تغییر وحشتناکی در روش باندهای مواد مخدر برای ارعاب قربانیان خود رخ داده است

من 30 سال است که در زمینه اعتیاد به مواد مخدر و ارعاب مربوط به مواد مخدر در جوامع سراسر دوبلین کار کرده ام. تشدید خشونتی که اکنون شاهد آن هستیم، جدا از روش هایی که جنایتکاران در گذشته اختلافات خود را مرتب می کردند، اقیانوس ها هستند. در زمان‌های اخیر تغییر وحشتناکی رخ داده است که در آن بمب‌های بنزینی، حملات آتش‌سوزی و تهدید به یک امر عادی تبدیل شده‌اند. و افراد بی گناه و اعضای خانواده گسترده به عنوان اهرم فشاری در اجرای خشونت آمیز و ترسناک بدهی های بعضا کوچک مواد مخدر رفتار می شوند.

سهولت گرفتار شدن خانواده های بی گناه در بدهی های مواد مخدر وحشتناک است. یک جوان به صورت اعتباری مواد مخدر دریافت می کند، یا مقداری را برای فروش می برد و - به هر دلیلی - نمی تواند بدهی خود را بازپرداخت کند. یا ممکن است از آنها خواسته شود که مواد مخدر بفروشند تا هزینه عادت خود را بپردازند. در برخی موارد، یک جوان برای تغذیه عادت خود مقداری مواد مخدر مصرف می‌کند تا بفروشد، و مواد مخدر متعاقبا به سرقت می‌رود - معمولا توسط یک جوان دیگر در همان باند مواد مخدر. و سپس یک جنایتکار ارشدتر به دنبال مواد مخدر و پول آنها در را می زند و جوان هیچ کدام را ندارد.

تهدید و ارعاب شروع می شود. ناگهان تمام خانواده درگیر می شوند.

والدین، پدربزرگ ها و مادربزرگ ها، برادران، خواهران، پسرعموها، خاله ها و عموها اکنون ظاهرا در اجرای بدهی های مواد مخدر بازی منصفانه ای دارند. این خانواده ها با یک خواسته غیرممکن روبرو هستند: پرداخت بدهی و حمایت از باند جنایتکار یا زندگی در وحشت از عواقب آن.

ضرب و شتم فیزیکی - افرادی با چشمان سیاه و سایر جراحات - همیشه بخشی از تصویر بوده است. اکنون بمب های بنزینی و حملات آتش افروز نیز بخشی از آن است که معمولا به عنوان ارعاب در نظر گرفته شده است.

ایریش تایمز این هفته گزارش داد که داده‌های جمع‌آوری‌شده از 14 مقام محلی در سراسر کشور نشان می‌دهد که در پنج سال گذشته 113 مورد آتش‌سوزی در املاک شورای شهر رخ داده است، از جمله 50 مورد در سال گذشته. چهار مقام محلی در دوبلین از سال 2022 تاکنون 59 حمله را ثبت کرده اند که 35 مورد در سال گذشته بوده است.

همین هفته در کنفرانسی در پورتلوز شنیده شد که در یک دوره دو ساله بیش از 1000 مورد ارعاب مرتبط با مواد مخدر گزارش شده است. و این فقط موارد گزارش شده است. بیشتر بدهی های مربوطه از 1000 تا 5000 یورو متغیر بود، هرچند 39 مورد مربوط به مبالغ بیش از 20000 یورو بود.

به موازات حملات فیزیکی و آتش سوزی، رسانه های اجتماعی به طور فزاینده ای به عنوان ابزاری برای ارعاب استفاده می شوند. ضرب و شتم - و در برخی موارد وحشتناک، خشونت جنسی - انجام می شود و فیلمبرداری می شود تا به عنوان باج خواهی و تحقیر به کار گرفته شود، با این تهدید که از طریق برنامه های پیام کوتاه ارسال می شود یا در رسانه های اجتماعی پست می شود. یا جوانان تهدید می شوند که در صورت عدم پرداخت بدهی یا امتناع از ارتکاب اعمال مجرمانه به دستور از طریق بازپرداخت، عادت مواد مخدر خود را در معرض خانواده خود قرار دهند. این یک شکل مدرن اسارت بدهی است.

از برخی جهات، حتی ناراحت‌کننده‌تر از کبودی‌ها یا شواهد خشونت، شوک، ضربه، انزوا و وحشت محض افرادی است که مجبور به نبردی طولانی‌مدت در سکوت با فروشنده مواد مخدر خود یا یکی از اعضای خانواده می‌شوند. بسیاری از جوانان احساس می کنند از ترس تلافی یا خشونت بیشتر نمی توانند با اعضای خانواده یا بزرگسالان مورد اعتماد ارتباط برقرار کنند. آن‌ها اغلب احساس می‌کنند که چاره‌ای جز پیروی از دستوراتی که توسط فروشندگان و دوستانشان داده می‌شود ندارند.

و این انحصارا جوانان یا مردم مناطق محروم نیستند که گرفتار این موضوع می شوند. در یکی از مواردی که اخیرا با او کار کردم، مردی از طبقه متوسط ​​در 30 سالگی که شغل خوبی داشت و اعتیاد به کوکائین داشت، بدهکار شد. او به جلسه ای با دلالش احضار شد و در آنجا با اسلحه تهدید شد. او در نهایت برای محافظت از والدین مسن خود از خانه بیرون رفت. در نهایت خواهرش از پس انداز خود برای بازپرداخت بدهی او استفاده کرد.

از این نظر او یکی از خوش شانس ها بود. اکثر جوانانی که از طریق کارم با آنها آشنا می شوم چنین منابعی را ندارند - چه مالی و چه کسی که احساس می کنند می توانند کمک بخواهند.

مغز جوانان – به ویژه مردان جوان – دارای کنترل تکانه و تمایل به ریسک‌پذیری توسعه نیافته است. بسیاری از جوانان خوشبختانه بدون آسیب رساندن به خود یا جامعه خود از رفتارهای مخاطره آمیز پیر می شوند. اما برای جوانانی که خود را در دایره‌ای حرکت می‌کنند که مصرف مواد مخدر عادی است، این خطر وجود دارد که درگیر مواد مخدر و سپس رفتارهای ضد اجتماعی و ارعاب شوند. زوجی که با چنگال روانی و فیزیولوژیکی مواد مخدر می تواند بر روی یک فرد داشته باشد و مهارت های تفکر انتقادی توسعه نیافته او به یک طوفان کامل تبدیل می شود.

هر جا مواد مخدر وجود دارد، ارعاب مربوط به مواد مخدر وجود دارد - نه فقط در شهرهای بزرگ، بلکه در هر شهر و روستای کوچک ایرلند. ما برای مقابله با این موضوع به چیزی بیش از یک واکنش پلیسی نیاز داریم. ما به پروتکل‌های فوری بحران نیاز داریم که شامل کمک‌های اولیه روان‌شناختی و حفاظت طولانی‌مدت - به‌ویژه در مدارس باشد. معلمان در موقعیت مناسبی برای مشاهده غیبت ناگهانی، تغییرات رفتاری که ممکن است نشان دهنده اعتیاد باشد یا لباس های طراح غیرقابل توضیح هستند.

در یک دنیای عالی، این پرچم‌های قرمز باید واکنش چند سازمانی را ایجاد کنند، اما این همیشه در زمان منابع بیش از حد انجام نمی‌شود.

ما نیاز به قطع فوری خشونت داریم که به انسجام جامعه آسیب می رساند. در برخی از مناطق کشور، باندهای جنایتکار چیزی را که ما آن را «تصرف اجباری» می‌نامیم، در کل مناطق دارند. این را نمی توان تنها با پلیس شکست داد، اگرچه به عنوان یک موضوع فوری، بازیگران خشونت آمیز باید پاسخگو باشند. دوره های بازداشت باید معنادار و توانبخشی باشد.

هر ایستگاه گاردا یک عضو اختصاصی برای حمایت از قربانیان ارعاب مرتبط با مواد مخدر دارد. در نهایت مردم باید احساس امنیت کنند که اقدامی انجام خواهد شد و اگر برای کمک بخواهند از آنها محافظت شود. این بدان معناست که An Garda Síochána باید زمان و منابع لازم را برای ارائه حمایت ها و راهنمایی های محرمانه مورد نیاز برای اهداف ارعاب مرتبط با مواد مخدر در وحشتناک ترین و آسیب پذیرترین زمان زندگی خود داشته باشد.

ما نیاز به سرمایه گذاری بیشتر در مراکز اجتماعی محلی، آموزش فرصت دوم، خدمات ترک اعتیاد، باشگاه های جوانان و امکانات ورزشی داریم تا پناهگاه های امن برای خانواده ها، کودکان و جوامع ایجاد کنیم.

مهم‌تر از همه، ما نمی‌توانیم خودمان را به شرایطی بسپاریم که بخش‌هایی از کشور با طراحی باندهای مواد مخدر به مناطق ممنوعه تبدیل شوند.

ترینا اوکانر جرم شناس و فعال اجتماعی با مدرک کارشناسی ارشد جرم شناسی از موسسه فناوری دوبلین و دانشگاه مینوت است.