تضادهای تروی جکسون

ابرها که در توده‌ای تاریک بر فراز پارک خانه سیار بلوبری ریج در ولز، مین انباشته شده بودند، به نظر می‌رسیدند که هر لحظه باز می‌شوند. ساکنان روی صندلی‌های تاشو منظمی پشت یک تریلر دو عرض نشسته بودند و منتظر حضور تروی جکسون، نامزد دموکرات سنای ایالت بودند. در همین حال، کارمندان کمپین مانند هورنت‌هایی که از لانه بیرون آمده‌اند، وزوز می‌کردند. من در حاشیه نشسته بودم، در سمت چپ دو آهو تقلبی - اهداف تیراندازی با کمان سه بعدی - و در سمت راست توسط یک زنجیر سیگاری مسن که در حین صحبت کردن، مودبانه سیگارش را از من دور کرد.

او به من گفت که چیز زیادی در مورد جکسون نمی‌داند، اما به هر حال می‌خواهد درها را برای او بکوبد. او گفت: "به نظر می رسد او سر به زیر است." "این که او یکی از ماست."

جکسون یکی از آنهاست. او یک چوب بردار نسل پنجم است که از یک نوجوان 16 ساله ترک تحصیل کرده است، و همانطور که دوست دارد تکرار کند، به عنوان یک «بچه فقیر در شهری پر از بچه های فقیر» بزرگ شد. زمانی در یک خانه نقلی زندگی می کرد. یک بنر شیک در وب سایت کمپین او اعلام می کند: Mainer By Birth. چوب بر تجارت. سناتور برای مردم

من به بلوبری ریج می آمدم تا جکسون را ببینم، که پس از استعفای پلاتنر به دلیل رسوایی های متعدد، در جولای جایگزین گراهام پلاتنر به عنوان نامزد شد. این پارک در سال 2021 توسط یک شرکت سرمایه گذاری املاک و مستغلات خریداری شد و گروهی از ساکنان ادعا کرده اند که مالکان جدید زندگی در آنجا را گرانتر و بدتر کرده اند. اکنون این گروه برای افزایش سقف اجاره بها تلاش می‌کند و جکسون در آخر هفته روز کارگر آنجا بود تا حمایت خود را نشان دهد. هنگامی که او به جمعیت گفت، صدایش سنجیده بود، اما با چیزی شبیه به ناامیدی واقعی بود.

او گفت: «طمع و حرصی که در حال حاضر در این کشور اتفاق می‌افتد، که مردم در پارک‌های خانه‌های سیار احساس می‌کنند، چیزی است که من هرگز ندیده‌ام. جکسون از یک شیشه آب گل آلود شیر که در اطراف رد می‌شد شگفت زده شد، و این نشانه‌ای آشکار از وخامت شرایط زندگی پارک است. به نظر می رسید که او در عنصر خود بود، و پس از پایان این رویداد، او برای دست دادن و صحبت در مورد دردسرهای زندگی خانه سیار ماند تا زمانی که کارکنانش او را بیرون کشیدند.

[ بخوانید: یک صبح هرج و مرج کنترل شده در مین ]

ایستگاه بعدی تور او در آن روز People's Inclusive Welding بود، مدرسه‌ای در پورتلند جنوبی که مأموریت آن فراهم کردن یک محیط امن و حمایت‌کننده برای جوامع محروم و کم‌نمایش برای یادگیری حرفه‌ای ماهر است. در آنجا، جکسون یک تظاهرات مشعل را تماشا کرد که با زبان پیشروی بیش از حد احاطه شده بود: یک تخته فلزی که روی آن نوشته شده بود WHAT’S YOUR SAFE WORD؟ ; یک در پوشیده از ده ها برچسب با پیام های رادیکال (همبستگی به معنای پوشیدن ماسک و نابود کردن تمام مرزها)؛ یک نقاشی دیواری غول‌پیکر، با رنگ‌های پرچم ترانس، که BLM و ACAB را نشان می‌دهد.

مخفف «همه پلیس ها حرامزاده هستند». به نظر می رسید که او به طور غریزی از نقاشی دیواری دور شده است، زیرا یک رسانه خبری محلی از او عکس می گیرد.

تضاد بین این دو رویداد - یکی در یک پارک تریلر که اکثرا توسط بازنشستگان پر جمعیت است، دیگری در مغازه ای که از تاجران مترقی شهری پذیرایی می کند - منعکس کننده تنش ها در کمپین جکسون به عنوان یک کل است. به نظر می‌رسد جکسون تلاش می‌کند بسته‌ای با گرایش چپ و از نظر اقتصادی پوپولیستی را با آرمان‌های فرهنگی «بیدار» که رای‌دهندگان طبقه کارگر رد می‌کنند، جفت کند. نامزدی ناموفق جکسون برای فرمانداری در اوایل سال جاری توسط سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا و برنی سندرز تأیید شد که حمایت خود را از پیشنهاد جکسون برای مجلس سنا تأیید کرد و از طرف او در رویدادهای مبارزات انتخاباتی ظاهر شد.

چندین اتحادیه کارگری نیز از جکسون حمایت کرده اند. او از Medicare for All، ممنوعیت تجارت سهام کنگره، کاهش مالیات برای کارگران و افزایش مالیات برای میلیاردرها حمایت می کند. او همچنین از محدود کردن سلاح‌های تهاجمی و لغو ICE حمایت می‌کند. او به عنوان یک سناتور ایالتی، به حمایت زنان ترنس در زندان‌های زنان، و دریافت درمان‌هایی مانند هورمون درمانی بدون رضایت والدین توسط نوجوانان ترنس رای داد. او به ممنوعیت حضور زنان ترنس در تیم های ورزشی زنان رای منفی داد. در سال 2023، او قانونی را برای اجازه سقط جنین های بعدی پس از زنده ماندن جنین حمایت کرد.

در مورد مسائل اقتصادی، جکسون با رای دهندگان طبقه کارگر و روستایی که می گوید از آنها حمایت می کند، هماهنگ است. شصت و سه درصد از آمریکایی‌های بدون مدرک دانشگاهی و 76 درصد از کسانی که کمتر از 50000 دلار در سال درآمد دارند، می‌گویند که دولت باید مسئول تضمین پوشش مراقبت‌های بهداشتی باشد. با این حال، در مورد مسائل فرهنگی، جکسون با بسیاری از کسانی که ادعا می‌کند صدایشان را می‌دهد، هماهنگ نیست. اکثر آمریکایی های بدون مدرک دانشگاهی می گویند که حفاظت از حقوق اسلحه مهم تر از کنترل اسلحه است و اسلحه کشور را امن تر می کند.

این آمریکایی ها همچنین بیشتر از فارغ التحصیلان دانشگاهی نظرات منفی خود را در مورد مهاجرت غیرقانونی ابراز می کنند. به همین ترتیب، اکثریت افرادی که درآمد کمتر از 50000 دلار در سال دارند یا به دانشگاه نرفتند می گویند که سقط جنین از نظر اخلاقی غیرقابل قبول است، در حالی که آنهایی که بیش از 100000 دلار درآمد دارند یا به کالج رفته اند برعکس می گویند.

در مورد هویت جنسیتی، اکثر آمریکایی‌های بدون مدرک دانشگاهی چهار ساله می‌گویند که تغییر جنسیت از نظر اخلاقی اشتباه است، افراد ترنس باید در تیم‌های ورزشی مطابق با جنسیت تولدشان بازی کنند و ترنس بودن یک وضعیت ذاتی نیست، بلکه ناشی از عوامل اجتماعی است. روندهای مشابهی در مین وجود دارد، جایی که افراد بدون مدرک دانشگاهی چهار ساله بیشتر از افراد دارای مدرک به مهاجرت غیرقانونی به عنوان یک مشکل جدی نگاه می کنند، و جایی که مشارکت زنان ترنس در ورزش زنان در میان رای دهندگان محبوبیت ندارد.

(من از کمپین جکسون خواستم مصاحبه کند تا بتواند نظراتش را توضیح دهد، اما آن درخواست های متعدد را رد کرد.)

علیرغم نشانه‌های پایین‌دست و تی شرت‌های طبقه کارگر، جفت پوپولیسم اقتصادی چپ‌گرای کمپین جکسون با موضع‌گیری‌های فرهنگی مترقی به طور یکپارچه با شورش طبقه حرفه‌ای گسترده‌تر که حزب دموکرات را آزار می‌دهد، همخوانی دارد. این جنبش، که برخی از آن به عنوان «میهمانی چای» دموکراتیک یاد می‌کنند، به نظر می‌رسد که توسط یک نظریه متقاعدسازی که می‌توان آن را «ماکسیمالیسم چپ» نامید، متحرک شده است. به نظر می رسد شرط ضمنی ماکسیمالیست های چپ، از جمله جکسون، این است که رای دهندگان طبقه کارگر به اندازه کافی سیاست های فرهنگی غیرمحبوب چپ را معذب خواهند کرد، مشروط بر اینکه یک نامزد

همچنین از مواضع اقتصادی چپ محبوب حمایت می کند.

این استراتژی اخیرا نشانه‌هایی از موفقیت را نشان داده است، همانطور که با پیروزی غیرمنتظره داریالیزا آویلا شوالیه، نامزد مورد تایید DSA در ناحیه سیزدهمین کنگره شهر نیویورک، یکی از فقیرترین مناطق در ایالت، مشهود است. او علیرغم این استدلال که تبعید تحت هر شرایطی اشتباه است و مرزهای ملی و زندان‌ها باید از بین بروند - دیدگاه‌هایی که دقیقا در میان طبقه کارگر رایج نیست، موفق شد یک مخالف تشکیلات فعلی را از قدرت خلع کند. به طور مشابه، قبل از سقوط پلاتنر، او از رویکرد حداکثری چپ برای پیروزی در انتخابات مقدماتی خود استفاده کرد.

با این حال، باید دید که آیا ماکسیمالیسم چپ به عنوان یک استراتژی عمومی انتخاباتی در مین پرواز خواهد کرد یا خیر. برنده شدن به جکسون نیاز دارد که ائتلافی را با هم تشکیل دهد که هم شامل ساکنان تحصیل کرده دانشگاهی شهرها و شهرهای مرفه ساحلی و هم رای دهندگان روستایی، اجتماعی میانه رو و طبقه کارگر باشد که دموکرات ها در سال های اخیر از خود بیگانه کرده اند.

اصطکاک‌های موجود در پلتفرم کمپین جکسون، کار دنیل بل، جامعه‌شناس اواسط قرن بیستم را به یاد می‌آورد که زمانی خود را «یک سوسیالیست در اقتصاد، یک لیبرال در سیاست و یک محافظه‌کار در فرهنگ» توصیف کرد. بل در کتاب خود به نام تضادهای فرهنگی سرمایه داری در سال 1976 استدلال کرد که سرمایه داری شروع به تضعیف خود کرده است. همانطور که بل مشاهده کرد، سرمایه داری در ایالات متحده در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ریشه دوانید، زمانی که زندگی اجتماعی این کشور با اخلاق گرایی پیوریتانیک و اخلاق کاری پروتستانی تعریف شد.

آمریکایی ها پول پس انداز کردند، منافع عمومی را در اولویت قرار دادند، عمدتا بدون شکایت زحمت کشیدند، و تمایلی به اکتساب نداشتند.

اما پس از جنگ جهانی دوم، او نوشت، صرفه جویی و روحیه عمومی توسط فردگرایی مصرف گرایانه که بر سهل انگاری، لذت و خود تمرکز می کرد، جایگزین شد. بل با نوشتن در طول یک دهه بحران اقتصادی و تورم بالا، هشدار داد که سرمایه‌داری بدون محدودیت، نهادهای مهم، ارزش‌های فرهنگی و پیوندهای اجتماعی را تضعیف می‌کند و در نهایت منجر به جامعه‌ای به همان اندازه که خودخواهانه بی‌ثبات است، می‌شود.

اگر بل حق داشت «تضادهای فرهنگی سرمایه‌داری» را در دهه 1970 مورد توجه قرار دهد، تضادهای فرهنگی ضد سرمایه‌داری ممکن است یکی از قوی‌ترین معمای سیاسی دهه 2020 باشد: چپ آمریکا محیطی را ایجاد کرده است که بسیاری از طبقه کارگر را از نامزدهایی که از آنها حمایت می‌کنند، بیگانه کرده است.

[ بخوانید: چرا بچه های پولدار عاشق سوسیالیسم هستند؟ ]

جکسون، ظاهرا سعی در مدیریت این تناقضات دارد، طوری رفتار می کند که انگار می تواند برای همه همه چیز باشد. یک دقیقه، تیم او در حال راه‌اندازی یک تبلیغ مردمی است که در یک باربیکیو در حیاط خلوت تنظیم می‌شود، درباره چوب‌برها که مالیات بیشتری نسبت به میلیاردرها پرداخت می‌کنند. دقیقه بعد، کمپین در حال پخش یک کلیپ در شبکه های اجتماعی با شکلک های کناری است که در آن نامزد در حال نوشیدن چای بوبا در کنار پرچم پراید است.

بسته به دیدگاه شما، این درهم آمیختگی بازتاب سیاستمداری است که می‌کوشد نماینده همه ماینرها باشد، یا مردی که سیاست‌های فرهنگی‌اش با نگرانی در کنار رای‌دهندگان طبقه کارگر نشسته است - بدون در نظر گرفتن اعتقادات گذشته‌اش. هنگامی که جکسون برای اولین بار (و ناموفق) در سال 2000 برای پست ایالتی کاندید شد، او این کار را به عنوان یک جمهوری خواه انجام داد. در سال 2002، او یک مستقل، و در سال 2004، یک دموکرات بود.

با این حال، حتی پس از تغییر وابستگی حزبی‌اش، او در سال 2009 به قانون ازدواج همجنس‌گرایان رای منفی داد و در سال 2010 امتیاز کاملی را از یک گروه ضد سقط جنین به نام «حق زندگی مین» دریافت کرد. با این حال، تا سال 2017، جکسون کارهایی را انجام داده بود. او در نهایت شروع به دریافت تمجید از سازمان های طرفدار انتخاب برای حمایت از حقوق سقط جنین کرد. جکسون که کاتولیک بزرگ شده است، سقط جنین را به عنوان موضوعی توصیف کرده است که مدتهاست با آن دست و پنجه نرم کرده است و گفته است که او به سادگی متقاعد شده است که دیدگاه های قبلی او اشتباه بوده است.

بیش از حد ممکن است که محور جکسون به جای یک محاسبه بدبینانه در مورد امتیازات لازم برای موفقیت به عنوان یک دموکرات، ناشی از یک تغییر صادقانه باشد. و پیام های مختلط کمپین کنونی جکسون آشتی ناپذیر نیست. جکسون می‌تواند همزمان با درخت‌کاترهای فلانل‌پوش روستایی و بوبا ووک‌های شهری بخواهد، و شاید واقعا به اندازه‌ای برنده شود که ریاضیات انتخاباتی مین به نفع دموکرات‌ها انجام شود.

نظرسنجی‌ها رقابت تنگاتنگی را نشان می‌دهد و بعید است که باتلاق ایران، محبوبیت زیرزمینی دونالد ترامپ، و افزایش قیمت نفت گرمایشی در آستانه زمستان مین، هیچ لطفی به رقیب او، سوزان کالینز، رئیس جمهوری‌خواه پنج دوره‌ای، انجام دهد. اما آنچه ممکن است به عنوان یک تاکتیک فوری عمل کند، لزوما یک استراتژی برای تغییر اساسی جمعیت شناسی حزب دموکرات در داخل ایالت یا خارج از آن نیست.

سیاست فرهنگی، نه سیاست اقتصادی، مانع اصلی چپ برای به دست آوردن مجدد طبقه کارگر است. ماکسیمالیست های چپ تمایل دارند طبقه کارگر را به عنوان یک شریک کوچکتر و نه به عنوان حوزه اصلی خود در نظر بگیرند. متخصصان شهری مترقی ممکن است به سیاست اقتصادی و اجتماعی مورد نظر خود دست یابند، در حالی که از رای دهندگان روستایی و طبقه کارگر خواسته می شود که در ازای وعده های مراقبت های بهداشتی و افزایش حداقل دستمزد، سیستم اعتقادی اخلاقی و فرهنگی خود را به خطر بیاندازند.

[ بخوانید: فیلم پرفروشی که شکاف رو به رشد آمریکا را به تصویر کشید]

بعد از اینکه جکسون بلوبری ریج را ترک کرد، من در اطراف حیاط خلوت گیر کردم تا با برخی از ساکنان صحبت کنم. یکی از آنها یک قلع‌ساز اتحادیه‌ها و دموکرات مادام‌العمر بود که به من گفت به مسائل مربوط به جنگ فرهنگی اهمیتی نمی‌دهد و بیشتر نگران این است که چگونه نیروی کار از بین می‌رود. دیگری یک کارمند باجه عوارض و سه بار رای‌دهنده ترامپ بود که از اینکه رئیس‌جمهوری که به او رای داده بود اینقدر کم برای آدم‌های کوچک انجام داده بود، نگران بود.

او برای چیزی متفاوت به نظر می رسید و با سیاست ضد شرکتی تروی جکسون همدردی می کرد، اما گفت که به دلیل مواضع او در مورد مهاجرت و مسائل جنسیتی هرگز نمی تواند به جکسون رای دهد.

مترقی‌ها ممکن است تعجب کنند که چرا یک ماینر که گفته می‌شود پارک تریلر آن توسط یک شرکت سرمایه‌گذاری خراب می‌شود، بیشتر به سیاست مهاجرت اهمیت می‌دهد تا مسائل مقرون به صرفه، زیرا تصمیم می‌گیرد از کدام نامزد حمایت کند. اما می‌توان سؤال مخالفی را نیز مطرح کرد: چرا چپ‌های با تحصیلات عالی، و سیاستمدارانی مانند جکسون که به آنها متوسل می‌شوند، اغلب حاضر نیستند حتی یک اینچ در مورد مسائل اجتماعی بپردازند؟ اگر سوسیالیست ها و پوپولیست ها - حتی چپ های یقه آبی مانند جکسون - آنقدر با ترقی گرایی گره خورده اند که با طبقه کارگر سازش نمی کنند، سؤال صرفا این نیست که آیا چنین چپی

می تواند برنده شود. سوال این است که آیا واقعا اصلا باقی مانده است یا خیر.