تشخیص دیرهنگام اوتیسم: "آن موقع متوجه نشدم، اما تمام مدت را نقاب می زدم"

ساراید گرین نوزده ساله از نه سالگی شروع به امتناع از رفتن به مدرسه کرد.

مدرسه جایی نبود که دختر کیلکنی احساس راحتی کند. و اولین خاطرات او احساس طرد شدن یا تمسخر در مدرسه است. او به یاد می‌آورد که پنج یا شش سال داشت و با همسالانش بازی تگ بازی می‌کرد، جایی که بارها و بارها به عنوان «آن» انتخاب می‌شد. گرین می‌گوید: «احساس متفاوتی داشتم، اما واقعا نمی‌دانستم چرا مردم در همان زمان با من متفاوت رفتار می‌کنند.

برای سال‌ها، او معتقد بود آنچه را که تجربه می‌کند به نوعی سزاوار است و به این دلیل اتفاق می‌افتد که اساسا مشکلی در او وجود دارد. او به یاد می‌آورد که شب‌ها بیدار دراز کشیده و مغزش را تکان می‌دهد تا بفهمد چه اشتباهی انجام می‌دهد.

گرین یک خواهر دوقلو و یک خواهر بزرگتر دارد. هر دو مدرسه را بسیار ساده تر از تجربه او یافتند. دوقلوی او به راحتی در مدرسه با افرادی که پس از آن دوست گرین شدند دوست شد. گرین گفت: "خواهر دوقلوی من واقعا به من اجازه داد تا در جوانی برخی از آن تجربیات اجتماعی را داشته باشم که احتمالا نمی توانستم به تنهایی انجام دهم."

با بزرگتر شدن، مدرسه بدتر شد. او اغلب احساس می کرد که از بازی با همسالانش طرد شده است و احساس می کرد که در مدرسه زیر میکروسکوپ وجود دارد. "آنها متوجه هر کار کوچکی شده بودند که من اشتباه می کردم یا متفاوت بود و من را بسیار مسخره می کردند."

او دچار اضطراب اجتماعی ناتوان کننده شد و در مدرسه صحبت نکرد.

برای او، امتناع از مدرسه اغلب از عصر قبل از رفتن به مدرسه شروع می شد. او وحشت می کرد و به والدینش می گفت که روز بعد نمی تواند به مدرسه برود، اما به سختی توضیح می داد که چرا نمی خواهد آنجا باشد.

گرین گفت: «فکر می‌کنم کنار آمدن با آن برای والدینم بسیار سخت بود، زیرا آن‌ها واقعا نمی‌توانستند بفهمند چه چیزی باعث می‌شود چنین احساسی داشته باشم.

وقتی گرین دبیرستان را شروع کرد، فکر کرد که برای جلوگیری از تجربه‌های مشابه با تجربیاتی که در دوره ابتدایی داشت، باید مانند خواهران و دوستانشان رفتار کند. من در آن زمان متوجه این موضوع نشدم، اما در تمام مدت نقاب زدم. نقاب زدن اصطلاحی است که توسط افراد جامعه اوتیستیک برای توصیف سرکوب خودآگاه یا ناخودآگاه صفات اوتیستیک به کار می رود تا فرد بتواند عصبی به نظر برسد و با انتظارات اجتماعی سازگار باشد.

وقتی او 12 ساله بود والدین گرین او را نزد روانپزشک بردند. او توضیح داد که از اینکه مجبور به انجام مدام عمل می‌شود احساس خستگی می‌کند. از اولین جلسه ای که با هم داشتند، روانپزشک پیشنهاد کرد که ممکن است اوتیسم باشد، زیرا گرین در حال توصیف «تجربه های اوتیسم کتاب درسی» بود.

سرنخ های دیگری هم وجود داشت. او از کودکی چیزهایی جمع کرده بود و علایق خاصی داشت. او همچنین یک غذاخور بسیار بداخلاق بود، زیرا نمی‌توانست با بافت برخی غذاها کنار بیاید، و صداهای بلند را طاقت‌فرسا می‌دانست، به طوری که در مدرسه ابتدایی یک سال تمام سر کلاس از گوش‌بند استفاده می‌کرد.

با این حال، گرین تا سن 16 سالگی به طور رسمی به اوتیسم مبتلا نشد.

زمانی که او برای اولین بار نزد روانپزشک رفت، رسیدگی به بحران سلامت روانی که در آن زمان تجربه می کرد در اولویت قرار داشت. این کشور سپس به دلیل همه‌گیری کووید-19 قرنطینه شد، که تشخیص را بیشتر به تأخیر انداخت.

حرکت فراتر از تشخیص و پذیرش تنوع عصبی

او در ابتدا شک داشت که ممکن است اوتیستیک باشد. وقتی بزرگ شد، تنها بازنمایی هایی که او از افراد اوتیستیک دید، مردان و افرادی بودند که نیازهای حمایتی بسیار بالایی داشتند. او به یاد می آورد که در مدرسه درباره اوتیسم صحبت می شد. او پرسید این چیست و به او گفته شد که "افرادی هستند که اگر غذایشان در بشقاب باشد بسیار ناراحت می شوند".

بخشی از ارزیابی او برای تشخیص اوتیسم شامل صحبت در مورد تجربه خود در مدرسه بود. هنگامی که او ارزیابی را پس گرفت، پزشک به او توصیه کرده بود که مدرسه را ترک کند یا مدتی از مدرسه خارج شود.

بازگشت به مدرسه پس از قرنطینه کووید-19 برای گرین سخت بود. گروه سال او کوچک بود. به غیر از دوقلوهایش، او احساس می کرد که از آنها طرد شده است. گرین گفت: "ناگهان من کسی را نداشتم."

همچنین فردی از خارج از مدرسه بود که شروع به ارسال پیام های توهین آمیز برای او کرد. این باعث ناراحتی شدید او شد.

او اذعان کرد که کارکنان مدرسه تلاش کردند به گرین کمک کنند. خواهر دوقلوی او به مدرسه رفت و گرین شروع به تحصیل در خانه کرد و در نهایت به خواهرش در مدرسه جدید پیوست.

گرین در مورد مدرسه جدیدش گفت: «فضا واقعا خوب بود و مردم واقعا دوستانه و بسیار مهربان بودند.

گروه ها می گویند ارزیابی های جدید اوتیسم HSE ممکن است به کودکان آسیب برساند و لیست انتظار را طولانی کند

در آن محیط حمایتی، گرین در مدرک تحصیلی خود به خوبی عمل کرد و اکنون در کالج دانشگاه کورک تحصیل می کند، جایی که او در زمینه علوم زیستی، زیست محیطی و زمین شناسی تحصیل می کند. "من اولین دوره در CAO خود را گرفتم. بنابراین بسیار خوشحال بودم."

گرین در مستندی از RTÉ One با نام Neurodivergence – The Making of Me که این پنجشنبه پخش خواهد شد، حضور دارد. این کتاب که توسط کاردرمانگر، نویسنده و مدافع ناتوانی هانا دالی ارائه شده است، به بررسی تجربیات زندگی افراد اعصاب واگرا در ایرلند و شناخت رو به رشدی می‌پردازد که بسیاری از افراد اوتیستیک و ADHD در طول تاریخ نادیده گرفته شده‌اند یا به اشتباه شناسایی شده‌اند.

گرین گفت در حالی که تشخیص به خودی خود به طور جادویی زندگی شما را بهتر نمی کند، گرین گفت که به او اجازه می دهد چیزهایی درباره خودش بیاموزد و به پشتیبانی هایی دسترسی پیدا کند که واقعا به او کمک کرده اند.

وقتی از او پرسیده شد که به والدین کودکانی که از رفتن به مدرسه امتناع می‌کنند چه می‌گوید، گفت: بهترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که فشار را از بین ببرید زیرا معمولا خود مدرسه مشکلی ندارد و چیزهای دیگری در جریان است.

او همچنین بر داشتن همدلی با کودکی که از رفتن به مدرسه امتناع می ورزد و درک این موضوع که آنها برای ناراحتی یا ناراحتی عزیزانشان این گونه رفتار نمی کنند، بلکه ترس ها و اضطراب های واقعی را تجربه می کنند، تأکید می کند.

گرین می‌گوید، امیدی وجود دارد، زیرا او معتقد است که وقتی کودک حمایت مورد نیاز خود را دریافت می‌کند، دلیلی وجود ندارد که نتواند مانند او به موفقیت دست یابد.