، که بیان می کند کوچکترین تغییر قابل توجه در یک محرک به بزرگی پایه آن بستگی دارد. در این مورد، محققان نشان دادند که هر چه یک نقطه روشن‌تر باشد، قبل از اینکه میمون‌ها یا انسان‌ها بتوانند آن را درک کنند، هر تغییری در روشنایی باید بزرگ‌تر باشد.

اما تفاوت های جالبی نیز وجود داشت. محققان پدیده‌ای را آزمایش کردند که در آن تشخیص تصاویر آینه‌ای که روی یک محور عمودی چرخانده شده‌اند در مقایسه با محور افقی دشوارتر است. نمونه ای از این موارد زمانی است که کودکان خردسال حروف "ب" و "د" را با هم اشتباه می گیرند. تصور می‌شود که این «آشفتگی آینه‌ای» به این دلیل به وجود می‌آید که ما اغلب چیزهای اطرافمان مانند درختان یا صندلی‌ها را از زوایای مختلف حول یک محور عمودی می‌بینیم، بنابراین این تصاویر را قابل تعویض‌تر می‌بینیم.

ما به ندرت با آنها به صورت وارونه روبرو می شویم، بنابراین تصاویری که در یک محور افقی چرخانده شده اند متفاوت تر به نظر می رسند و بنابراین تشخیص آنها راحت تر است.

این دقیقا همان چیزی است که در میان شرکت‌کنندگان انسانی در آزمون oddball اتفاق افتاد: آنها برای شناسایی تصاویر پرت در صورت چرخاندن آنها به دور یک محور عمودی در مقایسه با محور افقی، زمان بیشتری طول می‌کشید. اما میمون‌ها سردرگمی آینه‌ای را تجربه نکردند و به طور مداوم عملکردهای مشابهی را از خود نشان می‌دادند، چه عکس‌ها به صورت عمودی یا افقی چرخانده شوند. آرون معتقد است که این ممکن است به این دلیل باشد که این موجودات چابک بیشتر به دیدن اشیاء آشنا از طیف وسیعی از زوایای مختلف عادت دارند. آنها در حال چرخش هستند و گاهی اوقات وارونه آویزان می شوند.

میمون‌ها نیز به شدت با ویژگی‌های کوچک هماهنگ بودند، با این حال به نظر می‌رسید که از اشکال بزرگ‌تر غافل شوند. محققان این را با استفاده از اشکال بزرگ - الماس، دایره یا X - که از اشکال کوچکتر تشکیل شده بودند، آزمایش کردند. مردم تشخیص می دهند که چه زمانی شکل کلی تغییر می کند، در مقایسه با واحدهای کوچکتر. آرون می‌گوید: «می‌توانید قبل از دیدن درختان، جنگل را ببینید. اما به نظر می‌رسید که میمون‌ها فقط به جزئیات علاقه‌مند بودند و وقتی شکل کلی هم تغییر کرد، سریع‌تر از این کار نمی‌کردند. آرون می گوید، معلوم نیست چرا اینطور است.

Rufin Vogels در KU Leuven در بلژیک می‌گوید تفاوت‌های شناسایی‌شده در این مطالعه «شگفت‌کننده» هستند، اگرچه او هشدار می‌دهد که نتایج ممکن است تحت تأثیر تفاوت‌ها در توجه و همچنین ادراک باشد.

آرون می گوید، علاوه بر ارائه نگاهی اجمالی به دنیای بصری میمون ها، این مطالعه می تواند پیامدهای گسترده تری برای تحقیقات داشته باشد، زیرا این حیوانات اغلب به عنوان مدل هایی برای بینایی انسان استفاده می شوند. اگرچه آنها از بسیاری جهات شبیه هم هستند، او می‌گوید: «ممکن است خوب نباشد که تصور کنیم همه چیز را آن‌طور که ما می‌بینیم».

آرون امیدوار است که رویکرد عجیب و غریب بتواند برای ترسیم دید در سیستم های دیگر نیز استفاده شود. او می گوید که این آزمایش بسیار ساده است، حتی پرندگان و زنبورها نیز می توانند برای انجام آن آموزش ببینند. تیم او اکنون از آن برای بررسی بینایی در کودکان در سنین مختلف، از جمله مبتلایان به ADHD و اوتیسم استفاده می‌کند تا بفهمد که چگونه ممکن است جهان را متفاوت از بزرگسالان درک کنند.