تغییرات آب و هوایی همچنین میراث فرهنگی را تهدید می کند

نوشته آنتونی شراپفر، کامیل آنگو، مکالمه

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

وقتی در مورد تغییرات آب و هوایی صحبت می کنیم، بحث معمولا بر انرژی، تنوع زیستی، انتشار کربن یا هزینه های اقتصادی انتقال متمرکز می شود. اما جنبه دیگری از این مشکل تا حد زیادی دست کم گرفته شده است: تأثیر تغییرات آب و هوایی بر میراث فرهنگی ما.

43 درصد از سایت های میراث جهانی یونسکو در اروپا در حال حاضر به شدت در معرض حوادث شدید آب و هوایی، سیل و بالا آمدن سطح دریا هستند. تحقیقات ما با استفاده از روش‌های کمی‌سازی خطر آب و هوا که در مؤسسه آب و هوای EDHEC برای دارایی‌های فیزیکی مربوطه که از پایگاه داده فضایی یونسکو تهیه شده‌اند، به این تخمین می‌رسد.

این آسیب پذیری نه تنها بر چند مکان نمادین مانند ونیز یا برخی مراکز تاریخی در مدیترانه تأثیر می گذارد. همه زیرساخت‌های فرهنگی اروپا، از جمله آثار باستانی کمتر قابل مشاهده، که اغلب در میان کلیساها، کتابخانه‌ها، مجموعه‌های محلی یا موزه‌های کوچک پراکنده هستند، تحت تأثیر قرار می‌دهد.

خطرات در حال حاضر بسیار واقعی هستند. آثار هنری و مجموعه‌های موزه مستقیما در معرض سیل، نوسانات رطوبت، امواج گرما و خرابی‌هایی هستند که بر سیستم‌های حفاظتی تأثیر می‌گذارند.

بررسی موزه‌های هنر آمریکا نشان می‌دهد که 35 درصد از مدیران گزارش می‌دهند که قبلا آسیب‌های ناشی از آب و هوا را متحمل شده‌اند، در حالی که 50 درصد می‌گویند که برنامه‌های خاصی را برای مقابله با این خطرات در نظر گرفته‌اند. در فرانسه، موزه لوور انتقال حدود 250000 اثر را به مرکز حفاظت لیوین خود در پاس دو کاله آغاز کرده است تا از مجموعه‌های ملی در برابر خطر سیل محافظت کند.

خود میراث موسیقی نیز از این شکنندگی مرتبط با آب و هوا مصون نیست. ساخت آلات موسیقی به منابع طبیعی بستگی دارد که به ویژه در برابر گرمایش جهانی آسیب پذیر هستند. صنوبر تونویود از Val di Fiemme در دولومیت (ایتالیا) که در طول تاریخ برای ویولن‌های استرادیواریوس استفاده می‌شد، اکنون به دلیل افزایش دما و گسترش آفات در معرض تهدید قرار گرفته است. چوب های مورد استفاده برای آرشه و سازهای زهی نیز به دلیل تنش آبی و جنگل زدایی کمیاب می شوند.

سالن های کنسرت و سالن های اپرا نیز مستقیما در معرض خطر هستند. در ونیز، پیش‌بینی‌های اقلیمی نشان می‌دهد که تا سال 2100، افزایش اپیزودهای "acqua alta" می‌تواند ادامه فعالیت‌های عادی در خانه اپرای La Fenice را غیرممکن کند.

دیگر مکان‌های فرهنگی اصلی واقع در مناطق ساحلی ممکن است با چالش‌های مشابهی روبرو شوند: سالن جشنواره سلطنتی (لندن، بریتانیا)، هارپا (ریکیاویک، ایسلند)، خانه اپرای سیدنی (سیدنی، استرالیا)، Elbphilharmonie (هامبورگ، آلمان) و Muziekgebouw aan't IJ (آمستردام، هلند).

به این شکنندگی فرهنگی یک چالش دیگر اضافه شده است: ظرفیت اقتصادی برای حمایت از این مکان‌های میراثی. پیش‌بینی‌های اقتصاد کلان ما نشان می‌دهد که برخی از مناطق مهم فرهنگی اروپا ممکن است تا پایان قرن متحمل خسارات اقتصادی قابل توجهی در نتیجه خطرات فیزیکی مرتبط با آب و هوا شوند. تأثیرات بر تولید ناخالص منطقه ای محلی (معادل تولید ناخالص داخلی محلی) به ویژه در شهرهای مدیترانه ای مشهود است.

تا سال 2100، زیان می تواند به 32 درصد در مادرید و تا 41 درصد در رم برسد، سطحی که به طور قابل توجهی بالاتر از سطح برآورد شده در سطح ملی است، جایی که کاهش تولید ناخالص داخلی ایتالیا 19 درصد پیش بینی شده است. سایر پایتخت‌های بزرگ اروپایی نیز به شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، با زیان‌های 13 درصدی در وین و 18 درصدی در برلین.

این پارادوکس کلیدی است: دقیقا در لحظه‌ای که سرمایه‌گذاری مورد نیاز برای حفاظت از میراث ما بیشتر خواهد بود، ممکن است منابع مالی بسیار محدود باشد.

برای مدت طولانی، تغییرات آب و هوایی به عنوان یک مشکل مرتبط با منابع طبیعی یا تعادل انرژی در نظر گرفته شده است. اکنون به عنوان یک موضوع فرهنگی و تمدنی نیز مطرح شده است.

این پرسش‌هایی را در مورد رابطه ما با انتقال فرهنگی، حافظه جمعی و حفظ دارایی‌هایی که نه قابل بازتولید و نه جایگزینی هستند، ایجاد می‌کند.

مشکل در این واقعیت نهفته است که موضوع صرفا حفاظت از اشیاء یا ساختمان ها نیست، بلکه حفظ شرایط فیزیکی است که تداوم تاریخ، میراث و آفرینش هنری را ممکن می سازد.

اقتصاد کلاسیک و نئوکلاسیک از لحاظ تاریخی بر فرض جایگزینی عوامل تولید استوار بوده است (نگاه کنید به دیوید ریکاردو، ژان باپتیست سی و رابرت سولو): منابع طبیعی که نابود، تحلیل رفته یا کمیاب می شوند می توانند با افزایش انباشت سرمایه، سرمایه گذاری مولد یا پیشرفت فنی جبران شوند. اگرچه به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است، اما این فرض جایگزینی یکی از ستون های اصلی بخش بزرگی از مدل های اقتصاد کلان معاصر است.

این رویکرد در مورد میراث فرهنگی به یک حد آشکار می رسد. نقاشی دیواری که در اثر رطوبت تخریب شده است را نمی توان جایگزین کرد. یک موزاییک باستانی که در اثر استرس حرارتی یا باران اسیدی آسیب دیده است را نمی توان به طور یکسان بازسازی کرد. یک سایت باستانی زیر آب به طور غیرقابل برگشتی از دست می رود.

دقیقا همین مفهوم برگشت ناپذیری است که میراث فرهنگی را از سایر مقوله های کالاهای اقتصادی متمایز می کند.

این تضاد بین گسترش اقتصادی و محدودیت های زیست محیطی لزوما به بن بست تاریخی منجر نمی شود. رویکرد اقتصادی «امکان گرا» (که به ویژه از پل ویدال د لا بلاش به ارث رسیده است) به ما یادآوری می کند که جوامع بشری هرگز مستقل از محیط خود توسعه نمی یابند. طبیعت مجموعه ای از محدودیت ها و امکاناتی را تحمیل می کند که سازمان های اقتصادی باید با آنها مقابله کنند. این دیدگاه از ایده رشد بالقوه نامحدود می‌شکند و واقعیت مادی شرایط بوم‌شناختی را به تحلیل اقتصادی بازمی‌گرداند.

از منظر دیالکتیکی تر، نزدیک به تفکر هگلی، بحران های اکولوژیکی و انرژی را می توان به عنوان لحظه ای از دگرگونی عمیق برای جوامع صنعتی تفسیر کرد. تنش‌های کنونی امکان حرکت فراتر از وضعیت موجود را باز می‌کند: جهت‌گیری مجدد سیستم‌های تولید، ادغام محدودیت‌های زیست‌محیطی در عقلانیت اقتصادی، بازتعریف معیارهای رفاه، و تجدید اشکال پیشرفت فنی.

حفظ میراث جمعی ما هنوز امکان پذیر است، اما پنجره فرصت در حال بسته شدن است.

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.